Reklama

Głos z Torunia

Promocja książki

Niedziela toruńska 32/2014, str. 3

[ TEMATY ]

książka

WOJCIECH WICHNOWSKI

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Wydaniem opracowania historii parafii i koncertem kwintetu „Hevelius Brass” w konkatedrze Trójcy Świętej uczczono 763. rocznicę nadania praw miejskich Chełmży przez pierwszego biskupa chełmińskiego Heidenryka.

22 lipca 1251 r. bp Heidenryk rozpoczął budowę katedry Trójcy Świętej i nadał prawa miejskie niewielkiej osadzie rybackiej Łoza. Od tego czasu aż do 1824 r. Chełmża była stolicą diecezji chełmińskiej. Na pamiątkę tych wydarzeń 19 lipca w Sali Mieszczańskiej Ratusza w Chełmży odbyła się promocja książki „Słownik biograficzny. Proboszczowie i administratorzy parafii rzymskokatolickiej św. Mikołaja Biskupa w Chełmży” autorstwa Ryszarda Muzioła. Wydawcą publikacji, która wzbudziła bardzo duże zainteresowanie, są: Towarzystwo Przyjaciół Chełmży z prezesem Marcinem Seroczyńskim oraz Powiatowa i Miejska Biblioteka Publiczna. Na promocji obecni byli księża z proboszczem ks. kan. Krzysztofem Badowskim, burmistrz Jerzy Czerwiński oraz zastępca Marek Kuffel, wicestarosta toruński Dariusz Meller, wiceprzewodnicząca Rady Miasta Małgorzata Polikowska, radni i mieszkańcy.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

W słowie wstępnym ks. kan. Badowski napisał m.in.: „Cieszę się, że ta książka jest wydana w roku kanonizacji Jana Pawła II, i życzę, aby stała się nie tylko jedną z kronik naszej wspólnoty parafialnej, ale także by stanowiła motywację do gorliwej pracy i posługi nas, obecnych i kolejnych duszpasterzy chełmżyńskich, oraz motywację dla wiernych świeckich do czynnego udziału w życiu naszej parafii”. Autor Ryszard Muzioł tak pisze o bohaterach swojej publikacji, która obejmuje okres po przeniesieniu stolicy biskupstwa z Chełmży do Pelplina w 1824 r. aż po czasy współczesne: „Z tego historycznego miejsca parafią zarządzali do dzisiaj proboszczowie i administratorzy, których było 16, i oni współtworzyli i tworzą dzieje Kościoła partykularnego. Ich biografie dowodzą, że byli to duchowni światli, kompetentni, odpowiedzialni, stojący na straży prawd wiary, miłujący naród i ojczysty kraj, pracowici i odważni”. W książce znajdujemy m.in. biogramy ks. Stanisława Kostki Dekowskiego, ks. Antoniego Kamińskiego, ks. Józefa Szydzika, ks. Alfonsa Groszkowskiego, ks. Zygfryda Urbana i ks. kan. Krzysztofa Badowskiego oraz księży wikariuszy. Inne rozdziały poświęcone są: duszpasterzom w latach wojny, dozorowi kościelnemu, radom parafialnym, kapitule konkatedralnej, dekanatowi chełmżyńskiemu, wspólnotom, organizacjom i pracownikom świeckim związanym z parafią. Publikację można nabyć w Powiatowej i Miejskiej Bibliotece Publicznej w Chełmży.

20 lipca w konkatedrze wystąpił „Hevelius Brass”, gdański kwintet instrumentów dętych blaszanych. Muzycy współpracują z orkiestrami Opery Bałtyckiej, Cappelli Gedanensis i Toruńską Orkiestrą Symfoniczną. Zagrali utwory klasyczne z baroku i renesansu, oryginalne transkrypcje standardów jazzowych i muzyki popularnej. W podziękowaniu otrzymali od dyrektor biblioteki Urszuli Meszyńskiej albumy o Chełmży.

2014-08-07 11:28

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Czy książka przetrwa?

Czytanie książki zostało dziś zastąpione obserwacją ekranu. Młodzież mówi: „Nie ma w Google, nie ma wogle”, przekonuje prof. dr hab. Kazimierz Ożóg – językoznawca, wykładowca Uniwersytetu Rzeszowskiego.

Anna Wyszyńska: Jaki wpływ na poziom naszej kultury ma czytanie książek? Prof. dr hab. Kazimierz Ożóg: Przez 2,5 tys. lat książka stanowiła podstawę do zdobywania wiedzy, pomnażania kultury, osiągania przez wspólnoty ludzkie kolejnych stopni rozwoju cywilizacyjnego. W kręgu kultury judeochrześcijańskiej książka i pismo mają dodatkowy ogromny walor – są przekazem, objawieniem w słowach samego Boga, a księga Pisma Świętego jest najważniejszą księgą ludzkości. Przez 2,5 tys. lat czytanie książki było synonimem zdobywania wykształcenia. Do dziś najmniejsza jednostka edukacyjna w szkole nazywa się „lekcja” – od łacińskiego lectio – czytam. Przez stulecia czytanie książek przynosiło ogromne korzyści zarówno pojedynczym osobom, jak i całym wspólnotom: poszerzało wiedzę, tworzyło kulturę, kształtowało język narodowy w jego literackiej, a więc najlepszej postaci, przynosiło system wartości, umacniało patriotyzm, dawało przeżycia estetyczne i religijne.
CZYTAJ DALEJ

Archidiecezja gnieźnieńska: zmiany personalne 2026

2026-01-12 09:49

[ TEMATY ]

archidiecezja gnieźnieńska

zmiany kapłanów

Archidiecezja gnieźnieńska

Z dniem 28 grudnia 2025 Prymas Polski abp Wojciech Polak mianował ks. Stanisława Drożyńskiego, proboszcza parafii pw. Świętego Ducha w Pobiedziskach, dziekanem dekanatu pobiedziskiego na okres kolejnych 5 lat.
CZYTAJ DALEJ

Uczeń Jezusa spotyka czasem niezgodę najbliższych

2026-01-14 20:57

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

wikipedia.org

Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję