Człowiek rodzi się, żyje i umiera na ziemi, ale ziemia nie jest jego ostatecznym przeznaczeniem. Jest powołany do tego, by od ziemi się odrywać, by wznosić się ku Niebu, ku Bogu, aby z Nim żyć w nigdy nie kończącym się i niczym nie zagrożonym szczęściu. Powołany jest do tego, by odnosić zwycięstwo nad wszystkim, co chce go przykuć do ziemi i zamknąć tylko w wymiarach doczesności.

Czasami człowiek zapomina kim jest i jak powinien żyć. Zapomina do czego jest powołany i ze wzrokiem przykutym do ziemi, z pustką w sercu, poprzestaje tylko na tym, co proponuje mu świat. Wtedy na drodze człowieka staje Chrystus, który podniesiony na Krzyżu wskazuje mu Niebo. Uwalnia spod ciężaru grzechów, leczy poranione serce napełniając je pokojem, przywraca godność i nadaje sens wszystkiemu, co składa się na ludzkie życie.

Kiedy człowiek się boi, że nie da rady, kiedy wątpi czy to jest możliwe, by osiągnąć Niebo i czy ono w ogóle istnieje, Chrystus stawia człowiekowi na jego życiowej drodze swoją Matkę. Ona po przeżytym ziemskim życiu, które wcale nie było łatwe, z duszą i ciałem została wzięta do Nieba - właśnie tam, gdzie każdy człowiek ma przygotowane przez Chrystusa miejsce. Maryja jest zapowiedzią tego, czego może każdy doświadczyć. Jest potwierdzeniem i zapewnieniem, że Chrystus naprawdę pokonał śmierć, że tak jak On każdy może zmartwychwstać i z duszą i ciałem żyć wiecznie.

Maryja uczy ponadto, że aby wygrać walkę o wieczność, nie można liczyć tylko na własne siły. Trzeba uwierzyć i zawierzyć Bogu. Trzeba także wobec Boga być pokornym. Pozwolić Mu wziąć się za rękę i dać się przeprowadzić przez życie. Żyć według jego przykazań. Jak w Kanie Galilejskiej Maryja podpowiada: „Uczyńcie wszystko, cokolwiek wam powie mój Syn”. Wsłuchujcie się w to, co wam mówi na modlitwie. Spotykajcie się z Nim w sakramentach świętych. On przemieni wasze życie.

Spójrzmy dziś na Maryję i zobaczmy, do czego jesteśmy powołani, próbujmy żyć tak jak Ona, abyśmy kiedyś mogli żyć razem z Nią.