W tę świętą noc wypełniła się pradawna obietnica. Czas adwentowego oczekiwania dobiegł końca i Dziewica wydała na świat Mesjasza. Nastał dzień świąteczny i radosny, przepełniony wdzięcznością za dar Boga, który stał się człowiekiem. Jezus rodzi się dla ludzkości poszukującej wolności i pokoju. Rodzi się dla każdego człowieka udręczonego mocą grzechu, aby dać nadzieję i zbawienie. Przedwieczne Słowo przyjęło śmiertelne ciało i weszło w przestrzeń naszego czasu. Narodził się Emmanuel – Bóg z nami. Gdy pytano pierwszych chrześcijan, co przyniósł Pan, przychodząc na świat, odpowiadali: „Przynosząc samego siebie, przyniósł wszelką nowość” (św. Ireneusz). Rozpoczęła się nowa era w dziejach świata, a i czas zaczyna być liczony już nie od założenia Rzymu, ale od narodzin Chrystusa. Oto Emmanuel przychodzi, aby napełnić ziemię łaską przeobrażenia stworzenia. Boże Narodzenie mocą swej światłości niesie światu nadzieję i radość. Światło to rodzi się w betlejemskiej grocie, gdzie pasterze znaleźli „Maryję, Józefa oraz leżące w żłobie Niemowlę” (Łk 2, 16). Małe i słabe Dzieciątko przynosi światu radykalną nowość, która zmieniła bieg historii.
Wraz z narodzinami Jezusa stajemy przed obliczem poruszającej tajemnicy, która dana jest nam pod rozwagę i kontemplację w okresie Świąt Bożego Narodzenia. Bóg staje się jednym z nas. To przesłanie daje nam pewność, że wobec zła tego świata, wobec którego czujemy się słabi i ubodzy, Bóg dokonuje cudów właśnie w słabości i Jego łaska – poprzez ukazanie Swego Syna jest naszą siłą, albowiem „ukazała się łaska Boża, która niesie zbawienie wszystkim ludziom …” (Tt 2, 11). W tym cytacie Kościół pragnie przekazać światu istotę Bożego Narodzenia. Wcześniej Bóg przemawiał do ludzi na różne sposoby, przyjmując ludzką postać odsłonił siebie, wychodząc z niedostępnego światła, w którym przebywa. Nie jest już jakąś ideą, czymś, czego trzeba domyślać się w oparciu o przekaz słowny, ale okazana została nam „dobroć i miłość Boga do ludzi…” (Tt 3, 4). Boże Narodzenie to epifania, objawienie się Boga i Jego wielkiego światła w dziecku, które narodziło się w Betlejem w stajence, a nie w królewskich komnatach. To pozwala na nowo odkryć człowieczeństwo Jezusa i poznać głębię miłości i dobroci Boga do ludzi. Bóg stał się ubogi, a w ubóstwie pasterskiego żłobu Syn Boży stał się zależny od miłości ludzi. We współczesnym świecie, gdy Boże Narodzenie stało się świętem sklepów, ich iluminacje przesłoniły pokorę Boga, wzywającą nas do pokory i prostoty, do odkrywania prawdziwej radości i prawdziwego światła. Bowiem tylko spotkanie z pokorą Boga rodzi radość, a Jego dobro tworzy prawdziwe święto. Betlejem w języku hebrajskim znaczy „dom chleba”. Tam właśnie przyszedł na świat Mesjasz, który powie o sobie „Ja jestem chlebem życia” (J 6, 35). W Betlejem narodził się Ten, który w znaku łamania chleba pozostawił pamiątkę swej Paschy (śmierci i zmartwychwstania). „Christus natus est nobis. Venite, adoremus!” – Chrystus się nam narodził, pójdźmy z pokłonem. Narodzony w tej świętej Nocy Boski Odkupiciel dla nas, wędrowców na drogach czasu, stał się pokarmem życia wiecznego. „Cała ludzkość, która przechodzi tyle prób i boryka się z trudnościami, potrzebuje Ciebie. Zostań z nami, Chlebie żywy, któryś zstąpił z nieba dla naszego zbawienia. Zostań z nami na zawsze” (JP II 25.12.2004, pasterka).
Czas przeżywania świąt Bożego Narodzenia to także okazja do weryfikacji naszego „oświeconego” rozumu, porzucenia fałszywych pewności czy też intelektualnej pychy, która nie pozwala dostrzec bliskości Boga. Wejście na drogę duchowej prostoty uczynią nasze serca zdolnymi widzenia Boga. Przeżywanie Świętej Nocy w prostocie, porzucenie tego, co materialne i wymierne, pozwoli nam odkryć promień dobroci Boga, który wraz z narodzinami Swego Syna ofiarował się światu. Bowiem tylko w Nim nasze życie może być spełnione i zarazem otwarte na przyszłość w niezłomnej nadziei życia wiecznego.