Reklama

Głos z Torunia

Będąc przyjacielem…

Niedziela toruńska 8/2014, str. 6

[ TEMATY ]

rozmowa

Helena Maniakowska

Dodaj nasz portal do preferowanych źródeł Google
Artykuły z niedziela.pl będą pojawiać się częściej w Twoich wynikach wyszukiwania

HELENA MANIAKOWSKA: – Obecnie nie mówi się prawie wcale o relacji przyjaźni. Jakie znaczenie – według Księdza – ma przyjaźń?

KS. PRAŁ. JÓZEF NOWAKOWSKI: – Wiele lat w tej parafii pracuję i inspiruję różne sprawy, które są oparte na braterskich relacjach między ludźmi. Przyjaźń jest dla mnie równoznaczna z braterstwem. Braterstwo i przyjaźń nie oznaczają, że wszystko wiemy o sobie; to jest niemożliwe. Chodzi bowiem o to, aby różne sprawy razem rozwiązywać. Przyjaźń to jest dobre nastawienie, gdy mamy wspólne cele i podobne odczucia czy emocje. Myślę, że to jest wielki trud, aby takie relacje zbudować, wszak jesteśmy z różnych pokoleń, mamy różne doświadczenia życiowe. Mamy też wrodzoną skrytość, która w czasach stalinowskich jeszcze się pogłębiła. Dziś już tego prawie nie ma. Ale przyjaźń wymaga wysiłku. A kto nie ma przyjaciół, to ma ze sobą duży problem.
W pracy zwykle patrzymy, czy jednakowo się trudzimy, czy mamy jednakowy udział w owocach tej pracy, ale w przyjaźni nie ma takich porównań ani myśli. Prawidłowe relacje kształtują się jednak już w domu rodzinnym.

– W materiałach 1. Synodu Diecezji Toruńskiej (p. 75 &2) jest mowa o dojrzałych przyjaźniach kapłańskich, jak wygląda przyjaźń kapłańska i rola ojców?

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

– Na to pytanie odpowiem na przykładzie bł. ks. Stefana Wincentego Frelichowskiego i jego relacji z innymi kapłanami. Miał on bardzo niewielkie grono przyjaciół. Pisał zresztą o tym w pamiętniku. Jednak sam uważał, że jest mrukiem, ale już w seminarium starał się wprowadzać wesołość i mówiono o nim, że jest wesołkiem, że jest radosny i tę radość rozdaje. Może to grono z czasem poszerzył, gdy relację przyjaźni zaczął traktować jako służbę, zauważono to szczególnie w obozach. Miał nastawienie harcerskie, żeby jak najmniej nad sobą biadolić, próbując sprawy załatwiać lepiej. Uważano, że on zawsze podnosił na duchu. Przykładem może być sytuacja, gdy w obozie w Stutthofie zgłosił się na ochotnika do otrzymania chłosty. Umiał nawet zjednać swoich wrogów, którzy mieli tylko do niego żal, że tak na nich patrzy dobrotliwie. Mam jednak wrażenie, że jego przyjaźń była bardzo skomplikowana i trudna do opisania.

– Zgodnie ze Statutem Synodu Diecezji Toruńskiej (p. 73)„Posłuszeństwo biskupowi diecezjalnemu w niczym nie przekreśla rozumnej inicjatywy duszpasterskiej prezbitera”, a inicjatyw w tej parafii jest bardzo, bardzo wiele, która jest najbardziej trwała i od czego to zależy?

– Myślę, że w naszej diecezji w zakresie parafialnym można zrobić bardzo wiele. Nawet w zakresie międzyparafialnym też się udaje. Jednak wiele zależy od dość głęboko umotywowanej inicjatywy osób świeckich. Łatwiej jest z tym w parafiach, które się budują, powstają od początku, bo tam jest większe wsparcie i współpraca z parafianami. Myślę, że można podzielić duszpasterstwo na dwa rodzaje – działające w sposób cichy i tzw. imprezowe. Impreza mija jednak szybko. Jest wiele spraw, które można tworzyć, ale to wymaga wielkiej modlitwy i wytrwałości w działaniu, wtedy też jest szansa do wyjścia do innych parafii i parafian mniej zaangażowanych. A początki w każdym działaniu są trudne, tak samo kontynuacja różnych spraw wymaga cierpliwości. Początkowo mówimy, że jest źle. Ale przy działaniu nie możemy gorzknieć! I w końcu w każdym działaniu opieram się o więzi trwałe i przyjaźnie między ludźmi.

