Grupa działaczy PO zamówiła sondaż. Wynik badania jest zadziwiający: ludzie przebierają nogami, żeby na czele Platformy stanęła na nowo Ewa Kopacz. Stawiamy, że tą grupą działaczy jest Michał Kamiński.
Tandem
Aha. W badaniu padł jeszcze jeden ciekawy wynik. Nawet bardziej niż Grzegorza Schetynę – tego się można było spodziewać – ludziska nie widzą na czele PO Donalda Tuska. Sorry, ale nie wiemy, czym Donald Tusk tak podpadł tandemowi KK.
Lider KOD spłaci zadłużenie alimentacyjne. Doszedł do wniosku, że tak trzeba zrobić. Mamy kolejny przykład dobrej zmiany.
Dziecinna gra
Mimo zapewnień rządu w ogólności i ministrów w szczególności, że pieniądze na program Rodzina 500+ w przyszłym roku i w latach następnych będą, w bliskich opozycji, czyli większości mediów co rusz pojawiają się informacje, że pieniędzy może nie być. Przypomina to frazę, którą drzewiej powtarzała dziatwa, nie chcąc, aby kolegom coś w grze się udało: Skuś baba dziada, skuś baba dziada...
Rady
Po Brexicie opozycja w Polsce sugeruje ucieczkę do przodu i szybkie przyjęcie euro. Nasza sugestia nie jest taka wyrafinowana. Zalecamy tylko, żeby popukać się w głowę. Może pomoże.
Między drwalem, hyclem a dresiarzem
Byliśmy niedawno świadkami głębokiej niczym Rów Mariański dyskusji pomiędzy byłym prezydentem, obecnym posłem i będącym u schyłku popularności dziennikarzem. Były prezydent zagaił w stylu drwala, mówiąc o potrzebie wyrwania z korzeniami obecnej ekipy. Wezwany do tablicy i dotknięty w godności poselskiej ciut głębiej niż wynosi najgłębsza głębia naszej Ziemi poseł zastosował styl hycla: nazwał inicjatora dyskusji bydlakiem i wyzwał go na solówkę. Dziennikarz u schyłku popularności wcielił się w rolę dresiarza, wyzwał na solówkę posła. Dobrze, że język polski nie jest zbytnio umiędzynarodowiony. Ta część rozsądnego i kulturalnego społeczeństwa mogłaby spłonąć ze wstydu.
Ks. Piotr Skarga – obraz z sali
portretowej Arcybractwa
Miłosierdzia
Boże, Rządco i Panie narodów,
z ręki i karności Twojej racz nas nie wypuszczać,
a za przyczyną Najświętszej Panny, Królowej naszej,
błogosław Ojczyźnie naszej, by Tobie zawsze wierna,
chwałę przynosiła Imieniowi Twemu
a syny swe wiodła ku szczęśliwości.
Wszechmogący wieczny Boże,
spuść nam szeroką i głęboką miłość ku braciom
i najmilszej Matce, Ojczyźnie naszej,
byśmy jej i ludowi Twemu,
swoich pożytków zapomniawszy,
mogli służyć uczciwie.
Ześlij Ducha Świętego na sługi Twoje,
rządy kraju naszego sprawujące,
by wedle woli Twojej ludem sobie powierzonym
mądrze i sprawiedliwie zdołali kierować.
Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen
Lekcjonarz daje dziś rzadkość, fragment najkrótszego listu Pawła, bilecik do Filemona w sprawie zbiegłego niewolnika Onezyma. List jest arcydziełem chrześcijańskiej perswazji. Paweł mógłby rozkazać, „choć z całą swobodą mogę w Chrystusie nakładać na ciebie obowiązek”, wybiera jednak prośbę: „zamiast tego proszę cię przez wzgląd na miłość”. Starzec i więzień prosi właściciela o los niewolnika. Hierarchia świata zostaje zawieszona przez wzgląd na miłość. Gra słów przenika cały list. Onēsimos znaczy „pożyteczny”, a Paweł żartuje z powagą, że ten ongiś „nieużyteczny” (achrēstos) teraz jest „bardzo użyteczny” (euchrēstos), i słychać w tym jeszcze jedno echo, Christos. Zbiegły niewolnik stał się w więzieniu dzieckiem Pawła: „którego zrodziłem w kajdanach”. Odesłanie go jest wyrwaniem sobie serca: „jego, to jest serce moje, odsyłam”. Prośba ma jasny kierunek: „może bowiem po to oddalił się od ciebie na krótki czas, abyś go odebrał na zawsze, już nie jako niewolnika, lecz więcej niż niewolnika, jako brata umiłowanego”. Paweł nie ogłasza abolicji, pisze list prywatny w jednej sprawie. A jednak w tym liściku tkwi materiał wybuchowy, który pracował wieki: „już nie jako niewolnika, lecz jako brata”. Braterstwo w Chrystusie podminowało niewolnictwo skuteczniej niż dekrety. Instytucja, w której właściciel i niewolnik klękają przy jednym stole eucharystycznym jako bracia, nosi w sobie własny koniec. Finał listu jest czekiem: „jeżeli wyrządził ci jaką szkodę lub winien cokolwiek, policz to na mój rachunek. Ja, Paweł, piszę to moją ręką: ja uiszczę odszkodowanie”. Ego apotisō to formuła zobowiązania dłużnego, własnoręczny skrypt. Paweł czyni z siebie poręczyciela winowajcy. Trudno o czystszą imitację Chrystusa, który nasze długi policzył na swój rachunek. Wstawiennictwo, które nie chce nic kosztować wstawiającego się, jest tylko opinią. Pawłowe kosztuje podpis.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1792598077.jpg)
