Jej początki sięgają 1 lipca 1992 r. Wówczas to abp Marian Przykucki erygował parafię specjalnym dekretem, mianując jednocześnie pierwszego proboszcza. Został nim ks. Kazimierz Łukjaniuk, który sprawuje tę funkcję do dziś. Obecnie jest on także kanonikiem Wolińskiej Kapituły Kolegiackiej. Pierwotnie parafia obejmowała jedynie obszar wydzielony z parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowogardzie, lecz już po 5 latach jej terytorium zostało poszerzone o wioski: Kulice, Jarchlino i Konarzewo.
Prace w nowej parafii rozpoczęły się od kupna placu pod budowę domu parafialnego i kościoła oraz zakupienia prowizorycznej kaplicy. Pierwszy odpust parafialny odbył się 20 listopada 1992 r. już w tymczasowej kaplicy. Kolejny ważny moment dla początków parafii to czwarta niedziela Adwentu tegoż roku, kiedy to rozpoczyna się konkretna praca duszpasterska. Pierwszym wikariuszem został ks. Marek Piotrowski. Pracę w parafii podjęły także, i działają w niej do dziś, siostry ze Zgromadzenia Sióstr Opatrzności Bożej.
14 września 1998 r. rozpoczęły się prace przy budowie kościoła. 30 marca 2000 r. abp Zygmunt Kamiński przybył po raz pierwszy do parafii, by dokonać wmurowania kamienia węgielnego. Kamień pochodzi z Grobu św. Piotra w Rzymie i został pobłogosławiony przez papieża Jana Pawła II. Pierwsza Msza św. w nowej świątyni została odprawiona już po trzech latach od rozpoczęcia budowy - 16 czerwca 2001 r., z okazji jubileuszu 25-lecia kapłaństwa ks. prob. Kazimierza Łukjaniuka.
22 maja 2000 r. abp Marian Przykucki dokonał poświęcenia krzyża, będącego zwieńczeniem wieży kościelnej, a w dziesiątą rocznicę sprawowania pierwszej Eucharystii - 20 listopada 2002 r. - poświęcił ołtarze boczne: Jezusa Miłosiernego i św. Rafała Kalinowskiego. 20 listopada 2006 r. abp Marian Przykucki poświęcił ikonę Chrystusa Ukrzyżowanego - kopię ikony z Areco we Włoszech. W 15-lecie parafii - 1 lipca 2007 r. abp Zygmunt Kamiński poświęcił witraże: Matki Bożej Częstochowskiej i Jana Pawła II oraz trzy dzwony o imionach: Św. Rafał - ofiarowany przez firmy nowogardzkie, Jan Paweł II - fundacja PSL, oraz Ofiar Sybiru - dar Związku Sybiraków. 20 listopada została poświęcona ikona Matki Bożej Częstochowskiej.
W tym roku kościół wyposażono w nową ambonkę, miejsce przewodniczenia, stalle w prezbiterium, chrzcielnicę oraz - co najważniejsze - kamienny ołtarz. W ten sposób spełniono ostatni wymóg dotyczący konsekracji kościoła i rozpoczęto przygotowania do tego wzniosłego wydarzenia.
Konsekrację, czyli poświęcenie kościoła i ołtarza, zalicza się do najbardziej uroczystych aktów liturgicznych. Jest to przekazanie świątyni na własność Bogu. Ceremonia rozpoczęła się od przywitania Księdza Arcybiskupa, po którym nastąpiła procesja do ołtarza. Po krótkim słowie skierowanym przez Ksiądza Arcybiskupa do wiernych parafianie przedstawili najważniejsze wydarzenia z historii parafii. Następnie prezesowie firm, które przyczyniły się do budowy świątyni, dokonali wręczenia symbolicznego klucza do kościoła Księdzu Arcybiskupowi.
Kolejnym rytuałem było pokropienie wodą święconą zgromadzonego ludu, na znak pokuty i na pamiątkę chrztu, a także ścian kościoła oraz ołtarza. Następnie wierni uczestniczyli w zwyczajnych obrzędach Mszy św. - kolekcie oraz Liturgii Słowa. Po wysłuchaniu homilii Ksiądza Arcybiskupa parafianie prosili o wstawiennictwo świętych w litanii, która rozpoczyna właściwy akt konsekracji świątyni. Jego dalszą częścią jest modlitwa poświęcenia, w której biskup wyraża zamiar poświęcenia kościoła Panu na stałe i uprasza Jego błogosławieństwo.
Pierwszą czynnością było namaszczenie ołtarza, przez które staje się on symbolem Chrystusa, który przed wszystkimi został „Namaszczony”. Następuje także namaszczenie kościoła, które oznacza poświęcenie go dla kultu chrześcijańskiego całkowicie i na zawsze. Zgodnie z tradycją liturgiczną wykonuje się 12 namaszczeń, przez co zaznacza się, że kościół jest obrazem świętego miasta Jeruzalem. Spalenie kadzidła na ołtarzu ma ukazać, że ofiara Chrystusa, która w tym misterium wciąż jest obecna, wznosi się do Boga. Wyraża również myśl, że modlitwy wiernych docierają do tronu Boga. Okadzenie wnętrza kościoła ukazuje, że przez poświęcenie stał się on domem modlitwy. Przede wszystkim okadza się jednak lud Boży, gdyż on jest świątynią żywą, w której każdy wierny jest duchowym ołtarzem. Następnie nakrywa się ołtarz, co wskazuje, że jest on miejscem Ofiary Eucharystycznej. Oświetlenie ołtarza i kościoła przypomina, że Chrystus jest „światłem na oświecenie pogan”.
Procesja z darami, która nastąpiła po uroczystych obrzędach poświęcenia, jest znakiem wkładu ludu Bożego w istnienie świątyni. Parafianie złożyli w ofierze m.in. szaty liturgiczne i Złote Księgi Ofiar. Po procesji nastąpiła pierwsza w konsekrowanej świątyni Liturgia Eucharystyczna. Przez sprawowanie eucharystycznej Ofiary osiąga się i ukazuje najwyższy cel, dla którego zbudowano kościół i wzniesiono ołtarz. Na zakończenie Mszy św. Ksiądz Arcybiskup udzielił zgromadzonym błogosławieństwa. Następnie dokonał poświęcenia pamiątkowej tablicy.
Konsekracja kościoła nie jest zakończeniem, lecz początkiem budowy domu Bożego. Przed wiernymi z parafii pw. św. Rafała Kalinowskiego stoi teraz zadanie umacniania i chronienia tego wielkiego dzieła poprzez dawanie świadectwa własnym życiem.