Nie tylko w tym celu uczestniczymy w nabożeństwach „Gorzkich żali”, aby roztkliwiać się nad Jezusem „męki srogie cierpiącym”, ubiczowanym, cierniem ukoronowanym, ukrzyżowanym; i nie tylko po to odprawiamy Drogę Krzyżową, aby „żal duszę ściskał, serce boleść czuło” - lecz aby „obmyć duszę z grzechów swoich”; aby „w przepaść Męki Jego wchodząc”, dostrzec nasz własny w niej udział.

Męka, krzyżowanie Jezusa wciąż bowiem trwa. Na naszych oczach Jezus nadal jest skazywany na śmierć, wyszydzany, biczowany w tych wszystkich, którzy i dziś cierpią za wiarę w Chinach, Korei Płn., Sudanie, Nigerii. Jezus jest także dziś oplwany, cierniem koronowany we wszystkich ludziach zdradzanych, opuszczonych, pogardzanych, niesprawiedliwie osądzanych.

Na progu tego Wielkiego Tygodnia proszę Cię, Jezu, abym nie wystąpił nigdy w roli Judasza czy w roli arcykapłanów: Kajfasza i Annasza, pochopnie wydających wyrok; abym nie wystąpił nigdy w roli pozornie bezstronnego Piłata; abym nigdy nie zaparł się jak Piotr związków z Tobą, z Twoim Kościołem.

Przeciwnie, spraw, Jezu, abym był dla wszystkich dziś obok mnie krzyżowanych, cierpiących: Weroniką, ocierającą ich skrwawione czoła; Szymonem z Cyreny, pomagającym dźwigać im krzyż; Janem Apostołem oraz Marią Magdaleną i dwiema innymi niewiastami stojącymi pod krzyżem obok Twojej Matki; abym umiał zachować się jak Nikodem i Józef z Arymatei, a zwłaszcza jak Dyzma - ukrzyżowany obok Ciebie skruszony łotr. Bądź dla mnie miłosierny, jak byłeś dla niego.

O Maryjo, która stałaś pod krzyżem Syna swego, Ciebie proszę, niech śmierć Jego, krzyż i rany mam w swym sercu wyryte, niech je zawsze rozważam.