Salezjańskie Liceum Ogólnokształcące obchodziło 1 października jubileusz 25 lat istnienia. Uroczystej Eucharystii w kościele Matki Bożej Wspomożenia Wiernych przewodniczył ks. Andrzej Wujek SDB, warszawski inspektor salezjanów.
W kazaniu ks. Zbigniew Malinowski SDB, były inspektor warszawski, zwrócił uwagę, że szkoła salezjańska to nie tylko miejsce jak najlepszej edukacji młodzieży, ale także ich wychowania w duchu dewizy: „Rozum – religia – miłość”. „Ta szkoła to doskonałe miejsce do kształtowania woli, postaw obywatelskich, cnót chrześcijańskich i wiary w Boga. Szkoła ta uczy także wolności wyboru, gdyż człowiek powinien być wolny od przymusu, by móc się rozwijać! Gratuluję Księdzu Inspektorowi, Księdzu Dyrektorowi, nauczycielom, wychowawcom, absolwentom i uczniom dzisiejszego jubileuszu” – mówił. Podczas Mszy św. uczniowie klas pierwszych Salezjańskiego Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego złożyli ślubowanie. Następnie w auli szkolnej odbyła się akademia, podczas której teatr szkolny „BezNazwy” wystawił sztukę „Na Wodnej”. Opowiadała ona o relacjach gimnazjalistów i licealistów, na co dzień dzielących szkołę. Był to także czas na wspomnienia byłych dyrektorów, absolwentów i gości jubileuszu. Na korytarzu szkolnym wmurowano kamień węgielny – cegłę z domu ks. Jana Bosko w Turynie – założyciela Salezjanów oraz „Kapsułę Czasu”, w której nauczyciele, uczniowie, absolwenci i rodzice pozostawili swoje podpisy i listy dla przyszłych pokoleń. Dla zainteresowanych zorganizowano wystawy poświęcone działalności religijnej, sportowej, artystycznej, kulturalnej i edukacyjnej szkoły. Całość jubileuszu zwieńczył uroczysty bal.
Spotkania z ciekawymi osobami, koncerty dobrej muzyki chrześcijańskiej, wręczenia ważnych wyróżnień, obchody jubileuszów – takie propozycje przygotowali oświęcimscy salezjanie.
Monika i Marcin Gomułkowie gościli w salezjańskiej parafii Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Oświęcimiu 11 września z okazji Tygodnia Wychowania. Podzielili się z wiernymi swoim świadectwem życia małżeńskiego i rodzinnego. – Jestem chrześcijaninem, czyli tym, który chce kroczyć za Żyjącym. My nie zawsze chodziliśmy drogami Pana. Kiedyś usłyszeliśmy takie słowa, że jeśli jesteśmy w Kościele po to, by poczuć się lepiej, to nie jest to, do czego jesteśmy zaproszeni. Jedyną motywacją jest męka, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa, który oddał za nas życie. Kiedy doświadczyliśmy mocy Ducha Bożego, Boga, Który jest blisko, weszliśmy w relację z Nim, nasze życie się odmieniło. Jesteśmy szczęśliwi, że żyjemy z Bogiem, codziennie na nowo podejmując tę decyzję – mówili Gomułkowie. Spotkanie ze znanym małżeństwem to jedna z wielu propozycji, jakie salezjanie skierowali do młodzieży, z którą pracują na co dzień, i do wiernych, by w ten sposób przybliżać ich do Pana Boga i Kościoła.
Trwa zamurowywanie Drzwi Świętych w Bazylice św. Piotra. W połowie stycznia odbędzie się ryt zamurowania kapsuły zawierającej akt Rogito – informujący o zamknięciu Drzwi Świętych przez Papieża Leona XIV oraz pamiątek z Jubileuszu Nadziei.
Leon XIV zamknął Drzwi Święte w Bazylice św. Piotra 6 stycznia w uroczystość Objawienia Pańskiego. Wtedy też formalnie został zakończony Jubileusz 2025.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.