Reklama

Niedziela Małopolska

Przeszły swoje

Są emerytkami. Chociaż widzą niedoskonałości, zagrożenia otaczającego świata, to nie narzekają. Uśmiechnięte wyruszają na pielgrzymkowe szlaki.

Dodaj nasz portal do preferowanych źródeł Google
Artykuły z niedziela.pl będą pojawiać się częściej w Twoich wynikach wyszukiwania

Krystyna Woźniczka jest pielęgniarką, żoną, matką, babcią. W wyuczonym zawodzie pracowała przez 38 lat. W jej rodzinie pielgrzymowanie to tradycja. Inaczej wygląda sytuacja Zofii Fryźlewicz, emerytowanej doktor nauk ekonomicznych, wieloletniego pracownika Polskiej Akademii Nauk: - Urodziłam się i wychowałam w Ludźmierzu. Podobnie jak wielu górali, również moi bliscy uważali, że najważniejsza Matka Boża to jest ta Ludźmierska - mówi Zofia Fryźlewicz i dodaje, że pielgrzymowanie stało się jej pasją dopiero na emeryturze.

Rodzinny zwyczaj

Zanim panie spotkały się w 2007 r., każda z nich przewędrowała już swoje. Krystyna Woźniczka w pieszych pielgrzymkach do Częstochowy uczestniczyła… 30 razy i to nie tylko z Krakowa. - Tego nauczyła mnie moja mama - wspomina emerytowana pielęgniarka. - Do Kalwarii to myśmy z Głogoczowa, gdzie się urodziłam i wychowałam, pielgrzymowali co roku całą rodziną. Również moje dzieci zabierałam na pielgrzymki. Najpierw autokarowe, a gdy podrosły, to do Częstochowy wyruszaliśmy z plecakami pełnymi konserw. To były lata komunizmu, kiedy w sklepach nic nie można było kupić.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Oprócz pielgrzymek autokarowych i pieszych do Częstochowy, Kalwarii Zebrzydowskiej, Krystyna Woźniczka szła m.in. z Suwałk do Wilna. Potem, w 2007 r. wybrała się również do Santiago de Compostela, choć jak przyznaje, pierwszy raz to raczej poszła do św. Jakuba z ciekawości. - Też się wybierałam do Compostela i nie miałam z kim - wyznaje Zofia Fryźlewicz. - Wówczas nasza wspólna koleżanka opowiedziała mi o Krysi. Ale w 2008 r. sama przeszłam 1000 kilometrów Drogą Francuską. To była moja pierwsza, piesza pielgrzymka. I nic, nawet bąbla nie miałam na nodze.

Różne intencje

Niezwykłą, trwająca ponad 3 miesiące, wyprawą była pielgrzymka z Krakowa do Fatimy. Krystyna Woźniczka przyznaje, że najpierw ją wyśniła, a potem przyszedł czas realizacji. - Na szlak wyruszyłyśmy we trzy w dniu beatyfikacji bł. Jana Pawła II (1 maja 2011 r.), po Mszy św. porannej w Sanktuarium w Łagiewnikach - wspomina. - Główną intencją było przebłaganie Niepokalanego Serca Maryi i Pana Jezusa za grzechy nasze i całego świata, zwłaszcza grzechy dzieciobójstwa w ojczyźnie. Jednocześnie pragnęłyśmy podziękować za długi pontyfikat Jana Pawła II, za jego ocalenie od śmierci i za beatyfikację. Miałyśmy list polecający od ks. kardynała Dziwisza. Poszłyśmy przez Kalwarię do Cieszyna, dalej przez Czechy i Niemcy. Najtrudniejsza była Francja. W czasie pobytu w Lourdes dostałyśmy w biurze informacji bardzo dobry przewodnik po Pirenejach, więc ruszyłyśmy przez te góry, następnie Drogą Francuską do Santiago, a stamtąd do Fatimy.

