Dziwny temat, prawda? Ale nie ukrywam, że mam w tym pewien cel: chodzi o zrozumienie, że bez pracy nie osiągniemy niczego wartościowego jako naród i jako poszczególni ludzie. Bez własnej, wytężonej pracy. Parę miesięcy temu nasza znana biegaczka narciarska przedstawiła w stałym felietonie w „Gazecie Wyborczej”, bez upiększeń, swój zwyczajny dzień treningu letniego w hiszpańskich górach. Już od samego czytania robi się niedobrze. Pobudka – 5.45. Kawa i na basen, następnie trochę truchtania i gimnastyka. No i już śniadanie. Zaraz po – na rower i podjazd od wysokości 700 metrów nad poziomem morza do 2300 metrów. Ta trasa liczy 32 kilometry. „Ostatnie pięć kilometrów – pisze Justyna Kowalczyk – to przedłużony finisz. Wariactwo. Płuca pieką niebywale. Wstawać z siodełka nie można, trener nie pozwala”. Po podjeździe znowu parę kilometrów truchtu, gimnastyka i prysznic. Następnie obiad i masaż, a przecież mięśnie tak bolą, że niemal nie można ich dotknąć. Zawodniczka jest tak zmęczona, że często pod koniec masażu zasypia. A tu jeszcze trzeci trening przed nią. Bieganie przez godzinę i ćwiczenia na siłowni. Koło ósmej wieczorem Kowalczyk jest już po kolacji, ale nie ma już na nic siły – ani czytać, ani myśleć, ani spać.

Ciężka harówa, niewyobrażalnie ciężka. Ale przecież, gdy dziś zaświtała nadzieja na korzystne zmiany w Polsce, na władzę, która zacznie kierować się polską racją stanu, zacznie myśleć o obywatelach i ważnych dla nich sprawach, działać pro publico bono – to musimy mieć świadomość, że od polityków i od siebie samych powinniśmy wymagać więcej niż do tej pory. To też będzie harówa. Może nie aż taka, jak Justyny Kowalczyk, lecz spora. Bo samo się przecież nie zrobi. Polska sama się nie naprawi. To jest w naszych rękach, także jako wyborców. Nie wyciągnie przecież prezydent Andrzej Duda czarodziejskiej różdżki. Choć, oczywiście, mówiąc już tylko między nami – szkoda.