MONIKA JAWORSKA: - Wraz z grupą Apostolstwa Dobrej Śmierci i ks. opiekunem pielgrzymowała Pani do Gwadelupy. Dlaczego to właśnie miejsce obraliście za cel pielgrzymki?

LIDIA WAJDZIK: - Dziewica Maryja w 1531 r., ukazując się na wzgórzu Tepeyac Indianinowi Juan Diego, który wcześniej z rąk misjonarzy przyjął chrzest, zapewniła go, że jest miłosierną Matką jego i wszystkich, którzy żyją w tym kraju, i innych ludzi. Chcieliśmy pojechać do Matki, by jej podziękować i prosić o łaski.

- Były to konkretne intencje?

- Tak. Dziękowaliśmy Maryi za zaproszenie i prosiliśmy ją, aby w swej miłości otaczała nas i błogosławiła nas, nasze rodziny, całe dzieło Apostolstwa Dobrej Śmierci, dzieło nabożeństw pompejańskich. Żeby też błogosławiła wszystkich modlących się o życie dla dzieci poczętych. Wierzyliśmy, że nasze prośby będą wysłuchane.

- Jak wyglądało tamto miejsce pielgrzymkowe? Jaka tam panowała atmosfera?

- W Gwadelupie pielgrzymi byli rozśpiewani i roztańczeni, w większości o indiańskich i hiszpańskich rysach twarzy, w barwnych i widowiskowych strojach. Witali Maryję i oddawali cześć Najświętszej Maryi, Brzemiennej Niewiaście z Gwadelupy w cudownej ikonie. „Prosto z Nieba w przepiękny poranek/La Guadalupana ukazała się./W geście prośby złożyła swe dłonie,/żeby Meksykanie pojednali się”//. To melodyjna, powtarzana w wielu językach, sekwencja. Ona rozbrzmiewała w różnych miejscach na placu przed bazyliką. A i my wśród tej mieszanki rasowej niewymownie szczęśliwi sercem i duszą śpiewaliśmy Maryi te słowa.

- Ofiarowaliście tam specjalny dar - złotą różę. Dlaczego właśnie różę?

- Dlatego złota róża, ponieważ ona stanowi cenne wotum dziękczynne za działalność Apostolstwa, które w diecezji bielsko-żywieckiej rozwija się w różnych formach, m.in.: w modlitwie o życie dla dzieci poczętych, czy w modlitwie różańcowej - nowenną pompejańską i nabożeństwami pompejańskimi. Ta róża jest darem serca od członków Apostolstwa Dobrej Śmierci i pielgrzymów, w tym od naszego diecezjalnego opiekuna - ks. prał. Alojzego Zubra.

- Do róży zostało dołączone specjalne błogosławieństwo Biskupa Ordynariusza?

- Tak, wdzięczni Maryi - Przewodniczce i Obrończyni Nienarodzonych, przywieźliśmy do Meksyku różę, ale co też ważne - wraz z błogosławieństwem ks. bp. Tadeusza Rakoczego. Ta róża została uroczyście ofiarowana 13 kwietnia br. w Meksyku, w bazylice Matki Bożej z Guadalupe w czasie Mszy św., którą - wraz z innymi kapłanami - koncelebrował duchowy opiekun pielgrzymki, ks. Wojciech Tyczyński.

- Kto przekazywał różę?

- Złotą różę uroczyście przekazały zelatorki Apostolstwa. Ks. Wojciech wypowiedział wtedy piękne słowa, kierując je do Maryi: „Matko Boża z Gwadelupy, przyjmij od nas tę złotą różę jako znak naszej wielkiej wdzięczności, bezgranicznego zaufania i oddania się do Twojej dyspozycji. Wychowuj nas na wierne narzędzia w twoim ręku pragnące wypełnić wolę Bożą za twoim przykładem. Tobie poświęcamy się całkowicie. Ofiarujemy ci dzisiaj nasz wzrok, nasz słuch, nasze usta, nasze serca. Strzeż nas jako twojej własności i twojego dobra”. Ten wyraz naszej miłości i wdzięczności został przyjęty... wielkimi brawami przez Meksykanów i pielgrzymów z różnych stron świata uczestniczących w Eucharystii.

- A jak zareagowali na przekazanie daru duchowni tamtejszej bazyliki?

- Wicerektor bazyliki, wskazując na obraz z cudownym wizerunkiem Maryi, ze wzruszeniem i przejęciem dziękował za otwartość i szczodrość serc, za wyjątkowo piękny, złoty dar dla Matki Bożej z Gwadelupy. Zwracając się do nas, mówił: „Wraz ze złotą różą przekazaliście Dziewicy Maryi swoje serca; serca kochające, serca przepełnione bólem, rozmaitymi troskami, trudem pracy. Zatroskany o przyszłość młodego pokolenia w Kanie Galilejskiej Chrystus, na prośbę swojej Matki, przemienił wodę w wino. A teraz Maryja oczekuje od was, abyście codziennie byli zdolni do przyjęcia Chrystusowego światła, byście sami stawali się coraz bardziej światłem, obdarzając nim innych… Wy jako Polacy jesteście zdolni do ofiar. Tego przykład macie w bł. Janie Pawle II”.

- Czy byliście tylko na terenie bazyliki?

- Chociaż głównym celem pielgrzymowania było miejsce, gdzie Bóg w cudowny sposób ukazał łaskę swojej obecności, to patronka obu Ameryk prowadziła nas również rozległymi przestrzeniami Meksyku. Zobaczyliśmy egzotyczne dla nas krajobrazy z równikową roślinnością, wysokie wulkaniczne góry, spalone słońcem pustynie, cudowne barwy zachodzącego słońca u wybrzeży Oceanu Spokojnego, niziny porośnięte roślinnością podzwrotnikową oraz miasta z licznymi zabytkami nawet z okresu przedkolumbijskiego, muzeami, kościołami i kaplicami. Zaznaczały one w naszych umysłach i sercach ślady, które trwać będą długo. Zawierzyliśmy siebie i cały świat Maryi z góry Tepeyac i zaprosiliśmy Cudowną Dziewicę do naszego życia, naszych rodzin i naszej ojczyzny.