Młodzieżowy zespół wokalno-instrumentalny "Lumen" z parafii św. Maksymiliana Kolbego w Rykoszynie (dekanat piekoszowski) wystąpi w tym roku podczas III Festiwalu Piosenki Religijnej Kielce 2003 w Kieleckim
Centrum Kultury. Zespół tworzy 10 osób, z których najmłodsza uczestniczka ma 15 lat, a najstarsza - 24. Jego liderem i twórcą jest student, Łukasz Wróbel.
Większość z młodych członków zespołu rekrutuje się z różnych wspólnot i ruchów religijnych: Odnowy w Duchu Świętym, Oazy, parafialnej scholi liturgicznej i grupy pielgrzymkowej. - Należałem do Odnowy
w Duchu Świętym, dlatego zaczynaliśmy od repertuaru śpiewanego w tej wspólnocie - mówi Łukasz. Zalążek zespołu stanowiliśmy z koleżanką. Ja grałem na gitarze, ona śpiewała. Przez pewien czas współpracowaliśmy
także z piekoszowskim zespołem wokalno-instrumentalnym "Kairos".
Zespół spotyka się w każdy piątek, a w każdą niedzielę przygotowuje oprawę muzyczną Mszy św. z udziałem dzieci i młodzieży. Repertuar jest dostosowywany do okresu roku liturgicznego.
Gdzie, poza parafialnym kościołem, można ich usłyszeć? Zespół niejednokrotnie gościł w Centrum Onkologii (Łukasz jest wolontariuszem hospicyjnym), umilając ciężko chorym ludziom przeżycie świąt, niedziel,
wnosząc trochę radości w smutną szpitalną codzienność. Raz w miesiącu "Lumen" śpiewa podczas Mszy św. z udziałem kieleckiego środowiska hospicyjnego, którego duszpasterzem jest ks. Adam Pajda. Zespół
zaproszono także na rekolekcje studenckie.
Dlaczego taka nazwa? - Ludzie z naszej parafii mówili nam, że swym śpiewem wnosimy w tradycyjne życie parafialne, a szczególnie w ich osobiste przeżycia duchowe, trochę ciepła i światła. To nas inspirowało
do pracy - wyjaśnia Łukasz. - Gdy ktoś z bliskich stwierdził, że jesteśmy takim małym "światełkiem w tunelu", nazwa zespołu wydawała się oczywista.
Trwa Rok Świętego Franciszka z Asyżu. Zdaniem o. Juliusza, bernardyna, kustosza sanktuarium Matki Bożej Sokalskiej w Hrubieszowie, ten święty może być wielką inspiracją dla młodych, obciążonych atrakcjami świata, do wstąpienia na drogę życia zakonnego, aby żyć pełnią życia, a nie być posiadanym przez ulotne namiastki szczęścia. 2 lutego przypada Światowy Dzień Życia Konsekrowanego.
Zakonnik zwrócił uwagę na możliwość zyskiwania odpustu od 10 stycznia 2026 do 10 stycznia 2027 r.
Prorok Natan wchodzi do Dawida z opowieścią. Mówi o bogaczu, który zabiera ubogiemu jedyną owieczkę. Obraz dotyka najczulszego miejsca: owca rośnie w domu jak córka. Przypowieść (māšāl) ma formę sprawy sądowej. Dawid słyszy ją jak skargę i od razu staje w roli sędziego. Zapala się jego gniew. Pada przysięga: «Na życie Pana». Pada też wyrok: odda poczwórnie. Ten szczegół brzmi jak echo Prawa o zadośćuczynieniu za skradzioną owcę. Król rozpoznaje zło cudze, a własne nosi pod płaszczem władzy. Natan wypowiada zdanie jak ostrze: «Ty jesteś tym człowiekiem». Natan nie prowadzi sporu o szczegóły. On otwiera sumienie. Król zostaje doprowadzony do punktu, w którym sam wypowiedział prawdę. W dalszych wersetach brzmi teologiczne jądro: wzgarda wobec Pana. Grzech zaczyna się od odwrócenia się od daru. Przemoc rodzi przemoc. Miecz wchodzi do domu. Wina Dawida dotknęła Uriasza, a potem dotyka też dziecka. Tekst mówi o tajemnicy odpowiedzialności króla, który niesie w sobie los ludu. Dawid wypowiada: «Zgrzeszyłem przeciw Panu». Jedno zdanie wystarcza. Nie ma tu targowania się ani alibi. Natan ogłasza przebaczenie: «Pan odpuszcza ci grzech. Nie umrzesz». Miłosierdzie nie unieważnia skutków, a otwiera przyszłość. Dawid błaga o życie dziecka postem i leżeniem na ziemi. Starsi z domu nalegają, aby wstał. Dawid pozostaje na ziemi i odmawia posiłku. Pokuta przybiera kształt milczenia przed Bogiem. Skrucha prowadzi do modlitwy, w której człowiek nie ukrywa się ani przed Bogiem, ani przed sobą. W tle stoi modlitwa Izraela, która później zabrzmi w psalmie: «Zmiłuj się nade mną, Boże».
Od dziś również Peruwiańczycy mają swe miejsce kultu w Ogrodach Watykańskich. Z inicjatywy peruwiańskiego Episkopatu ustawiono tam figurę św. Róży z Limy oraz mozaikę przedstawiającą wizerunki Matki Bożej z najważniejszych sanktuariów w Peru. Poświęcenia dokonał sam Leon XIV, który przez ponad 20 lat był w tym kraju misjonarzem, w tym przez ponad 8 lat jako biskup.
Na mozaice przedstawiono osiem różnych wizerunków Matki Bożej, czczonej w różnych regionach Peru, oraz dodatkowo wizerunek Maryi Niepokalanej. Natomiast św. Róża została przedstawiona z Dzieciątkiem Jezus na rękach. Figura upamiętnia mistyczne doświadczenie, którego doznała ta młoda Peruwianka, kiedy modliła się przed wizerunkiem Matki Bożej Różańcowej w kościele św. Dominika w Limie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
