W piątek 22 maja br. na Niemieckim Cmentarzu Wojennym w Glinnej k/Starego Czarnowa odbył się kolejny pochówek szczątków 865 żołnierzy i 160 cywilnych ofiar II wojny światowej narodowości niemieckiej.
Cmentarz w Glinnej k/Starego Czarnowa jest jednym z trzynastu zbiorczych istniejących na terenie Polski. O cmentarze dba Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge (Niemiecki Ludowy Związek Opieki nad Grobami Wojennymi). Stowarzyszenie wykonuje ogromną pracę na rzecz 2,6 mln grobów rozsianych w niemal 50 krajach Europy, Azji i Afryki na ponad 800 cmentarzach. Ten w Glinnej został oficjalnie otwarty 15 lipca 2006 r., a jego poświęcenia dokonał abp Marian Przykucki. Od tego czasu pochowano na nim szczątki 29 100 osób.
Skromna ceremonia
Ceremonii pogrzebowej w języku niemieckim przewodniczył ks. dr Grzegorz Jankowiak, wikariusz z bazyliki katedralnej w Szczecinie. Ze względu na panującą pandemię miała ona bardzo kameralny charakter. Nie było przedstawicieli strony niemieckiej, tylko Polacy. Zabrakło zwykle obecnych przedstawicieli władz, żołnierzy Bundeswehry i Wojska Polskiego, młodzieży szkolnej. Szkoda, gdyż widok wykopów z tak dużą ilość trumienek wywiera głębokie wrażenie i ma wartość edukacyjną. Zaznajamia młodzież z okrucieństwem wojny i prowadzi do uświadomienia sobie konieczność pokoju i wzajemnego zrozumienia.
Szczątki znajdowane są przy okazji prac budowlanych, drogowych. Korzysta się też z dokumentów czy zeznań świadków, którzy mogą znać miejsca pochówków Niemców. Poszukiwania prowadzi Pracownia Badań Historycznych i Archeologicznych Pomost z Poznania. Jeśli w grobach znajdują się czytelne jeszcze „nieśmiertelniki”, udaje się żołnierzy zidentyfikować. Można wówczas umieścić na cmentarzu ich nazwiska na zbiorczych płytach. Niekiedy z inicjatywy krewnych prowadzi się badania medyczne szczątków.
Szczątki ofiar pochowanych 22 maja br. w Glinnej zostały odnalezione w 2019 r. na terenie trzech województw – zachodniopomorskiego, lubuskiego i kujawsko-pomorskiego.
Podziel się cytatem
– Każda trumna oznacza historię jakiegoś życia – mówił ks. Jankowiak. – Historię napisaną w mrocznych czasach, często niekoniecznie przez nich samych, ale przez innych. Te historie znalazły swój koniec w polskiej ziemi. Dzisiaj kości niemieckich żołnierzy i cywilów mogą spocząć w tej ziemi w pokoju. Wierzę, że kiedy tu przybywamy, nosimy w swoich sercach dwie sprawy. Po pierwsze wojna i nienawiść nic dobrego nie przynoszą. Wszyscy ludzie w Europie i na świecie chcą żyć w pokoju. Po drugie pojednanie i porozumienie między Polską a Niemcami stale wzrasta. Musimy mieć nadzieję, że ludzie pochowani tu dzisiaj, zobaczyli światło Boga w swoim życiu.
Wybaczenie i pojednanie
Ksiądz Jankowiak przypomniał, że w roku obecnym wspominamy postać wielkiego kardynała Stefana Wyszyńskiego, który będzie ogłoszony błogosławionym. Pamiętamy słowa biskupów polskich do biskupów niemieckich z 1965 r. –„wybaczamy i prosimy o wybaczenie”, które prymas Wyszyński podpisał. Tymi słowami rozpoczęła się droga pojednania między Polakami a Niemcami po II wojnie światowej.
Trumienki złożono w trzech różnych wykopach. Obecni zanieśli modlitwę, by tam pogrzebanych troską otoczył Jezus Chrystus Dobry Pasterz i nie zostawił ich w ciemności, lecz dał im światło życia i miejsce u siebie w wieczności. Spełniony został obowiązek pamięci i godnego pochówku należny każdemu człowiekowi.
W dniach 1 3 września 1939 r. Działoszyn został doszczętnie zniszczony. Już 1 września był trzykrotne bombardowany w godzinach 7.29, 9.15 i 11.00. Następnego dnia był ostrzeliwany ogniem artylerii, a 3 września został zajęty przez Niemców i spalony. Ocalały jedynie pojedyncze budynki, m.in. kościół. 2 albo 3 września żołnierze Wehrmachtu wywlekli z kościoła proboszcza Działoszyna ks. kan. Ignacego Chartlińskiego i zamordowali. Ks. Chartliński zginął jako jeden z pierwszych kapłanów w Polsce.
