Reklama

Niedziela Świdnicka

35-lecie „Solidarności” w Wałbrzychu

Od poświęcenia kapliczki z figurą Świętej Barbary przy szybie „Julia” na terenie po byłej kopalni Thorez, a obecnie Centrum Nauki i Sztuki Stara Kopalnia przy ul. Wysockiego w Wałbrzychu, rozpoczęły się 31 sierpnia jubileuszowe obchody 35. rocznicy powstania NSZZ „Solidarność”

Niedziela świdnicka 38/2015, str. 8

[ TEMATY ]

Solidarność

Ryszard Wyszyński

Bp Ignacy Dec i ks. inf. Julian Źrałko poświęcają kaplicę św. Barbary

Bp Ignacy Dec i ks. inf. Julian Źrałko poświęcają kaplicę św. Barbary

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Celem uroczystości, obok upamiętnienia tej ważnej daty z kart naszej najnowszej historii, było przypomnienie – aktem poświęcenia figury – udziału wałbrzyskich górników w tych historycznych przemianach. Górnicy kopalni „Thorez”, solidaryzując się w sierpniu 1980 r. ze stoczniowcami, jako pierwsi swoim protestem – 27 sierpnia na szybie „Chwalibóg” i dzień później na „Julii”– zapoczątkowali nie tylko strajki w innych zakładach Wałbrzycha i regionu, ale też w pozostałych polskich kopalniach, ponieważ ich strajk był też pierwszym górniczym protestem podjętym w polskich kopalniach w sierpniu 1980 r.

Figurka górniczej patronki na swoje dawne miejsce, przy byłej kopalni „Thorez”, powróciła po kilkuletniej przerwie spowodowanej prowadzonym remontem i rewitalizacją pokopalnianych budynków przy szybie „Julia”.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

W uroczystości uczestniczyli: ordynariusz diecezji świdnickiej bp Ignacy Dec – honorowy gość jubileuszowych obchodów, który figurę poświęcił; członkowie dawnych struktur górniczej „Solidarności” z byłych wałbrzyskich kopalń, którzy przyszli na jubileuszowe obchody ze swoimi historycznymi sztandarami, związkowcy NSZZ „Solidarność” z zakładów Wałbrzycha i regionu, z przewodniczącym Zarządu Regionu NSZZ „Solidarność” Dolny Śląsk Kazimierzem Kimso na czele, duszpasterz wałbrzyskiej „Solidarności” w Wałbrzychu ks. inf. Julian Źrałko, duchowy opiekun związkowców „Solidarności” z czasów jej powstawania i stanu wojennego, kapelan związkowców w Nowej Rudzie z lat 80. ks. Tadeusz Faryś, diecezjalny duszpasterz środowisk ludzi pracy ks. Stanisław Wójcik, a także proboszcz parafii kolegiackiej w wałbrzyskim śródmieściu ks. Wiesław Rusin, parlamentarzyści i radni Rady Miejskiej Wałbrzycha z przewodniczącą rady Marią Romańską oraz prezydent miasta Roman Szełemej.

Przed poświęceniem figurki górniczej patronki historię sierpniowego strajku na „Chwalibogu” i „Julii” w roku 1980 przypomniał były górnik i związkowiec KWK „Thorez” Ryszard Mocek, który w tej kopalni przepracował ponad 40 lat. Był ze swoją kopalnią na dobre i na złe – jak zaznaczył także sercem, kiedy go internowano w stanie wojennym. Tutaj kształtowało się również pierwsze solidarnościowe podziemie w mieście – wielkim oparciem dla represjonowanych i naszych rodzin był po wprowadzeniu stanu wojennego nasz duchowy opiekun ks. inf. Julian Źrałko – przypomniał.

Reklama

Z wielką radością dokonuję poświęcenia figurki Świętej Barbary, wyrażając wdzięczność wszystkim inicjatorom przedsięwzięcia – zabiegającym o to, żeby ten wspaniały znak górnictwa wałbrzyskiego o charakterze religijnym tutaj powrócił – mówił przed poświęceniem figury bp I. Dec. Podkreślił, że świętą Barbarę na swoją patronkę wybrali przed wiekami sami górnicy. Jest postacią, która zasłynęła z odwagi i silnego charakteru – a są to cechy, jakimi się zawsze charakteryzowali górnicy. Życzył zgromadzonym, by święta Barbara czuwała nad Wałbrzychem i wypraszała łaski dla stanu górniczego, dzisiaj tylko reprezentowanego przez emerytów, ale kiedyś tak bardzo ważnego, którego praca i siła budowała przez wiele wieków,górniczą tradycję miasta, w którym przyszło im żyć. – Księże Infułacie, Ciebie też proszę o poświęcenie kapliczki – zwrócił się do ks. Juliana Źrałki biskup ordynariusz – podkreślając tym jego zaangażowanie i wyrażając wdzięczność za jego niezłomną postawę i wsparcie, którego udzielał górnikom w tamtych trudnych latach.