– Czy i jakie inicjatywy w tej parafii miał bł. Frelichowski w tak krótkim okresie duszpasterzowania, które przetrwały do dziś?

– Bł. Stefanowi przyświecała myśl, aby udział w Mszy św. był świadomy. Po to prowadził komentarze do Mszy św. W przygotowaniu do sakramentów akcentował duchowe zawierzanie się Chrystusowi. Należy podkreślić, że tym żyje dziś cały Kościół. Jesteśmy w okresie 15-lecia beatyfikacji bł. Stefana Wincentego, modlimy się o łaskę jego kanonizacji, więc akcentujemy w homiliach to zawierzenie Jezusowi i trzeba nam dalej w tym trwać.

2014-02-20 13:02

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Oceń: 0 0 dodaj do źródeł Google

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Niezwykła peregrynacja niezwykłego krzyża

Niedziela wrocławska 6/2013, str. 6-7

[ TEMATY ]

rozmowa

Grzegorz Gałązka

W Roku Wiary wrocławski Kościół nawiedzi niezwykły krzyż, do którego tulił się Jan Paweł II podczas pamiętnej Drogi Krzyżowej w Koloseum.

BARBARA MISIEWICZ: - Skąd wzięła się idea peregrynacji krzyża wielkopiątkowego w parafiach archidiecezji wrocławskiej?
CZYTAJ DALEJ

Henrykowskie Warsztaty Duchowości z ks. Radeckim: “Śmierć to najpewniejsze wydarzenie pod niepewną datą”

2026-11-21 19:27

ks. Łukasz Romańczuk

ks. Aleksander Radecki

ks. Aleksander Radecki

W listopadowym edycji zaproszony został ks. Aleksander Radecki, autor m.in. książki o śmierci i umieraniu tzw. podręcznik dobrej śmierci: “Ars moriendi ars vivendi”. To właśnie tematyka śmierci, umierania i przygotowania na ten czas był tematem konferencji. W spotkaniu uczestniczyło ponad 30 osób.

-Musimy sobie pewne rzeczy w temacie śmierci na nowo poukładać. Najpierw dla siebie, a potem dla innych - podkreślił kapłan na początku konferencji, pytając zgromadzonych, kto jest gotowy dzisiaj na sąd Boży? A jeżeli nie dzisiaj to kiedy?
CZYTAJ DALEJ

Odszedł "strażnik" wielkiej europejskiej tradycji muzycznej

2026-11-22 07:20

[ TEMATY ]

muzyka

śmierć

Włodzimierz Rędzioch

Śp. ks. Pablo Colino

Śp. ks. Pablo Colino

18 listopada, w 400. rocznicę poświęcenia Bazyliki Watykańskiej, zmarł w Rzymie w wieku 92 lat ks. Prał. Pablo Colino - świat muzyki sakralnej stracił jedną ze swoich najbardziej wybitnych osobistości.

Kapłan, wybitny muzykolog, dyrygent orkiestry i chórmistrz, Pablo Colino urodził się w Pampelunie w Hiszpanii 25 stycznia 1934 r. Swoją karierę kościelną i muzyczną rozpoczął w bardzo młodym wieku, a po przeprowadzeniu się do Rzymu nierozerwalnie związał się z najbardziej prestiżowymi instytucjami muzycznymi Wiecznego Miasta. W latach 1980–2006 pełnił funkcję dyrektora Cappella Musicale w Bazylice św. Piotra (historyczna Cappella Giulia, jeden z najstarszych chórów Kościoła), kontynuując wspaniałą tradycję polifoniczną w sercu chrześcijaństwa. Pod jego kierownictwem przez ponad ćwierć wieku Cappella Giulia ubogacała uroczyste celebracje w Bazylice, ale także upowszechniała dziedzictwo muzyki sakralnej za pośrednictwem Radia Watykańskiego i włoskiej telewizji RAI, w tym słynnych Koncertów Bożonarodzeniowych transmitowanych na cały świat.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję