W adwentową sobotę 6 grudnia na zakończenie dnia skupienia alumni IV roku Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Lublinie przyjęli z rąk bp. Józefa Wróbla posługę akolitatu. Przyjęcie kolejnej posługi na drodze formacji seminaryjnej wiąże się z nowymi zadaniami, o których czytamy m.in. w Ogólnym Wprowadzeniu do Mszału Rzymskiego: „Akolita jest ustanawiany po to, aby usługiwał przy ołtarzu oraz pomagał kapłanowi i diakonowi. Przede wszystkim ma przygotowywać ołtarz i naczynia liturgiczne oraz w razie potrzeby rozdawać wiernym Eucharystię, której jest szafarzem nadzwyczajnym” (nr 98). W tym roku posługę akolitatu przyjęli: Jakub Głowacki, Artur Grzywaczewski, Adrian Komorowski, Przemysław Lemieszek, Damian Matysiak, Karol Mazurek, Maciej Molicki, Kamil Spyt, Jan Tadyniewicz, Dawid Wąsala, Krzysztof Wicha, Mateusz Wójcik oraz Rafał Wójcik.

W słowie wprowadzenia do Liturgii ks. Marek Słomka, rektor seminarium, zaprosił do wspólnej modlitwy za przyczyną św. Jana z Dukli, którego relikwie towarzyszyły seminaryjnej wspólnocie w przeżywanym dniu skupienia. Ksiądz Rektor szczególnej modlitwie polecił braci przyjmujących nową posługę. W homilii bp Józef Wróbel zauważył, że początkowo spokojny czas przygotowań do kapłaństwa mija, począwszy od lektoratu, przez akolitat, coraz bardziej wchodzimy w posługę właściwą Kościołowi posłanemu do człowieka. Zwrócił uwagę na głębokie zakorzenienie posługi w Tradycji Kościoła i jej praktyczne aspekty, które z perspektywy doświadczenia są istotne. – Akolici to ci, którzy w służbie ołtarza stanowią pomoc biskupom, prezbiterom i diakonom – mówił bp Wróbel. – Jednak obok służby ołtarza, zasadą służby akolity jest służba człowiekowi, który jest – jak mówił Jan Paweł II – drogą Kościoła. Waszym zadaniem jest iść przed Panem Jezusem i odpowiednio przygotować Mu miejsce, a pierwszą formą tego przygotowania jest świadectwo wobec wszystkich ludzi – podkreślił Ksiądz Biskup. W czasie obrzędu ustanowienia akolitów bp Wróbel modlił się w intencji przyjmujących posługę, aby wiernie spełniając służbę przy ołtarzu i godnie rozdzielając swoim braciom chleb życia wiecznego, stale wzrastali w wierze i miłości ku zbudowaniu Kościoła.