Kolejnym punktem programu obchodów 35-lecia powstania „Solidarności” w Wałbrzychu było złożenie kwiatów pod kamieniem z tablicą upamiętniającą zryw sierpnia 1980 r. w kopalni „Thorez” na szybie „Chwalibóg” i „Julia”, która znajduje się teraz naprzeciwko Centrum Nauki i Sztuki Stara Kopalnia. Okolicznościowe wiązanki były dowodem pamięci o ludziach, którzy swoją postawą przyczynili się do powstania NSZZ „Solidarność” i hołdem dla ofiar stanu wojennego oraz internowanych, których dotykały prześladowania za działalność związkową.

Spod tablicy zgromadzeni przeszli na teren Starej Kopalni, gdzie uczestniczyli w uroczystości wręczenia odznaczeń związkowych oraz akcie podpisania porozumienia w sprawie utworzenia na terenie Centrum Nauki i Sztuki Stara Kopalnia w Wałbrzychu stałej ekspozycji o NSZZ „Solidarność”.

Porozumienie podpisywali prezydent Wałbrzycha Roman Szełemej i przewodniczący Zarządu Regionu NSSZ „Solidarność” Regionu Dolny Śląsk Kazimierz Kimso.

Medale 35-lecia „Solidarności” otrzymali: Janina Magdalena Szczurowska, Maria Wodzyńska, Remigiusz Zgarda, Stanisław Geniusz, Józef Zalas, a okolicznościowe podziękowania – Henryk Kuryłowicz, Marian Sas i Zdzisława Berska. Finałem wałbrzyskich obchodów wielkiego związkowego jubileuszu była uroczysta Eucharystia – odprawiona w wałbrzyskiej kolegiacie pod przewodnictwem bp. Ignacego Deca.

2015-09-17 13:17

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Skąd się wziął solidarnościowy Wrocław?

Niedziela wrocławska 35/2016, str. 1

[ TEMATY ]

Solidarność

Mateusz Cieniawski

28 sierpnia, w rocznicę powstania „Solidarności”, otwarte zostanie we Wrocławiu Centrum Historii Zajezdnia. Już dziś stoi tam słynny zegar „Duch Czasu”, który do połowy lat 90. stał przy Przejściu Świdnickim

