8 kwietnia przypada Dzień Świętości Życia. Chodzi o każde życie, ale zwłaszcza ludzkie, a w nim to bezbronne i zagrożone. Kościół zawsze stał na straży ludzkiego życia, na straży godności i szacunku dla niego. Wyraża się to lapidarnie w zwrocie „obrona życia ludzkiego od poczęcia do naturalnej śmierci”. Nie można inaczej patrzeć na człowieka, jak tylko przez to sformułowanie, zwłaszcza bowiem w okresie płodowym, kiedy człowiek jest całkowicie zdany na matkę, ojca, lekarzy i otoczenie, oraz w starości i chorobie, kiedy życie to jest też zagrożone. Tymczasem to życie jest życiem ludzkim, płód czy starzec - to człowiek. Wszelkie manipulacje człowiekiem są złe. Człowiek ma bowiem swoje ludzkie prawa, z których najważniejszymi są prawo do życia i do spokojnego rozwoju.

Jesteśmy dziś świadkami różnego podejścia do ludzkiego życia. Są działania proaborcyjne, jest poddawanie tego życia selekcji już w łonie matek, jest zjawisko eutanazji, tłumaczonej jako pomoc (!) w godnym umieraniu, ale też można stwierdzić, że na każdym etapie życia ludzkiego wiele można by poprawić, by to życie dostatecznie chronić, by je doceniać i cieszyć się nim.

Elementem szczególnej refleksji jest sprawa in vitro. Można mieć dziś potomstwo przez laboratoryjne umieszczenie w łonie matki żywej komórki. Jednak zanim do tego dojdzie, musi zaistnieć jakaś selekcja, podczas której część żywych komórek ulegnie zniszczeniu. Kościół sprzeciwia się takiemu traktowaniu życia ludzkiego. Praktyka metody in vitro jest przede wszystkim niszczeniem płodów ludzkich, ale też odzieraniem samego aktu powoływania życia człowieka z jego niepowtarzalnej natury, wiąże się z dużym ryzykiem uszkodzeń zarodków. Bardzo niebezpieczna jest tu nowa terminologia, wprowadzająca zamęt w umysłach ludzkich, tchnąca nowoczesnością i pociągająca niewinnym słowem „leczenie”. Tymczasem in vitro nie ma nic wspólnego z leczeniem, jest to po prostu sztuczne zapłodnienie.

Zarówno więc ogłoszony przez Sejm RP w 2004 r. Narodowy Dzień Życia (obchodzony 24 marca), jak i Dzień Świętości Życia są okazją do głębokiej refleksji nad życiem człowieka, nad wszystkim, co się w nim dzieje, nad jego wewnętrzną geografią wiążącą się ze stwórczym aktem Pana Boga, wyposażającego go w nieśmiertelną duszę i Bożą tożsamość. Wiele myśli i pytań rodzi się, kiedy myślimy: człowiek, ale zasady są jasne: że człowiek jest stworzony przez Boga jako człowiek - nie rozwinął się z rośliny czy jakiegoś żyjątka, że jest człowiekiem od chwili swego poczęcia i trzeba go bronić jako człowieka - Boży obraz przez cały czas jego życia. Troska zatem o człowieka dotyczyć winna nie tylko jego urodzenia, ale i wychowania, warunków życia. To wielka odpowiedzialność i zadanie.

Kościół ciągle o tym przypomina, katolicka nauka społeczna jest tu bardzo ważna. Bo człowiekowi należy się opieka i wsparcie nie tylko ze strony najbliższych, ale także ze strony państwa, które po to pobiera podatki od obywateli, by zapewnić bezpieczeństwo, rozwój i godny byt wszystkim.

Będziemy w tych dniach przeżywać dzieło stworzenia przez Boga wszystkiego, co żyje. Pamiętajmy wszak, że królem stworzenia jest człowiek, który z Bożego rozporządzenia ma być tego Bożego świata gospodarzem i zarządcą. Czy dobrze wypełniamy to nasze zadanie? Czy przynosimy na Bożym świecie dobro? Popatrzmy, jak piękny jest ten świat, jak wszystko ma w nim swój sens, swoje uzasadnienie, jak jest niepowtarzalne. Dlatego wołajmy dziś z głębi całego swojego jestestwa: Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu jak była na początku, teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen.