Okres Wielkiego Postu to czas wzmożonego praktykowania uczynków miłosierdzia. Jako chrześcijanie jesteśmy wezwani do czynienia miłosierdzia względem ciała i duszy. Wielu teologów uważa, że spośród wszystkich uczynków miłosierdzia najważniejsze jest napominanie grzeszących.

Św. Paweł poucza nas, że jego napominanie nie jest wynikiem ludzkich pobudek, ale pochodzi od Boga. „W imię Chrystusa prosimy: pojednajcie się z Bogiem!” – woła św. Paweł. Wyjaśnia tym samym, że celem napomnienia pochodzącego od Boga jest nawrócenie i pojednanie z Bogiem, co z kolei prowadzi do zbawienia wiecznego.

Pan Bóg napomina grzeszących przez głos sumienia, nauczanie Kościoła, lekturę Pisma Świętego, przez ludzi, których stawia na ich drodze życia, a także przez różne bolesne doświadczenia. Opowieść o marnotrawnym synu – albo może lepiej mówić: o miłosiernym ojcu – ukazuje, jak bolesne doświadczenie, będące skutkiem grzesznego życia, prowadzi do zastanowienia i powrotu do Ojca.

Zapytajmy zatem dzisiaj o nasze wielkopostne pojednanie z Panem Bogiem, które winno się dokonać w sakramencie pokuty i pojednania. Może warto w czasie przygotowywania się do spowiedzi postawić sobie pytanie: Z jakim napomnieniem Pan Bóg przychodzi do mnie na tym etapie mojego życia? A także: Czy mam świadomość obowiązku napominania grzeszących?

Wzorcowym przykładem osoby, która nie bała się napominać innych, była św. Katarzyna ze Sieny. W trudnych czasach dla Kościoła przyczyniła się do powrotu papieża Grzegorza IX z Awinionu do Rzymu. W dziele „Dialog o Bożej Opatrzności, czyli księga Boskiej nauki” spisała pouczenie Pana Boga na temat napominania: „Słodkie to napomnienie daję ustawicznie, przez bardzo wielką miłość, jaką żywię dla dusz. Nikt nie może rzec: «Nie znalazłem nikogo, kto by mnie napomniał», gdyż wszystkim objawiłem prawdę, wszystkich nauczyłem, gdzie jest cnota, a gdzie grzech (...). Toteż nie mają ludzie wymówki, bo ustawicznie napominam ich i ukazuję im prawdę. Jeśli się nie poprawią, póki czas, będą potępieni w drugim napomnieniu, które im dam w ostatniej godzinie śmierci...” (św. Katarzyna ze Sieny, „Dialog o Bożej Opatrzności...”, Poznań 2015, s. 90-91).

Przyjmijmy zatem Boże napomnienie i nie odkładajmy naszego nawrócenia.