28 sierpnia, w rocznicę powstania „Solidarności”, otwarte zostanie we Wrocławiu Centrum Historii Zajezdnia.
Już dziś stoi tam słynny zegar „Duch Czasu”, który do połowy lat 90. stał przy Przejściu Świdnickim
Wrocław obok Gdańska wyrósł w latach 80. na najważniejszą twierdzę „Solidarności”. Dlaczego opór w naszym mieście był tak duży? Skąd wrocławianie brali siłę do walki z totalitarnym systemem? Jak miasto, w którym po II wojnie światowej wymieniona zastała cała ludność, potrafiło zorganizować się na taką skalę? To ważne pytania, bo odpowiedzi na nie kryją w sobie podstawy wrocławskiej tożsamości. Odpowiedzi w pierwszej kolejności trzeba szukać w życiorysach pierwszych mieszkańców powojennego Wrocławia. Pomimo różnorodnych przeszkód osoby, które 70 lat temu przybyły do zachodniej Polski, zapoczątkowały zupełnie nową tożsamość tych ziem. Ludzie ci – którzy pochodzili nie tylko z Lwowa, ale ze wszystkich stron Polski – musieli zmierzyć się nie tylko z osobistą i społeczną traumą niedawnej wojennej hekatomby, ale także z powojenną prozą życia: skrajnie ubogą codziennością, a także niepewnością swojego losu w nowym miejscu. Siła ducha, odporność, kreatywność, umiejętność improwizacji i inicjatywy, a przede wszystkim, głęboka wiara w lepsze życie zapoczątkowały niezwykłą wspólnotę, z owoców której dziś korzystamy. Wśród przybyłych na Ziemie Zachodnie Polaków istotną jakościowo grupę stanowili żołnierze AK, NSZ, powstańcy Warszawy, którzy tutaj próbowali się ukryć przed tajnymi służbami UB. W kolejnych latach oni i ich potomkowie – jak rodzina Lazarowiczów – odegrali znaczącą rolę w budowaniu środowiska niepodległościowego we Wrocławiu. Ogromną rolę w budowaniu tożsamości nowych mieszkańców miasta odegrał także Kościół katolicki. Obok realizacji głównego powołania – duszpasterstwa – kapłani organizowali życie lokalnych społeczności, pomagali także w inicjowaniu szkół. Kościół był instytucją zdolną do skracania dystansu pomiędzy różnorodnymi grupami w swoistej „mieszance narodowościowej”, w której można było wyróżnić także autochtonów i Niemców. Był w tym czasie miejscem, gdzie zacierały się różnice pochodzenia. Duchowieństwo organizujące polskie struktury Kościoła katolickiego wywierało istotny wpływ na stabilizowanie osadnictwa, powstawanie nowych więzi społecznych, zakorzenianie się w nową lokalność oraz spajanie poprzez administrację kościelną Ziem Zachodnich z pozostałym terytorium państwa. Ogromne znaczenie dla wyboru miejsca zamieszkania przez przesiedleńców miała – w pierwszym okresie – obecność polskiego kapłana. O sile Kościoła zdawały sobie sprawę komunistyczne władze, które zabiegały o duszpasterzy, dostrzegając ich integracyjną rolę społeczną. I rocznica zwycięstwa, i zarazem wyzwolenia miasta zaczęła się na pl. Wolności od Mszy św. i intonacji pieśni „Boże coś Polskę”. Wizyta Jana Pawła II w czerwcu 1983 r. we Wrocławiu tę wspólnotę jeszcze bardziej zintegrowała. Wówczas Dolnoślązacy policzyli się. Ogromna w tym zasługa Kardynała Niezłomnego – Henryka Gulbinowicza, wilniuka z urodzenia, dziś Dolnoślązaka, który nie tylko przygotował pielgrzymkę papieża, ale z narażeniem życia duszpasterzował solidarnościowemu zrywowi. Spoglądając na ważne sierpniowe daty, wracając pamięcią do wydarzeń sprzed ponad 30 lat, warto uświadomić sobie, komu zawdzięczamy to, że dziś możemy chodzić po naszym pięknym, odnowionym mieście z podniesioną głową.
CZYTAJ DALEJ

Zapomniany czyn Słowaków w Powstaniu Warszawskim

2026-10-11 05:35

[ TEMATY ]

Powstanie Warszawskie

zapomniany czyn

Słowacy

konspiracja

Kronika Fotograficzna Walczącej Warszawy, PAX Warszawa 1957. Wikimedia Commons/CC

535. pluton Słowaków ze sztandarem

535. pluton Słowaków ze sztandarem

W zbiorowej pamięci Powstanie Warszawskie zapisało się jako zryw Polaków, ale 1 sierpnia 1944 r. do walki przeciwko Niemcom stanęli także obcokrajowcy mieszkający w okupowanej Warszawie. Najliczniejszą grupą narodowościową wspierającą Polaków w walce byli Słowacy z wyjątkowego 535. plutonu.

To historia o solidarności, legendarnej odwadze, krwi i ofierze z życia na ulicach walczącego Czerniakowa.
CZYTAJ DALEJ

Bliski współpracownik Jana Pawła II, służył siedmiu papieżom odchodzi na emeryturę

2026-10-11 20:59

[ TEMATY ]

kardynał

Włodzimierz Rędzioch

kard. Giovanni Battista Re

kard. Giovanni Battista Re

Zmiana na czele Kolegium Kardynalskiego. Leon XIV przyjął rezygnację z urzędu Dziekana Kolegium złożoną przez kard. Giovanniego Battistę Re, który piastował tę funkcję od 2020 r., i jednocześnie zatwierdził wybór na ten sam urząd kard. Luisa Antonio Tagle, Filipińczyka urodzonego w 1957 r., powołanego do Kurii Rzymskiej w 2019 r. przez papieża Franciszka.

Został on wybrany na urząd Dziekana Kolegium przez kardynałów biskupów, czyli kardynałów, którym papież nadał tytuł Kościoła podmiejskiego Rzymu, oraz patriarchów Wschodnich Kościołów Katolickich. Obecnym zastępcą Dziekana Kolegium Kardynalskiego jest 82-letni kard. Leonardo Sandri, który pełni swój urząd od stycznia 2020 r.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję