– Wiele wspólnot Eucharystycznego Ruchu Młodych na terenie diecezji działa w pojedynkę. Dążą do tego samego celu – upiększenia Eucharystii i formacji młodych chrześcijan, ale nie znają się nawzajem. Dlatego chcemy bardziej się zintegrować i wymienić doświadczeniami – mówi ks. Bartłomiej Rybacki, moderator ERM w diecezji
KAMIL KRASOWSKI: – Co jest charyzmatem Eucharystycznego Ruchu Młodych?
KS. BARTŁOMIEJ RYBACKI: – Charyzmatem ERM jest pogłębienie wiary w dziecku, zwłaszcza tym, które przyjęło I Komunię św. Koncentrujemy się wokół Eucharystii, aby ją jak najlepiej przeżyć i zrozumieć, dlatego angażujemy się w jej przygotowanie i oprawę. Całą formację natomiast streszczają 4 zasady: żyj Mszą św., czytaj Ewangelię, kochaj bliźnich, bądź trzynastym apostołem. Wokół tych zasad staramy się kształtować dzieci i młodzież.
– W naszej diecezji istnieje wiele grup ERM, ale również bardzo liczne i prężne są schole parafialne, które często podejmują podobną troskę w swoich parafiach o uświetnienie Eucharystii, zwłaszcza niedzielnych. Angażują się w przygotowanie adoracji Najświętszego Sakramentu lub biorą udział w wolontariacie na rzecz chorych i ubogich. Nie nazywają się Eucharystycznym Ruchem Młodych i może sztywno nie trzymają się określonego na dany rok programu, ale robią to samo i formują swoich uczestników według podobnych zasad. A skoro każdy robi to samo, to warto działać we wspólnocie. Bo każdy w pewien sposób jest rycerzem i rycerką Pana Jezusa, nawet jeśli sobie tego nie uświadamia.
– Jak wygląda formacja w ramach ERM?
Reklama
– Formacja dokonuje się podczas cotygodniowych spotkań. Często jest część formacyjna polegająca na omówieniu konkretnego tematu, ale jest także modlitwa oraz próba śpiewu i czytań na niedzielną Eucharystię. Staramy się głębiej rozważać słowo Boże. Troszczymy się również o to, aby nasze spotkania były przeplatane zabawą, bo – jak mówiłem – ten ruch skierowany jest do najmłodszych. Przez zabawę i radość chcemy odkrywać Pana Boga, który kocha każdego z nas.
– Jak można wstąpić do ruchu i dlaczego warto?
– Można zapytać swojego katechetę lub księdza w parafii o to, czy odbywają się spotkania dla dzieci – w ramach Ruchu Światło-Życie bądź ERM. Często też księża lub katecheci zapraszają na takie spotkania podczas m.in. ogłoszeń parafialnych, przez strony internetowe parafii albo na katechezie. Jeśli w jakiejś parafii działa schola albo ERM gra i posługuje w czasie Mszy św., to warto podejść do osoby prowadzącej i zapytać, kiedy i gdzie odbywają się spotkania. Dzięki temu wiara dziecka rozwija się i pogłębia. A często ono właśnie staje się takim trzynastym apostołem w swoim domu, klasie i otoczeniu.
– Jak wygląda Księdza posługa jako moderatora ERM w diecezji?
– Moja posługa jest troską i umacnianiem wspólnot, które działają na terenie diecezji. Staram się troszczyć także o to, aby powstawały nowe.
– 8 czerwca br. po raz pierwszy odbędzie się Diecezjalny Zjazd ERM w Świebodzinie. Co było inspiracją, by taki zjazd zorganizować? Jak zapowiada się program tego wydarzenia?
Reklama
– Jak mówiłem wcześniej, wiele wspólnot na terenie diecezji działa w pojedynkę. Wszyscy dążą do tego samego celu, jakim jest troska o upiększenie Eucharystii i formacja młodych chrześcijan, ale nie znają się nawzajem i nie czują się wspólnotą. Dlatego chcemy jeszcze bardziej się zintegrować, wymienić doświadczeniami i działać wspólnie. Świebodzin znajduje się w terytorialnym środku naszej diecezji, więc wszyscy będą mieli podobną odległość dojazdu. Rozpoczniemy Mszą św. w sanktuarium, a potem przejdziemy pod figurę Chrystusa Króla w radosnym orszaku ze śpiewem, dając świadectwo wiary. Tam będzie posiłek, ale także zabawa, prezentacja poszczególnych wspólnot, a całe spotkanie zakończy Koronka do Bożego Miłosierdzia.
– Kto może wziąć w nim udział?
