Jestem pełen podziwu dla prelegentów. Ile oni pracy włożyli w swe gawędy! Przecież walka harcerzy o niepodległość Polski w latach 1914-1920 nie doczekała się, niestety, opracowania historycznego! - takie słowa uznania usłyszeli prelegenci i wszyscy obecni na sesji historycznej „Udział harcerstwa w walkach zbrojnych o niepodległość Polski w latach 1914-1920” z ust harcmistrza bp. Adama Dyczkowskiego.
Harcmistrz Marek Musielak omówił sytuację polskiej młodzieży w latach 1914-1919. Wykazał, że młodzież polska trzech zaborów już od lat 60. wieku XIX przygotowywała się do walki o niepodległą Ojczyznę w licznych organizacjach, takich jak: „Sokół”, „Związek Młodzieży Polskiej Z”, „Zarzewie”, „Eleusis”, „Drużyny Bartoszowe” i inne. Z tych organizacji wywodzili się zarówno założyciele harcerstwa w Polsce, żołnierze legionów Piłsudskiego, jak i powstańcy wielkopolscy.
O tych żołnierzach i powstańcach opowiadały następne gawędy. Harcmistrz Ryszard Krassowski zajął się czasami I wojny światowej i walki z bolszewikami. Wiadomo, że założyciele harcerstwa (którego 100-lecie przypada w roku 2010) Olga i Andrzej Małkowscy wielką wagę przywiązywali do odzyskania niepodległości i przygotowywali do tego harcerzy. Harcerze nie zawiedli. Do wojska zgłosiło się ochotniczo 9000 harcerzy. Już przy I Brygadzie powstał oddział skautów (nazwa „harcerze” przyjęła się później). Z harcerstwa wywodzili się generałowie Józef Haller, twórca Błękitnej Armii oraz bohaterzy II wojny Stanisław Sosabowski i Stefan Grot-Rowecki. Ks. Ignacy Skorupka pełnił w harcerstwie funkcję drużynowego. Razem z nim w walce z bolszewikami zginęła prawie cała jego drużyna! Większość Orląt broniących Lwowa to harcerze.
O roli harcerzy w Powstaniu Wielkopolskim napisał mgr inż. Stanisław Bała z Towarzystwa Pamięci Powstania Wielkopolskiego. Nie mógł przybyć na sesję z powodu choroby. Jego gawędę odczytał Prezes Koła nr 5 TPPW Mieszko Kamiński. Harcerze zdobywali broń dla powstania, często z narażeniem życia. Krótko przed powstaniem Wincenty Wierzejewski, jeden z organizatorów Polskiej Organizacji Wojskowej w zaborze pruskim, utworzył Poznańską Kompanię Skautów. Ich zasługą jest zdobycie 16 armat dla powstania i lotniska na Ławicy. Ten ostatni wyczyn uniemożliwił bombardowanie Poznania przez niemieckich lotników.
Prelegenci w swych wystąpieniach nie zapomnieli o harcerkach. W tamtych czasach nie stawały do boju, ale służyły jako łączniczki, sanitariuszki, pielęgniarki w szpitalach, opiekunki osieroconych rodzin żołnierzy.
Na koniec sesji historycznej wystąpił chór z Uniwersytetu Trzeciego Wieku z repertuarem piosenek patriotycznych z lat 1914-1918. Zgromadzona publiczność żywo reagowała śpiewając razem z chórem, a ostatnią piosenkę „Raduje się serce, raduje się dusza …” chór bisował.
Całą sesję prowadził sprawnie harcmistrz Leszek Kornosz, komendant Chorągwi Ziemi Lubuskiej ZHP.