Maria Callas, grecka śpiewaczka o niedoścignionym głosie, najsłynniejsza diwa operowa wszech czasów, była związana z najbardziej cenionymi i największymi scenami operowymi na świecie. Występowała we włoskiej La Scali oraz na deskach Covent Garden w Londynie, ale podbiła też serca publiczności w Ameryce i na całym świecie, wszędzie wciąż jest pamiętana. Była ceniona za umiejętność tworzenia wielkich kreacji dramatycznych w operze – aktorsko żadna ze śpiewaczek operowych nie mogła się z nią równać. Podziw budziła niezwykła różnorodność jej repertuaru. Największe sukcesy odnosiła w wielkich partiach przeznaczonych dla sopranu dramatycznego. Sięgała po utwory zapomniane i rzadko wystawiane, z powodzeniem przywróciła je scenie. Ale była też bohaterką licznych skandali, w wielu przypadkach rozdmuchiwanych przez prasę i wrogów, rywali artystki; kontrowersje wzbudzało jej zachowanie, oceniane jako manieryczne i gwiazdorskie.

Dokument Toma Volfa „Maria Callas”, skonstruowany według klasycznego schematu „sztuka kontra życie”, jest w tym wypadku jak najbardziej uzasadniony. Z jednej strony jest wielka Callas, primadonna, gwiazda pierwszej wielkości, celebrytka, spełniona na scenie. Z drugiej – Maria z codziennymi problemami i potrzebami, walcząca o zachowanie prywatności, szukająca wielkiego uczucia. Volf konfrontuje archiwalne nagrania – wywiady, występy, fragmenty programów telewizyjnych – z listami samej Marii Callas, by pokazać niejednoznaczność jej postaci. Fascynującej kobiety pełnej sprzeczności – wrażliwej i bezwzględnej, ambitnej i pełnej kompleksów, wykorzystywanej i wykorzystującej innych.