– Udział może wziąć każdy. Zapraszamy nie tylko rycerzy i rycerki Pana Jezusa z ERM, ale także wszystkich uczestników scholi parafialnych. Jak wspominałem, mamy podobny charyzmat. Schole nie mają określonej struktury i programu formacyjnego, dlatego tym bardziej chciałbym, aby uczestniczyły w naszym spotkaniu. Byśmy nie czuli się jak samotni wędrowcy idący do Pana Boga, ale żebyśmy pamiętali o tym, że jesteśmy wspólnotą. Chcemy dobrze przygotować się do tego wydarzenia i jak najlepiej podjąć naszych gości, dlatego będziemy wdzięczni za wcześniejsze zgłoszenie grup, które wybierają się do Świebodzina. Można to uczynić np. mailowo pod adresem brybacki@wp.pl . Niech 8 czerwca Świebodziński Chrystus Król i wszyscy mieszkańcy naszej diecezji przekonają się o wielkiej sile Rycerzy Pana Jezusa i pięknym świadectwie wiary, jakie oni składają.
Szkaplerz to najpopularniejsza obok Różańca świętego forma pobożności maryjnej. Historia szkaplerza sięga góry Karmel w Ziemi Świętej, kiedy to duchowi synowie proroka Eliasza prowadzili tam życie modlitewne. Było to w XII wieku. Z powodu prześladowań ze strony Saracenów bracia Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel przenieśli się do Europy i dali początek zakonowi zwanemu karmelitańskim.
W południowej Anglii w Cambridge mieszkał pewien bogobojny człowiek - Szymon Stock, generał zakonu, który dostrzegając grożące zakonowi niebezpieczeństwa, modlił się gorliwie i błagał Maryję, Najświętszą Dziewicę, o pomoc. Pewnej nocy, z 15 na 16 lipca 1251 r., ukazała mu się Najświętsza Panienka w otoczeniu aniołów. Szymon otrzymał od Maryi brązowy szkaplerz i usłyszał słowa: „Przyjmij, Synu najmilszy, szkaplerz Twego zakonu jako znak mego braterstwa, przywilej dla Ciebie i wszystkich karmelitów. Kto w nim umrze, nie zazna ognia piekielnego. Oto znak zbawienia, ratunek w niebezpieczeństwach, przymierze pokoju i wiecznego zobowiązania”. Od tamtej pory karmelici noszą szkaplerz, czyli dwa prostokątne skrawki wełnianego sukna z naszytymi wyobrażeniami Matki Bożej Szkaplerznej i Najświętszego Serca Pana Jezusa, połączone tasiemkami. Słowo „szkaplerz” pochodzi od łacińskiego słowa „scapulae” (plecy, barki) i oznacza szatę, która okrywa plecy i piersi. Papież Pius X w 1910 r. zezwolił na zastąpienie szkaplerza medalikiem szkaplerznym.
Do wielkiej Rodziny Karmelitańskiej chcieli przynależeć wielcy tego świata - królowie, książęta, możnowładcy, ale i zwykli, prości ludzie. Dzięki papieżowi Janowi XXII - temu samemu, który wprowadził święto Trójcy Świętej i wyraził zgodę na koronację Władysława Łokietka - szkaplerz stał się powszechny. Papież miał objawienia. Matka Boża przyrzekła szczególne łaski noszącym pobożnie szkaplerz karmelitański. A Ojciec Święty ogłosił te łaski światu chrześcijańskiemu bullą „Sabbatina” z dnia 3 marca 1322 r. Bulla mówiła o tzw. przywileju sobotnim. Szczególne prawo do pomocy ze strony Maryi w życiu, śmierci i po śmierci mają ci, którzy noszą szkaplerz. Jest to niejako suknia Maryi, czyli znak i nieomylne zapewnienie macierzyńskiej opieki Matki Bożej. Kto nosi szkaplerz karmelitański, ten otrzymuje obietnicę, że dusza jego wkrótce po śmierci będzie wyzwolona z czyśćca. Stanie się to w pierwszą sobotę miesiąca po śmierci. Oczywiście, pod warunkiem, że ta osoba nosiła szkaplerz w należytym duchu i żyła prawdziwie po chrześcijańsku, zachowała czystość według stanu i modliła się modlitwą Kościoła.
