Dokładnie nie wiemy, kiedy i gdzie przyszedł na świat. Jego imię w jęz. greckim oznacza osobę przynoszącą liczny owoc, osobę płodną. Z pewnością takową był. Dał bowiem największe świadectwo wiary, jakie w ogóle jest możliwe – oddał za nią życie. Jako biskup Smyrny (dzisiejszy Izmir w Turcji) nie wyparł się swojego Pana i Boga – Jezusa Chrystusa, którego na stosie (św. Polikarp został spalony) nazwał Królem i Zbawcą. Dzięki temu świadectwu przysporzył w II wieku wielu nowych wyznawców rodzącemu się chrześcijaństwu.
W opisie jego męki (Martyrium Policarpi) jest mowa o tym, że nie lękał się płomieni. Miał powiedzieć oprawcom, że ogień „płonie przez chwilę i wkrótce zgaśnie”, i jest on nieporównywalny z ogniem „sądu” i „karą wieczną”. W ten sposób udowodnił, że nie boi się śmierci.
Święty Polikarp to jeden z ojców apostolskich, a więc przedstawiciel pokolenia naśladowców Pańskich, którzy pobierali nauki bezpośrednio od Dwunastu Apostołów wybranych przez Jezusa i zostawili po sobie literacką spuściznę. W jego przypadku był to list adresowany do mieszkańców Filippi (dzisiejsza południowa Grecja), w którym m.in. dał świadectwo wiary w Boską naturę Chrystusa, w Jego zmartwychwstanie (także zmartwychwstanie naszego ciała) oraz w sąd na końcu czasów, który obejmie wszystkich ludzi.
Reklama
To były ważne teologiczne tematy tamtych czasów. Z pewnością św. Polikarp nosił je głęboko w swoim sercu i umyśle, ponieważ był uczniem św. Jana Apostoła i Ewangelisty. Zagadnienia te stanowią przecież jedne z podstawowych kwestii pism Janowych (Ewangelia, 3 listy oraz Apokalipsa). Wystarczy przywołać choćby Prolog z jego Ewangelii o preegzystencji Logosu – odwiecznego Słowa Ojca, które było, jest i będzie, czy zagłębić się dalej w jej treść, gdzie w wielu miejscach czytamy o zmartwychwstaniu, jest tam również mowa o sądzie.
Biskup Smyrny był na tyle ważną postacią Kościoła pierwszych wieków, że w Rzymie debatował nawet z papieżem św. Anicetem (zm. ok. 166 r.) na temat ustalenia daty świętowania Wielkanocy, co świadczyło o tym, że liczono się z jego zdaniem. Dają temu wyraz tacy pisarze, jak np.: św. Ireneusz (zm. w 202 r.), Tertulian (zm. w 240 r.), św. Euzebiusz z Cezarei (zm. ok. 340 r.) czy św. Hieronim (zm. w 419 r.).
Sztuka prezentuje św. Polikarpa najczęściej w szatach biskupich lub jako Bożego męczennika. Jego wstawiennictwa przywołuje się w chorobach uszu bądź w czerwonce (zakaźna choroba jelitowa).
Św. Polikarp, biskup i męczennik, ur. ok. 70 r. zm. ok. 156 r.
Wiceminister nauki i szkolnictwa wyższego Karolina Zioło-Pużuk
Reprezentacja co najmniej 30 proc. obu płci we władzach uczelni i instytutów oraz feminatywy we wszystkich dokumentach – to niektóre założenia przedstawionego w piątek przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego "pakietu antydyskryminacyjnego", który ma być częścią ustawy o szkolnictwie wyższym i nauce.
Jak zapowiedziała na konferencji prasowej wiceminister nauki dr Karolina Zioło-Pużuk, "punkty pakietu na rzecz równości w uczelniach i instytutach znajdą się w przygotowywanym przez resort projekcie nowelizacji ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce". Oceniła, że proces legislacyjny noweli powinien zakończyć się do końca bieżącego roku, a nowe przepisy powinny zacząć obowiązywać od 1 stycznia 2027 r. Do konsultacji publicznych dokument ma trafić w czerwcu.
