Obydwie warszawskie diecezje mocno stawiają na reformę tzw. katechez przedmałżeńskich. Chodzi o to, aby ślubowanie pary młodej przed ołtarzem było bardziej odpowiedzialne. To właśnie okres narzeczeństwa jest czasem rozeznania, kiedy młodzi powinni dojrzewać do podjęcia decyzji o przyjęciu sakramentu, który ich zwiąże na całe życie.
– Od stycznia wchodzą nowe wytyczne. Przede wszystkim chcemy wyeliminować kursy weekendowe, które były najszybszą formą uzyskania zaświadczenia – mówi ks. Przemysław Śliwiński, rzecznik prasowy archidiecezji warszawskiej.
Już teraz w kurii trwają zapisy na specjalne szkolenia dla prowadzących takie kursy w parafiach. Ich program „Radość i Nadzieja” został opracowany przez Wydział Studiów nad Rodziną UKSW. W ramach obowiązującego kursu powinno odbyć się 10 spotkań dla narzeczonych. W planie są zarówno wykłady, jak i warsztaty z pracą narzeczonych w parach.
Rok temu kursy weekendowe zostały już zlikwidowane w diecezji warszawsko-praskiej. Program katechez dla narzeczonych oparty jest tam na adhortacji Jana Pawła II „Familiaris consortio”. Co ciekawe, katechezy takie wprowadził abp Henryk Hoser już w latach 80. XX wieku, gdy był misjonarzem w Afryce. Jak został ordynariuszem na Pradze przeniósł sprawdzoną metodę kursów do Polski. – Mamy już 15 ośrodków formacji życia rodzinnego, które przygotowują młodych do ślubu. Jest też jeden ośrodek diecezjalny, gdzie pracują terapeuci, psycholodzy, pediatrzy, prawnicy, seksuolog, mediatorzy i oczywiście duszpasterz – mówi Mateusz Dzieduszycki, rzecznik prasowy diecezji warszawsko-praskiej.
Choć obecnie na terenie archidiecezji warszawskiej są jeszcze prowadzone kursy w „eksternistycznej” formie dla tych, którzy się na nie zapisali, to po 1 stycznia sytuacja się zmieni.
– Nie ma ludzi permanentnie niezdolnych do miłości – mówią Monika i Kamil Waliccy, małżeństwo psychologów, członkowie Wspólnoty Młodych Małżeństw „Życie”. – Zranienia, szczególnie te z dzieciństwa, mogą zamykać na miłość. To na pewno utrudnia naukę kochania, ale nie uniemożliwia jej. Monika i Kamil pomogą nam rozprawić się z przeszłością, która odbija się czkawką w naszych relacjach małżeńskich
Dzieciństwo. Czas, w którym dajemy się formować jak plastelina. Jesteśmy zlepkiem doświadczeń, otaczających nas wzorców, poprzez które postrzegamy świat. To właśnie w tym czasie kształtuje się w nas obraz mężczyzny i kobiety, matki i ojca – tworzymy własny konstrukt miłości. W dzieciństwie obserwujemy zachowania dorosłych i na ich podstawie uczymy się, jak okazywać miłość, co jest dozwolone, a czego należy się wystrzegać. – Czy mówić o niej, czy przedstawiać ją czynami np. robiąc herbatę? Czy dobrze jest mówić o swoich potrzebach drugiej osobie, czy lepiej zachować je dla siebie, oczekując ich spełnienia? Czy mówienie o swoich potrzebach jest oznaką słabości, czy służy nawiązywaniu bliskich relacji z drugą osobą? – wskazuje Kamil. Pytanie tylko, czy zinterpretowana przez nas rzeczywistość zadziała otwierająco na doświadczenie miłości i pozwoli nam nadal się kształtować, czy też sprawi, że zastygniemy jak modelina, sparaliżowani podjęciem walki o zdrowe uczucie? Ta druga postawa może się okazać jabłkiem niezgody w naszym małżeństwie.
Nasza pielgrzymia droga prowadzi nas teraz do Poznania, a konkretnie na Wzgórze Przemysła, do miejsca, gdzie historia państwa polskiego splata się z najgłębszą maryjną pobożnością. Wchodzimy do sanktuarium Ojców Franciszkanów, aby stanąć przed niewielkim, ale potężnym swoją duchową mocą wizerunkiem, który poznaniacy od stuleci nazywają „w Cudy Wielmożną”. To tutaj, w sercu wielkopolskiej stolicy, Maryja objawia się jako ta, dla której nie ma rzeczy niemożliwych.
Kiedy klękamy przed ołtarzem, nasze oczy spotykają wizerunek niewielkich rozmiarów (zaledwie 12 na 18 cm), malowany na desce, ukazujący Maryję w tajemnicy Niepokalanego Poczęcia. Choć skromny w formie, obraz ten jest skarbnicą Bożej hojności. Nazwa „w Cudy Wielmożna” nie jest tylko pobożnym zawołaniem – to świadectwo wieków, w których Pani Poznania ratowała miasto przed zarazami, pożarami i wojnami. Już w 1668 roku wizerunek ten uznano za cudowny, a rzesze wiernych, od królów po prosty lud, zostawiały tu swoje wota jako znaki wdzięczności za wysłuchane prośby.
W piątek do mieszkania redaktora naczelnego Telewizji Republika wtargnęli policjanci, którzy mieli problem z wylegitymowaniem się, następnie skuli asystentkę szefa stacji, a na koniec bez stosownego nakazu przeszukali lokal. Kilka godzin później część polityków, dziennikarzy i osób znanych zaczęła w sposób wykraczający poza jakiekolwiek normy przyzwoitości komentować zdarzenia, o których niemal natychmiast zrobiło się głośno. Uczynił to także ks. Kazimierz Sowa, a do jego wpisu odniósł się już arcybiskup Adrian Galbas - informuje Telewizja Republika.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
