Wkażdą pierwszą środę miesiąca w kościele parafialnym odprawiane jest nabożeństwo szkaplerzne, podczas którego czytane są rozważania o Matce Bożej Karmelitańskiej. Co pewien czas przyjeżdża przedstawiciel zakonu karmelitów bosych i uroczyście przyjmuje kolejnych chętnych, nakładając im na szyje poświęcone szkaplerze. - Chcielibyśmy kiedyś założyć w parafii bractwo szkaplerzne - mówi proboszcz ks. Ryszard Przewłocki. - Do tego potrzebna jest aprobata kurii. Mamy dużo osób, które noszą szkaplerz, i liczę na to, że wśród nich znajdą się takie, które będą chciały włączyć się do bractwa.
- Wszyscy noszący szkaplerz są włączeni w rodzinę szkaplerzną - dodaje o. Stanisław Plewa OCD, który gościł w parafii podczas grudniowego nabożeństwa. - Z tej rodziny może się wyłonić bractwo szkaplerzne. A z tego bractwa może powstać świecki zakon karmelitów bosych. Są to ludzie świeccy żyjący duchowością karmelitańską, charyzmatem karmelitańskim. Żyją tak w świecie: w rodzinie, małżeństwie, wśród kolegów i koleżanek.

Dlaczego szkaplerz?

Szkaplerz to wierzchnia szata, która jest zakładana na habit zakonny. W 1251 r. Matka Boża objawiła się św. Szymonowi Stockowi, generałowi zakonu karmelitańskiego (zakonowi w tym czasie groziło unicestwienie). Wskazała na szkaplerz jako znak swojej opieki. Obiecała, że wszystkim noszącym go wiernie wyprosi łaskę nieba. Nazwała szkaplerz znakiem zbawienia, ratunkiem w niebezpieczeństwach, przymierzem pokoju i wiecznego zobowiązania.
Dla osób świeckich został zaprojektowany w postaci dwóch niedużych prostokątnych kawałków materiału połączonych tasiemką i opadających na piersi i plecy. Zamiast tego można też nosić medalik szkaplerzny. Zarówno tradycyjny szkaplerz, jak i medalik z jednej strony mają wizerunek Najświętszego Serca Jezusa, a z drugiej - Matki Bożej ze szkaplerzem w dłoni.
Osoby noszące szkaplerz łączą się z zakonem karmelitańskim i mają udział w jego duchowych dobrach (np. odpustach, modlitwach, umartwieniach). Mogą liczyć na szczególną opiekę Maryi i pomoc zwłaszcza w godzinie śmierci. - Matka Boża obiecała, że w pierwszą sobotę po śmierci zostaną wybawieni z czyśćca - wyjaśnia Teresa Kuźma, mieszkająca w Gorzowie siostra świeckiego zakonu karmelitańskiego wspólnoty poznańskiej.
O. Stanisław Plewa przestrzega, by nie traktować szkaplerza jak talizmanu. - Samo noszenie szkaplerza nie zbawia. Noszący go zobowiązują się do prowadzenia prawdziwie chrześcijańskiego życia, a rolą szkaplerza jest im o tym przypominać - tłumaczy.
Do obowiązków ludzi noszących szkaplerz należy naśladowanie cnót Matki Bożej, noszenie szkaplerza w dzień i w nocy, codzienne odmawianie wyznaczonej modlitwy - zwykle jest to „Pod Twoją obronę” lub „Witaj, Królowo”, a także czynienie dobra bliźnim.

Opieka Bożej Rodzicielki

- Do rozwoju i pogłębienia kultu szkaplerza świętego w ogromnej mierze przyczynił się papież Pius XII swym listem apostolskim nazwanym wielką kartą nabożeństwa szkaplerznego - wyjaśnia o. Plewa. - Pisał w nim m.in.: „Bez wątpienia szkaplerz jest niejako świętą szatą maryjną, znakiem i gwarancją opieki Bożej Rodzicielki. Ileż dusz zawdzięcza - nawet w sytuacjach beznadziejnych - swoje ostateczne nawrócenie i swoje wieczne zbawienie szkaplerzowi, którym były odziane”.
Papieżem czczącym Matkę Bożą Szkaplerzną był również Jan Paweł II, który podkreślał, że bardzo dużo zawdzięczał szkaplerzowi karmelitańskiemu. - Na zdjęciu ze szpitala po zamachu widać brązowy kawałek materiału, który wysunął się spod piżamy na piersi. Papież nosił szkaplerz do samej śmierci. To dla nas wielkie świadectwo - mówi o. Plewa.
Jedną z osób, które przyjęły szkaplerz podczas grudniowego nabożeństwa, jest Marainna Lachowicz. - Czuję w tym natchnienie Ducha Świętego - wyjaśnia. - To dla mnie wielka radość, chociaż wiem, że może też być ciężko. Ale mam nadzieję, że z Bożą pomocą dam radę.