Drodzy bracia i siostry,
„Dieu est le Dieu du coeur humain » [Bóg jest Bogiem serca ludzkiego] (Traktat o miłości Bożej, 1, XV): w tych pozornie prostych słowach znajdujemy pieczęć duchowości wielkiego nauczyciela, o którym chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć - św. Franciszka Salezego, biskupa i doktora Kościoła. Urodzony w 1567 r. w nadgranicznym regionie francuskim był synem Pana z Boisy - starożytnego i szlacheckiego rodu z Sabaudii. Żyjąc na przełomie dwóch wieków - szesnastego i siedemnastego - zgromadził w sobie to, co najlepsze z nauczania i zdobyczy kulturalnych stulecia, które się skończyło, godząc spuściznę humanizmu z właściwym nurtom mistycznym bodźcem ku absolutowi. Otrzymał bardzo dobrą formację; w Paryżu odbył studia wyższe, zgłębiając także teologię, a na Uniwersytecie w Padwie studiował nauki prawne, na życzenie ojca, zakończone świetnym dyplomem „in utroque iure” - z prawa kanonicznego i prawa cywilnego. W swej pogodnej młodości, skupiając się na myśli św. Augustyna i św. Tomasza z Akwinu, doświadczył głębokiego kryzysu, który doprowadził go do postawienia pytań o własne zbawienie wieczne i o przeznaczenie Boże względem siebie, przeżywając jako prawdziwy dramat duchowy podstawowe problemy teologiczne swoich czasów. Modlił się gorąco, ale wątpliwości wstrząsały nim tak mocno, że przez kilka tygodni prawie zupełnie nie mógł jeść ani spać. W szczytowym okresie tych doświadczeń udał się do kościoła dominikanów w Paryżu, otworzył swe serce i tak się modlił: „Cokolwiek się wydarzy, Panie, to Ty trzymasz wszystko w swych rękach, a Twoimi drogami są sprawiedliwość i prawda; cokolwiek postanowiłeś wobec mnie...; Ty, który zawsze jesteś sprawiedliwym sędzią i Ojcem miłosiernym, będę Cię kochał, Panie [...], będę Cię tutaj kochał, mój Boże i będę zawsze pokładał nadzieję w Twoim miłosierdziu i zawsze będę powtarzał Twoją chwałę... Panie Jezu, będziesz zawsze moją nadzieją i moim zbawieniem na ziemi żyjących” (I Proc. Canon., t. I, art. 4). Dwudziestoletni Franciszek znalazł spokój w radykalnej i wyzwalającej rzeczywistości miłości Bożej: kochać Go, nie chcąc nic w zamian i ufać w miłość Bożą; nie chcieć nic ponad to, co uczni Bóg ze mną: kocham Go po prostu, niezależnie od tego, ile mi to da czy nie da. Tak oto znalazł spokój a zagadnienie przeznaczenia [predestynacji] - wokół którego dyskutowano w owym czasie - zostało rozwiązane, gdyż nie szukał już tego, co mógł mieć od Boga; kochał Go po prostu, zdawał się na Jego dobroć. Będzie to tajemnicą jego życia, która pojawi się w jego głównym dziele: Traktacie o Bożej miłości.
W Katolickim Domu Kultury św. Józefa w Sandomierzu odbył się wieczorem 23 stycznia, XII Koncert Kolęd i Prawosławnych Hymnów Bożego Narodzenia. Zgromadził on licznych mieszkańców miasta i zaproszonych gości, którzy włączyli się w ten sposób w obchody Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan.
Przed sandomierską publicznością wystąpiły dwa zespoły: Chór Centrum Kultury Prawosławnej w Biłgoraju oraz Chór Duchowieństwa Prawosławnej Diecezji Lubelsko-Chełmskiej. W programie znalazły się kolędy i hymny Bożego Narodzenia zakorzenione w duchowej i liturgicznej tradycji Kościoła prawosławnego, które – mimo różnic obrzędowych – odwołują się do wspólnego chrześcijańskiego dziedzictwa.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
