Jest sierpniowy wieczór 1980 r. Nie docierają do mnie wielkie problemy robotników i strajki. Mam swoje problemy, swoje dylematy. Za drzwiami płacze Mama, która dowiedziała się niedawno, że jutro opuszczam dom i jadę do klasztoru. Mały braciszek smutny, jakby przeczuwał pożegnanie. Do torby upycham nowiutki strój kąpielowy, którym nie zdążyłam się nacieszyć. I choć wiem, że nic mi po nim w klasztorze, to jednak tak bardzo szkoda go zostawić. Kto chce pójść za Mną… No, przecież chcę! W tej chwili wszystko jest we mnie tym chceniem. Zauroczenie Chrystusem. Gotowa jestem oddać za Niego życie… a strój kąpielowy?

Kto chce pójść za Mną, niech weźmie krzyż swój… Tylko, że ten krzyż nigdy nie wyglądał w moim życiu jak dwie skrzyżowane belki, które miażdżą ramiona. Póki co, ten krzyż nie oznaczał dla mnie jeszcze nigdy fizycznego przelewania krwi, umierania, czy choćby zadanych ran… Może raz byłam bliska, gdy w tramwaju jakiś pijany człowiek chciał mnie rozliczyć za noszenie habitu… No i może wtedy, gdy pracując na Syberii, nie do końca świadomie, stałam się uczestniczką mafijnych porachunków, a ciężki, okuty but ostentacyjnie defilował przed moim nosem.

Za to, ten krzyż ukrywa się od ponad 30 lat pod postacią budzika wypędzającego mnie o świcie (czy jak twierdzą niektórzy w środku nocy) z ciepłego łóżka do kaplicy, by wielbić Pana, by „załatwiać” u Szefa prośby, petycje i potrzeby całego świata, także dla tych, którym wydaje się, że ON jest im niepotrzebny.

Ten krzyż to także prosty i zawsze ten sam habit, noszony mniej lub bardziej świadomie na intencje tych, którzy przesadzają z ciuchami, albo tych, którzy ubierając się - więcej odsłaniają niż skrywają.

Innym razem krzyżem staje się telefon komórkowy podłączony do alarmu z Okna Życia, gdy po dniu pełnym zabiegania i trudów, nieraz trzy razy w ciągu jednej nocy każe mi zwlekać się z posłania, by stwierdzić, że to znów tylko weekendowi żartownisie.

Ten Jezusowy krzyż, to także ślubowana czystość, która pozornie uwiera, ale jakże bardzo otwiera na Jego miłość i na miłość do każdego człowieka. Co więcej - ratuje świat przed zupełnym upadkiem w niemiłość.

Obolałe, zmarznięte stopy głosicielki Dobrej Nowiny, które jakże często od wczesnych godzin rannych po późny wieczór trwają w zimnych kościołach, mają także formę krzyża. Ale ten krzyż owocuje radością małżonków skazanych dotychczas na niepłodność, owocuje wyremontowaniem kolejnych pomieszczeń, w których służymy życiu.

Krzyż z Jezusowej drogi… Każdego dnia muszę go na nowo odkrywać, by przekonać się, że to nie ja Jego, ale On mnie niesie. To nie ja Jemu wyświadczam łaskę, ale właśnie ja dostępuję królewskiego zaszczytu, będąc wybranką Boga.

A On - Miłość i Mądrość i Zmyślność Największa każdego dnia pozwala mi odkryć, że zaproszenie na Jego Królewską Drogę Krzyża było największym fuksem, jaki mi się trafił.

Oprac. KK