Proboszcz parafii ks. Tadeusz Wójcik wraz z wiernymi powitali dostojnego celebransa i kaznodzieję ks. Marka Batora, dyrektora Caritas Archidiecezji Częstochowskiej.

Ks. Marek przybył tutaj jako wysłannik i delegat Pasterza Kościoła częstochowskiego, by otworzyć święte drzwi – Bramę Miłosierdzia na Rok Święty Miłosierdzia. Warto zaznaczyć, że ks. Marek Bator został nazwany przez witających „księdzem od miłosierdzia”, „kapłanem od krzyża”, bo tak bardzo blisko „zbratał się” z tymi dwoma źródłami miłosierdzia – przed wielu laty podczas peregrynacji obrazu Jezusa Miłosiernego, a przed kilku laty w peregrynacji świętego krzyża Chrystusowego w naszej archidiecezji.

– Jest to dla nas historyczna data, a teraz wielkie wyróżnienie, że możemy żyć, być, pracować i modlić się w tym miejscu o Miłosierdzie Boże dla nas i całego świata – powiedziała na powitanie przedstawicielka parafii p. Ewa. A ks. Tadeusz, proboszcz blanowickiej wspólnoty, poprosił: – Otwórz podwoje naszej świętej bramy – drzwi do kościoła, tu u nas w Blanowicach. Razem z Tobą udamy się w procesji do Bramy Miłosierdzia. Pobłogosław ją i klucze do jej świątyni, a także klucze do naszych domów i mieszkań przyniesione przez wiernych, byśmy zawsze szli z Chrystusem Miłosiernym i dla Niego żyli.

Msza św. koncelebrowana – z udziałem rekolekcjonisty ks. Jerzego Cisonia, saletyna, i kapłanów z dekanatów zawierciańskich ubogacona piękną oprawą liturgicznej służby ołtarza oraz organisty z zespołem muzycznym – została uwieńczona wspaniałym przesłaniem i świadectwem o Miłosierdziu Bożym w homilii ks. Marka oraz ucałowaniem relikwii świętego drzewa krzyża. – Oto brama Ojca – otwarta, oto podwoje Syna – podniesione, oto drzwi Ducha – pobłogosławione i uświęcone. Na przejście gotowe! A przez wyznanie wiary: W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego i papieskie „Ojcze nasz”, Ty, Miłosierny Boże w Trójcy – łaskę nam dasz! – wołał w podziękowaniu Ksiądz Proboszcz i Kustosz sanktuarium.

Tak oto z Opatrzności Bożej i postanowień Kościoła blanowicka parafia stała się szczególnym miejscem, jakby „przedsionkiem Nieba” i „rękojmią wszelkich łask i odpustów”, spływających od Miłosiernego Boga dla dokonywania przez wiernych uczynków miłosiernych.