P. Krystyna mówi, że dziennie pokonywały minimum 30 km, ale zdarzały się znacznie dłuższe odcinki. - Gdy przed północą, po pokonaniu 60. kilometrowej trasy, doszłyśmy do Fatimy, to byłyśmy bardzo szczęśliwe - wspomina z uśmiechem moja rozmówczyni i dodaje, że dla niej było to szczególnie cudowne przeżycie, bo wiele lat wcześniej, podczas autokarowej wyprawy, modliła się w tym sanktuarium, siedząc w inwalidzkim wózku...

Reklama

Słuchająca opowieści koleżanka przyznaje, że nie miała tyle odwagi, aby w tej wyprawie uczestniczyć. Jednak i ona ma swoją historię: - W tym czasie, gdy Krysia planowała pielgrzymkę do Fatimy, ja poleciałam do Lourdes. Stamtąd szłam do Santiago de Comopostela prawie 6 tygodni, tym razem trudną Drogą Północną - wspomina i dodaje, że problemów, z którymi się idzie, jest zawsze wiele. - Oczywiście, towarzyszy nam cała litania intencji, ale u mnie ta najważniejsza to prośba o odnowę moralną naszego narodu - wyznaje Zofia Fryźlewicz.

Wspólne wyprawy

Wspominając historię pielgrzymkowej znajomości, p. Krystyna mówi: - Gdy się poznałyśmy, to dzieliłyśmy się wspomnieniami, przeżyciami. I wtedy Zosia zaproponowała, żebyśmy się wybrały na pielgrzymkę do św. Jakuba Drogą Portugalską z Lizbony. To była ich pierwsza wspólna wyprawa.

Zofia Fryźlewicz i Krystyna Woźniczka pielgrzymują też polskimi szlakami. Od 2008 r. przemierzają Małopolską Drogą św. Jakuba. Należą również do działającej 25 lat, przy krakowskim kole PTTK, grupy „Pielgrzym”. Potrafią chodzić we dwie, ale wyruszają także na pielgrzymki organizowane; te bliższe i dalsze. W zeszłym roku wybrały się wspólnie na przykład do Sokółki. - Krysia wzięła mapę, długą linijkę i wyznaczyła po przekątnej szlak do kościoła św. Antoniego w Sokółce, miejsca Cudu Eucharystycznego - opowiada p. Zofia. - Szłyśmy od 7. do 27 lipca. Było bardzo gorąco, ale uroda polskich pól i owocujących sadów w Dolinie Wisły dodawała sił.

Reklama

Gorąco się robi, gdy słucha się opowieści, wspomnień i zapewnień, że idąc pielgrzymim szlakiem, zawsze kogoś można spotkać. I że zawsze znajdą się tacy, którzy zechcą pomóc. A jeśli zawiodą ludzie, to są Aniołowie Stróżowie i święci wypraszający pielgrzymom wsparcie. Moje rozmówczynie podkreślają, że nie mają dużych wymagań i właściwie wszystko, co im jest potrzebne, to na noc dach nad głową i kawałek podłogi, a jeśli jeszcze znajdzie się woda do umycia, to już jest pełnia szczęścia.

Pielgrzymie dobro

- Każda pielgrzymka jest inna, a czym trudniej, tym więcej jest Panu Bogu do ofiarowania - podsumowuje wspomnienia emerytowana pielęgniarka.

Panie przyznają, że pielgrzymi trud niesie wiele dobra. - Pielgrzymki dają siłę, uczą wzajemnego zaufania, życzliwości. To im zawdzięczam dobrą, scaloną rodzinę - wylicza Krystyna Woźniczka, a Zofia Fryźlewicz dodaje: - To moim zdaniem jest sposób na emeryturę dla osób 60 plus, z których większość nawet nie podejrzewa, że nosi w sobie potężny zasób sił duchowych uwalnianych wiarą i siłą woli. W drodze człowiek sobie uświadamia, jak mało dóbr materialnych nam potrzeba na co dzień. To, co w plecaku wystarczy, żeby nie tylko wyruszyć na wyprawę, ale także cieszyć się tym, co mamy. Aby to zrozumieć, trzeba wejść na pielgrzymi szlak. Ważne, żeby się odważyć i chcieć to przeżyć!

