Coś nas ciągnie na filmy Clinta Eastwooda i się nie zawodzimy. Mistrz potrafi opowiadać nam ciekawe historie. Nawet przed rokiem, gdy do głównych ról w filmie „15:17 do Paryża” zatrudnił samych bohaterów żołnierzy, którzy rozbroili terrorystę w pociągu. Szczególnie ciągnie nas na filmy, które reżyseruje i w których obsadza siebie w rolach głównych. Tak jest w przypadku „Przemytnika” – historii starego człowieka, którego biznes nie wytrzymuje konkurencji. Już nie ma pieniędzy, szacunku i nie cieszy się estymą. Tym pilniej potrzebuje tych pierwszych. Przyjmuje propozycję przewiezienia przez granicę trefnej torby – nie interesuje się, co jest w środku, staje się tytułowym przemytnikiem. Dzięki procederowi ma pieniądze, odzyskuje rezon, powagę i estymę. Oczywiście, film – niektórzy twierdzą, że pomyślany już jako ostatni w karierze 89-letniego aktora i reżysera – jest tylko pozornie opowieścią o przemytniku pracującym dla meksykańskiego kartelu.