W parafii św. Barbary odprawiono Eucharystię w intencji beatyfikacji sługi Bożej Matki Teresy Kierocińskiej, współzałożycielki Zgromadzenia Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus.
Mszę św. w intencji beatyfikacji i w intencji członków Stowarzyszenia „Razem możemy więcej” im. Matki Teresy Kierocińskiej oraz ich rodzin odprawił proboszcz ks. Jarosław Boral. Z wiernymi z parafii św. Barbary modliła się również s. Lucjusza, karmelitanka z pobliskich Popowic.
W rozwój kultu Matki Teresy wpisane są Msze św. odprawiane 12. dnia każdego miesiąca o godz. 18 w kaplicy Domu Macierzystego Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus w Sosnowcu i Msze św. w parafiach diecezji sosnowieckiej (każdego miesiąca w innej parafii). W modlitwę o beatyfikację przez comiesięczną Eucharystię włączyła się także parafia św. Barbary w Wieluniu. Na jej terenie znajdują się dom rodzinny Matki Teresy i krzyż postawiony przez jej ojca na granicy majątku – miejsca, gdzie rodziło się jej powołanie do służby Bogu. By Matka Teresa została błogosławioną, potrzebny jest cud za jej wstawiennictwem.
Matka Teresa Kierocińska urodziła się 14 czerwca 1885 r. w Wieluniu, zmarła 12 lipca 1946 r. w Sosnowcu. Już wtedy bp Stanisław Czajka powiedział: „Matka Teresa ma być w rzędzie kandydatek do beatyfikacji”. Od chwili śmierci i pogrzebu rodził się jej kult. Napływające do zgromadzenia podziękowania i wspomnienia świadków życia Matki Teresy od św. Józefa przynagliły siostry do rozpoczęcia jej procesu beatyfikacyjnego. Na terenie diecezji częstochowskiej odbył się on w latach 1983-88. Etap rzymski zakończył się 2 maja 2013 r. ogłoszeniem przez papieża Franciszka dekretu o heroiczności jej cnót i nadaniem tytułu „Czcigodnej Sługi Bożej”.
Pośmiertnie, w 1992 r., Matka Teresa otrzymała medal Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata. W 1997 r. na Golgocie w Kałkowie w Martyrologium Narodu Polskiego poświęcono jej oratorium. Jej duchowość stanowiła temat sympozjów i konferencji popularnonaukowych zakończonych publikacjami. W 2002 r. Matka Teresa została ogłoszona w plebiscycie Sosnowiczanką Stulecia, a w 2014 r. otrzymała tytuł „Najwybitniejszej Zagłębianki w historii”.
Siostry Karmelitanki z dziećmi szkolnymi i dziewczęta z kursów szycia i haftu – Sosnowiec 1930 r.
O charyzmacie wspólnoty – z s. Konradą Zofią Dubel, Karmelitanką Dzieciątka Jezus, postulatorem spraw beatyfikacyjnych założycieli Zgromadzenia – rozmawia Piotr Lorenc.
Piotr Lorenc: 100-lecie założenia Zgromadzenia niemal zbiega się ze 100-leciem od odzyskania niepodległości przez Polskę. Istnienie Zgromadzenia jest więc nierozerwalnie związane z historią Ojczyzny...
S. Konrada Dubel: Niewątpliwie, założenie naszego Zgromadzenia wpisuje się w życie Kościoła w Polsce i w dzieje narodu. Jest to widzialne dzieło Opatrzności Pana Boga, bo to On sprawił, że nasza Ojczyzna po 123 latach nieistnienia na mapie Europy, w 1918 r. powstała z grobu. Sytuacja ta była owocem dziesiątek lat cierpienia i dążeń niepodległościowych naszego narodu. Następnie, na skutek nowych układów politycznych po I wojnie światowej i po zwycięskich powstaniach, wielkopolskim i trzech śląskich, Polska stała się świadkiem wielkiego zrywu oraz polem pracy i poświęcenia rodaków. Działo się tak na każdym odcinku życia: społecznym, gospodarczym, edukacyjnym i duchowym. Każdy chciał dać z siebie wszystko, najpiękniejszy wkład w dzieło odrodzenia polskiego i katolickiego narodu. Nasze Zgromadzenie zrodziło się jako odpowiedź na te konkretne uwarunkowania historyczne. Założyciele: sługa Boży o. Anzelm Maciej Gądek, Karmelita Bosy i czcigodna sługa Boża m. Teresa Janina Kierocińska, wrażliwi na działanie Ducha Świętego, podjęli wielkodusznie odpowiedź na Jego inspirację.
Sofroniusz pochodził z Damaszku. Od wczesnych lat studiował filozofię i retorykę. Był uznawany za "Sofistę", czyli mędrca.
W roku 578 wstąpił do klasztoru św. Teodozego, ale niedługo tam pozostał. Dla lepszego bowiem zapoznania się z życiem mnichów udał się do Egiptu, gdzie spotkał się ze św. Janem Jałmużnikiem, patriarchą Aleksandrii. Stąd udał się na Górę Synaj, a potem statkiem do Rzymu. Powrócił do Ziemi Świętej w 619 r. i osiadł w klasztorze. Był gorliwym czcicielem Matki Bożej.
Praktyki wielkopostne uległy wybitnemu złagodzeniu, prawie że zanikły – powiedział Jan Paweł II w pierwszym Wielkim Poście swego pontyfikatu w 1979 r. Przyznał zarazem, że jest tym zaniepokojony, bo jeśli człowiek nie pości, jeśli nie potrafi powiedzieć sobie „nie”, to nie może być człowiekiem, „nie jest godny swego imienia”. Słowa te pojawiają się w polskim streszczeniu katechezy z 21 marca 1979 r. Jego nagranie zachowało się w watykańskim archiwum i dziś po 47 latach udostępniamy je polskiemu odbiorcy.
W wygłoszonej tego dnia katechezie Jan Paweł II przypomniał, że praktyki wielkopostne zostały znacznie złagodzone w 1966 r. W tej kwestii Paweł VI pozostawił wiele decyzji lokalnym episkopatom.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1773126488.jpg)