2013-07-10 11:55

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Oceń: +1 0 dodaj do źródeł Google

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Pośród trudów pielgrzymowania

Niedziela legnicka 40/2012

[ TEMATY ]

pielgrzymka

KS. PIOTR NOWOSIELSKI

In perdifficili peregrinatione - „Pośród trudów pielgrzymowania”, to tytuł Międzynarodowej Konferencji Naukowej, jaka miała miejsce 20 września, w rocznicę poświęcenia katedry. Spotkanie odbyło się w 20. rocznicę erygowania diecezji legnickiej i zostało zorganizowane z inicjatywy Kapituły Katedralnej, pod przewodnictwem jej prepozyta bp. Marka Mendyka. Uczestników gościło legnickie Wyższe Seminarium Duchowne. Konferencja odbyła się pod patronatem biskupa legnickiego dr Stefana Cichego. W skład Komitetu Honorowego weszli: bp pomocniczy dr Marek Mendyk, rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Legnicy ks. dr Leopold Rzodkiewicz oraz kanclerz Legnickiej Kurii Biskupiej ks. dr Józef Lisowski. Natomiast organizatorami spotkania byli: wykładowca legnickiego WSD ks. dr Mariusz Majewski oraz wykładowca PWSZ im. Witelona w Legnicy i Instytutu Historii Kościoła PWT we Wrocławiu dr Wacław W. Szetelnicki. W pierwszych słowach bp Mendyk przypomniał okoliczności powstania przed 20. laty nowych diecezji w Polsce, w tym diecezji legnickiej. „Dzisiaj po 20. latach istnienia diecezji - mówił Ksiądz Biskup - bogatsi doświadczeniem I Synodu Diecezjalnego, próbujemy niejako z nowej perspektywy przyjrzeć się bogactwu kulturowemu i religijnemu naszej diecezji”. Spotkanie odbyło się z udziałem Biskupa legnickiego, członków Kapituły, środowiska naukowego diecezji, przedstawicieli uczelni świeckich oraz przybyłych gości. Mówiąc o celach zorganizowania tej Konferencji bp Mendyk stwierdził: „Pozostaje mieć nadzieję, że przyczyni się ona nie tylko do wzrostu, upowszechnienia naszej wiedzy na temat tego, co dokonało się na przestrzeni tych 20 lat, ale też pozwoli wymienić doświadczenia z obszaru życia religijnego diecezji. W kontekście rozpoczynającego się Roku Wiary wydaje się, że taka refleksja jest nam potrzebna”. W imieniu organizatorów prelegentów zapowiadał dr Wacław Szetelnicki. Poinformował też, że na konferencję składa się wiele innych referatów, które tego dnia nie zostaną wygłoszone, ale znajdą się w przygotowywanej publikacji. Wykład inauguracyjny zatytułowany „Religiosität in Polen - Ausgewählte Aspekte” wygłosił prof. Ludwig Schmahl (tłumaczył dr Ryszard Borowik). Autor wykładu jest m.in. stałym diakonem w Kolonii. W bardzo osobisty sposób, sięgając do losów swojej rodziny dzielił się doświadczeniami i przeżyciami związanymi z zetknięciem się z religijnością w Polsce. Kolejny temat; „Polska administracja kościelna na ziemiach zachodnich i północnych w latach 1945-72” przedstawiła dr hab. Kazimiera Jaworska. Obok przypomnienia sytuacji Kościoła na tych terenach, poinformowała m.in. o ciekawym fakcie dotyczącym naszej diecezji. A mianowicie, plany powołania do życia takiej diecezji, powstały już w latach 70. XX wieku, a ich autorem był abp Bolesław Kominek. O dokumencie papieskim powołującym do życia nowe diecezje mówił ks. prof. dr hab. Józef Marecki w wykładzie „Totus Tuus Poloniae populus, nowa organizacja Kościoła katolickiego obrządku łacińskiego w Polsce”. O pracach i owocach pierwszego synodu diecezjalnego mówił natomiast ks. dr hab. Bogusław Drożdż, który pełnił w tym czasie funkcję sekretarza Synodu. Wykład nosił tytuł „Pierwszy Synod diecezji legnickiej narzędziem Nowej Ewangelizacji”. „Kościół katedralny - centrum życia liturgicznego diecezji legnickiej”, to z kolei wykład wygłoszony przez ks. prof. dr hab. Stanisława Araszczuka. Z tej racji, że na terenie naszej diecezji nie brakuje także wiernych Kościoła greckokatolickiego, wśród wykładów znalazł się też referat nt. „Obrządek rzymskokatolicki i greckokatolicki: wzajemne przenikanie się i perspektywa koegzystencji”, wygłoszony przez ks. dr Jana Szczycha. Sesję naukową zakończył wykład pt. „Sztuka sakralna i dobra kultury diecezji legnickiej”, wygłoszony przez ks. lic.mgr Stanisława Szupieńkę, przypominający że nowa diecezja stała się też beneficjentem bogatego dziedzictwa kulturowego i religijnego tych ziem. Wszystkim prelegentom, organizatorom i uczestnikom, na zakończenie tej części spotkania, swoje podziękowania złożył Biskup legnicki, wyrażając radość, że w roku przeżywanych w diecezji rocznic, znalazło się również i to wydarzenie. Po zakończeniu części naukowej, wszyscy uczestnicy wzięli udział we Mszy św. w katedrze legnickiej.
CZYTAJ DALEJ