To - wbrew pozorom - bardzo trudne i poważne pytanie. Przecież w głowie się nie mieści zestawienie razem dwóch słów: „dobry” i „łotr”. Za życia byłem pospolitym kakoűrgos, czyli kryminalistą i recydywistą zarazem. Byłem po prostu ZŁOCZYŃCĄ (por. Łk 23,39-43). Wstyd mi za to. Naprawdę... Nie czyniłem dobra, lecz zło. Dlatego też do tej pory czuję się zażenowany, kiedy ludzie nazywają mnie Dobrym Łotrem... W moim życiu nie mam właściwie czym się pochwalić, więc wolę o nim w ogóle nie mówić. Nie byłem przykładem do naśladowania.
Moje prawdziwe życie zaczęło się dopiero na krzyżu. Faktycznie zacząłem żyć na parę chwil przed śmiercią. Obok mnie wisiało Dobro Wcielone - Nauczyciel z Nazaretu, który przeszedł przez życie „dobrze czyniąc” (por. Dz 10,38). Zrozumiałem wtedy, że aby naprawdę ŻYĆ, to wpierw trzeba po prostu umrzeć! I ja umarłem! Naprawdę umarłem! Wtedy wreszcie dotarło do mnie, że totalnie przegrałem życie... Właśnie w tym momencie Jezus wyciągnął do mnie pomocną dłoń, choć ta nadal tkwiła przymocowana do poprzecznej belki krzyża. Właśnie w tej chwili poczułem na własnej skórze siłę miłości i przebaczenia. Poczułem moc, którą dać może tylko świadomość bycia potrzebnym i nadal wartościowym, nadal użytecznym - człowiekiem... W końcu poczułem, że ŻYJĘ naprawdę! Wcielona Miłość tchnęła we mnie ISTNIENIE!
Może więc dlatego niektórzy uważają mnie za pierwszego wśród świętych. Osobiście sądzę, że to lekka przesada, lecz skoro tak myślą, to przecież nie będę się im sprzeciwiał. W tradycji kościelnej nadano mi nawet imię - Dyzma. Pochodzi ono z greki (dysme, czyli „zachód słońca”) i oznacza: „urodzony o zachodzie słońca”. Przyznam, iż jest coś szczególnego w znaczeniu tego imienia, bo rzeczywiście narodziłem się na nowo, właśnie o zachodzie słońca, konając po prawej stronie Dawcy Życia.
Jestem patronem więźniów (również kapelanów więziennych), skazańców, umierających, pokutujących i nawróconych grzeszników. Oj! Sporo ludzi obrało mnie za orędownika. Ci pierwsi wydają nawet w Polsce specjalne pismo redagowane właśnie przez nich, które nosi tytuł... Dobry Łotr.
Sztuka przedstawia mnie na wiele sposobów. Raz jestem młodzieńcem, innym razem dojrzałym mężczyzną. W końcu zaś mam wygląd zmęczonego życiem starca. Co artysta to inna wizja... Któż może nadążyć za sztuką?.. Na pewno nie ja!
Zwykle moim jedynym strojem bywa opaska na biodrach lub tunika. Natomiast na ikonach jestem ubrany w czerwoną opończę. Krzyż, łańcuch, maczuga, miecz lub nóż stały się moimi atrybutami.
Cóż takiego mogę jeszcze o sobie powiedzieć? Chyba tylko tyle, że Bóg każdemu daje szansę. KAŻDEMU! Skoro dał ją mnie, to może również dać ją i Tobie! Nikt nigdy przed Bogiem nie stoi na straconej pozycji! I tego się w życiu trzymajmy!
Z wyrazami szacunku - św. Dobry Łotr
We Włoszech zmarła 55-letnia mieszkanka Toskanii cierpiąca na ciężką postać stwardnienia rozsianego; paraliż nie pozwalał jej na samodzielne podanie śmiertelnego leku. Otrzymała więc od państwa urządzenie sterowane ruchem gałki ocznej, pozwalające jej na dokonanie wspomaganego samobójstwa.
Jest to czternasta osoba we Włoszech, która skorzystała z pomocy medycznej w samobójstwie. W tym kraju nie istnieją normy prawne dotyczące eutanazji czy wspomaganego samobójstwa. W 2019 roku Trybunał Konstytucyjny zobowiązał parlament do zajęcia się tą kwestią, a ponieważ politycy zignorowali to orzeczenie, sąd sam ustalił warunki, w których, w drodze wyjątku, wspomagane samobójstwo nie będzie karalne. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że w przypadku wspomaganego samobójstwa dana osoba musi być zdolna do rozumienia i mieć wolną wolę, musi cierpieć z powodu nieuleczalnej choroby, powodującej niemożliwe do zniesienia cierpienia, i być utrzymywana przy życiu dzięki terapiom podtrzymującemu funkcje życiowe. Obecnie trwają prace legislacyjne w regionach, np. w Toskanii, mające na celu zalegalizowanie procedur wspomaganej śmierci, co wywołuje ostre debaty polityczne i sprzeciw. Przeciwwagę dla postępującej kultury śmierci, stanowią działania na rzecz propagowania opieki paliatywnej, terapii bólu oraz rozwoju systemu pomocy hospicyjnej, który we Włoszech dopiero raczkuje.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