Jan Paweł II pisał do przełożonych generalnych Zakonu Braci NMP z Góry Karmel i Zakonu Braci Bosych NMP z Góry Karmel, że w znaku szkaplerza zawiera się sugestywna synteza maryjnej duchowości, która ożywia pobożność ludzi wierzących, pobudzając ich wrażliwość na pełną miłości obecność Maryi Panny Matki w ich życiu. „Szkaplerz w istocie jest «habitem» - podkreślał Ojciec Święty. - Ten, kto go przyjmuje, zostaje włączony lub stowarzyszony w mniej lub więcej ścisłym stopniu z zakonem Karmelu, poświęconym służbie Matki Najświętszej dla dobra całego Kościoła. Ten, kto przywdziewa szkaplerz, zostaje wprowadzony do ziemi Karmelu, aby «spożywać jej owoce i jej zasoby» (por. Jr 2, 7) oraz doświadczać słodkiej i macierzyńskiej obecności Maryi w codziennym trudzie, by wewnętrznie się przyoblekać w Jezusa Chrystusa i ukazywać Jego życie w samym sobie dla dobra Kościoła i całej ludzkości” (por. Formuła nałożenia szkaplerza).
Papież Polak od wczesnych lat młodości nosił ten znak Maryi. I zawsze zaznaczał, jak ważny w jego życiu był czas, gdy uczęszczał do kościoła na Górce (Karmelitów) w Wadowicach. Szkaplerz przyjęty z rąk o. Sylwestra nosił do końca życia. (Szkaplerz św. Jana Pawła II znajduje się w klasztorze Karmelitów w Wadowicach.) W orędziu z okazji jubileuszu 750-lecia szkaplerza karmelitańskiego pisał, że szkaplerz „staje się znakiem przymierza i wzajemnej komunii między Maryją i wiernymi, a w rezultacie konkretnym sposobem zrozumienia słów Jezusa na krzyżu do Jana, któremu powierzył swą Matkę i naszą duchową Matkę”.
Matka Boża, kończąc swe objawienia w Lourdes i w Fatimie, ukazała się w szatach karmelitańskich jako Matka Boża Szkaplerzna. Wszystkie osoby noszące szkaplerz karmelitański mają udział w duchowych dobrach zakonu karmelitańskiego. Ten, kto go przyjmuje, zostaje na mocy jego przyjęcia związany mniej lub bardziej ściśle z zakonem karmelitańskim. Rodzinę Karmelu tworzą następujące kręgi osób: zakonnicy i zakonnice, Karmelitańskie Instytuty Życia Konsekrowanego, Świecki Zakon Karmelitów Bosych (dawniej zwany Trzecim Zakonem), Bractwa Szkaplerzne (erygowane), osoby, które przyjęły szkaplerz i żyją jego duchowością w różnych formach zrzeszania się (wspólnoty lub grupy szkaplerzne) oraz osoby, które przyjęły szkaplerz i żyją jego duchowością, ale bez żadnej formy zrzeszania się. Do obowiązków należących do Bractwa Szkaplerznego należy: przyjąć szkaplerz karmelitański z rąk kapłana; wpisać się do księgi Bractwa Szkaplerznego; w dzień i w nocy nosić na sobie szkaplerz; odmawiać codziennie modlitwę zaznaczoną w dniu przyjęcia do Bractwa; naśladować cnoty Matki Najświętszej i szerzyć Jej cześć.
Modlitwa do Matki Bożej Szkaplerznej
O najwspanialsza Królowo nieba i ziemi! Orędowniczko Szkaplerza świętego! Matko Boga! Oto ja, Twoje dziecko, wznoszę do Ciebie błagalne ręce i z głębi serca wołam do Ciebie: Królowo Szkaplerza, ratuj mnie, bo w Tobie cała moja nadzieja.
Jeśli Ty mnie nie wysłuchasz, do kogóż mam się udać?
Wiem, o dobra Matko, że Serce Twoje wzruszy się moim błaganiem i wysłuchasz mnie w moich potrzebach, gdyż Wszechmoc Boża spoczywa w Twoich rękach, a użyć jej możesz według upodobania.
Od wieków tak czczona, najszlachetniejsza Pocieszycielko utrapionych, powstań i swą potężną mocą rozprosz cierpienie, ulecz, uspokój mą zbolałą duszę, o Matko pełna litości! Ja wdzięcznym sercem wielbić Cię będę aż do śmierci. Na twoją chwałę w Szkaplerzu świętym żyć i umierać pragnę. Amen.
W nocy 16 lipca 2026 r. w Oknie Życia przy ul. ks. Kłopotowskiego 18 w Warszawie, prowadzonym przez siostry loretanki, znaleziono noworodka. Dziecko zostało natychmiast objęte niezbędną opieką. To już siódmy przypadek pozostawienia dziecka w warszawskim Oknie Życia od momentu jego uruchomienia.
„Okno Życia to przestrzeń, w której matka w kryzysie może oddać dziecko anonimowo i bezpiecznie, a maleństwo od pierwszej chwili otrzymuje opiekę, troskę i szansę na życie” – tłumaczą siostry.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