Leon XIV szczerze na pokładzie samolotu: o operacji płuca, liście o rezygnacji i przyszłości dawnej liturgii

2026-11-17 10:12

[ TEMATY ]

Leon XIV w Ameryce Południowej

Leon XIV w Ameryce Łacińskiej

PAP/EPA/DANIEL DAL ZENNARO

Na pokładzie samolotu Lima – Rzym Leon XIV odpowiadał na pytania dziennikarzy. Z wdzięcznością mówił o świadectwach życzliwości, z jaką spotkał się w Ameryce Łacińskiej. Opowiedział, że był „spokojny”, gdy dowiedział się, że musi poddać się operacji płuca. Powtarzał, że nie jest „politykiem”, a tam, gdzie jedzie, mówi o Ewangelii. Wypowiedział się także na temat motu proprio „Traditionis custodes”

Leon XIV, w locie powrotnym z Limy do Rzymu, wyraził entuzjazm z powodu zakończonej właśnie szóstej podróży apostolskiej, podczas której odwiedził Urugwaj, Argentynę i Peru.
CZYTAJ DALEJ

Diecezja tarnowska: dzieci i młodzież nie rezygnują z lekcji religii

2026-11-18 18:29

[ TEMATY ]

katecheza

diecezja tarnowska

lekcje religii

Adobe Stock

Mimo że ocena z religii nie wlicza się do średniej, a lekcje są zaplanowane na początku lub na końcu zajęć, uczniowie z diecezji tarnowskiej nie rezygnują z katechezy szkolnej. Najnowsze dane dotyczące liczby uczniów na lekcjach religii w tym roku szkolnym przedstawił Wydział Katechetyczny Kurii Diecezjalnej w Tarnowie.

- Należy zwrócić uwagę, że umieszczenie lekcji religii na pierwszej lub ostatniej godzinie może tworzyć wśród uczniów takie poczucie, że przedmiot ten ma małe znaczenie w organizacji procesu edukacyjnego. W połączeniu z ograniczeniem wymiaru nauczania religii do jednej godziny, wycofaniem wliczania oceny do średniej może to osłabiać jej obecność w codziennym życiu szkoły. Ale warto podkreślić, że na terenie diecezji tarnowskiej młodzi ludzie bardzo konkretnie odpowiedzieli na te ograniczenia. Jest to ogromne wyzwanie również dla nich, choćby wstawanie wcześniej czy pozostawanie dłużej w szkole, a mimo wszystko właśnie pozostają. Takim przykładem są w tym roku uczniowie techników, wśród których odnotowaliśmy wzrost udziału w lekcji religii - powiedział dyrektor Wydziału Katechetycznego Kurii Diecezjalnej w Tarnowie ks. dr Andrzej Jasnos.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję