Był pierwszy dzień marca 2003 r., sobota, piękne, słoneczne popołudnie. Dla wielu ludzi kolejny, zwykły dzień. Ale jest ktoś, dla kogo ten dzień był szczególnie ważny i na pewno pozostanie w pamięci na całe życie - to kleryk Marcin Majsik, który tego właśnie dnia stał się diakonem.
Wyjątkowa dla niego, jego rodziny, przyjaciół i znajomych uroczystość odbyła się w parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Pokoju w Łodzi. Ta młoda parafia, istniejąca dopiero od 1996 r., nie posiada jeszcze kościoła (chociaż dzięki Bożej Opatrzności i staraniom proboszcza ks. Edwarda Półtoraka mury wznoszą się coraz wyżej), tylko kaplicę, w której odprawiane są Msze św. i nabożeństwa. Skąd więc pomysł, aby w tak skromnym miejscu odbyła się tak doniosła uroczystość?
Odpowiedź jest prosta; kleryk Marcin Majsik w tej właśnie parafii odbywał swoje roczne praktyki, a dzięki jego życzliwości, otwartości na ludzi i dobroci zdobył serca parafian; szczególnie zaś dzieci, z którymi przemierzał trasy różnych rajdów oraz w ubiegłym roku przygotował i wygłosił rekolekcje wielkopostne, a także młodzieży, której poświęcał cały swój wolny czas. Starszych parafian ujął pamięcią w modlitwie, troską i dobrym słowem.
Nic więc dziwnego, że w owym wyjątkowym dniu kaplica parafialna pełna była nie tylko duchowieństwa i kleryków, ale nie brakowało też wiernych z tej parafii, którzy modląc się za kleryka Marcina, w ten sposób, choć w małym stopniu pragnęli wyrazić swoją wdzięczność wobec niego.
Msza św., której przewodniczył bp Ireneusz Pękalski, rozpoczęła się o godz. 15.30. Z Księdzem Biskupem koncelebrowali Eucharystię wszyscy zgromadzeni kapłani, a wśród nich Ksiądz Rektor, księża wykładowcy, wychowawcy i ojcowie duchowni WSD w Łodzi.
Po obrzędach wstępnych głos zabrał proboszcz ks. Edward Półtorak, który przywitał wszystkich zgromadzonych, a następnie ze wzruszeniem przypomniał, że w kaplicy Najświętszej Maryi Panny Królowej Pokoju odbywało się już wiele ważnych uroczystości, ale święcenia diakonatu mają w niej miejsce po raz pierwszy.
W kazaniu natomiast bp Ireneusz Pękalski powiedział między innymi, że powołanie to wielki dar, ale również wielkie zobowiązanie. Rozeznanie i wybór zawsze są trudne i dla tych, którzy stwierdzili, że Pan Bóg chce mieć ich dla siebie w kapłaństwie, i dla tych, którzy odkryli, że Bóg chce mieć ich dla siebie w rodzinie. Przypomniał, że powołanie to postawa służby; służba Bogu i drugiemu człowiekowi. Chrystus dał nam przykład tej służby podczas Ostatniej Wieczerzy, służby z miłości, aż do umycia nóg człowiekowi.
Powołanie kapłańskie i diakońskie to także potrzeba bycia sługą dla Chrystusa i dla braci w Kościele. Powołany musi zapatrzeć się w Chrystusa i zaufać, że Bóg nie zostawia człowieka samego, ale daje swoje dary, byśmy mogli do końca przeżywać swoje powołanie.
Na końcu kazania Ksiądz Biskup zwrócił się do kleryka Marcina. Przypominając o obowiązkach diakona, powiedział:
Bóg dał Ci język, abyś przepowiadał Dobrą Nowinę,
dał Ci oczy, abyś widział potrzeby braci,
uszy, abyś słyszał Jego i bliźnich,
serce zdolne do myślenia,
wiedzę i rozum, abyś rozeznawał co dobre, a co złe.
Nie lękaj się, Bóg sam wystarczy!
Po kazaniu nastąpił oczekiwany moment święceń diakońskich. Była to wyjątkowa chwila, podczas której niejednemu uczestnikowi liturgii łza wzruszenia zakręciła się w oku.
Na zakończenie Mszy św. nowo wyświęcony diakon podziękował Bogu za powołanie i dar diakonatu oraz wszystkim ludziom, którzy mu w tej drodze towarzyszyli i wspierali modlitwą, radą, pomocą i dobrym słowem.
Później przyszedł czas na życzenia, które składali między innymi ministranci, dzieci ze scholi parafialnej "Załoga Pana Boga" wraz z opiekunami oraz młodzież z KSM-u.
Księże Diakonie, mimo że ta piękna uroczystość dobiegła końca, w Twoim życiu to dopiero początek kolejnego etapu służby Bogu i bliźniemu; czeka Cię teraz trudna, ale warta zachodu droga do święceń kapłańskich. Życzymy Ci, aby na tej drodze nieustannie błogosławił Ci Bóg w Trójcy Jedyny, a Twoją orędowniczką zawsze była Matka Boża, Królowa Pokoju. My ze swej strony zapewniamy o modlitwie. Szczęść Boże!