Półwiecze to długi czas wypełniony pracą, radościami i smutkami, zdobywaniem doświadczeń i życiowej mądrości – powiedział bp Piotr Sawczuk podczas jubileuszu 50-lecia pożycia małżeńskiego.
W tym roku swój jubileusz przeżywa 17 par z gminy Drohiczyn. – Gromadzimy się dzisiaj w drohiczyńskiej katedrze, aby wraz ze złotymi jubilatami oraz ich bliskimi wznieść dziękczynną modlitwę za przeżycie razem pięćdziesięciu lat w małżeństwie – powiedział 21 września podczas homilii pasterz diecezji. Nie miałoby miejsca świętowanie, gdyby nie powołanie, o którym zdaniem bp. Sawczuka, mówimy nie tylko w kontekście kapłaństwa czy zakonu, ale także małżeństwa. – Skoro po 50 latach wspólnego życia w sakramentalnym związku małżeńskim, razem dziś stoicie przed ołtarzem, jak w dniu ślubu, to znaczy, że wszystko to się wam udało zrobić. Udało się wam przejść razem życiową drogę, jak napisał św. Paweł – z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości – zauważył biskup.
Pasterz diecezji przypomniał, że jubilaci zawierali związek małżeński w 1971 r. Były to czasy, kiedy do władzy doszedł Edward Gierek. Wprawdzie na początku dało się zauważyć odżywienie gospodarcze po rządach Gomułki, ale wkrótce okazało się, że wszystko było na kredyt. – Wy jednak pełni optymizmu, postanowiliście założyć rodzinę i budować wspólną przyszłość. Z wzajemnym zaufaniem i we wzajemnym wspieraniu się, postanowiliście budować wspólny dom i wspólne szczęście – dodał bp Sawczuk.
Biskup życzył, aby Bóg darzył jubilatów swoim błogosławieństwem na dalsze lata życia, by cieszyli się zdrowiem, i aby mogli jeszcze długo dokładać kolejne, cenne cegiełki do życia społeczności drohiczyńskiej gminy. Do życzeń dołączył się także ks. Wiesław Niemyjski, proboszcz i dziekan drohiczyński, który sprawował razem z bp. Sawczukiem dziękczynną Eucharystię. Słowa uznania skierował także Wojciech Borzym, burmistrz Drohiczyna. Na zakończenie bp Sawczuk wręczył obecnym jubilatom listy gratulacyjne.
Następnie wszyscy przeszli do Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w Drohiczynie, gdzie miała miejsce druga część uroczystości. Tam jubilaci zostali odznaczeni medalami przyznanymi przez Prezydenta RP. Życzenia, kwiaty i upominki dla małżonków z pięćdziesięcioletnim stażem przygotowała gmina Drohiczyn i powiat siemiatycki. Na scenie wystąpił zespół Klub Tańców Polskich Krajka, natomiast w muzyczny i uroczysty nastrój wprowadziła kapela Sami swoi z Brańska. Oprócz rodziny i znajomych jubilatów, w ośrodku kultury obecni byli przedstawiciele władz samorządowych – burmistrz oraz wicestarosta siemiatycki Sylwester Zgierun, a także kapłani – ks. Wiesław Niemyjski oraz ks. Krzysztof Kościelecki.
Obchody 32. rocznicy męczeńskiej śmierci bł. ks. Jerzego Popiełuszki w Górsku odbyły się 16 października. Mszy św. przewodniczył ks. Dariusz Wilk, przełożony generalny Zgromadzenia św. Michała Archanioła. Po nabożeństwie dokonał on poświęcenia i otwarcia sali dydaktycznej im. Marianny Popiełuszko, następnie uczestnicy uroczystości wyruszyli w procesji do oddalonego o 2 km krzyża ustawionego w miejscu porwania kapłana męczennika, by w modlitwie prosić o kanonizację bł. ks. Jerzego oraz wyniesienie na ołtarze jego matki Marianny.
Stałość w wierze jest jedną z najważniejszych cnót. Chodzi o niegasnącą gotowość do kochania Boga i ludzi. Perseverantia to cierpliwe trwanie przy Bogu, we wszelkich przeciwnościach losu. Nie psychologiczny optymizm, ale kurczowe trzymanie Jezusa „za rękę”, duchowe dojrzewanie w otaczającej nas niekiedy ciemności i w czasie próby. W przypadku relacji między ludźmi chodzi o konkretną postawę: bardziej czyn niż słowo (choć ono jest czasem niezastąpione), bardziej długotrwały trud niż efemeryczne poruszenie emocji, czasochłonny wysiłek, a nie ubolewanie. Prorok Ozeasz opisuje postawę Izraela wobec Boga – przyznajmy, że często także naszą. To obraz znikających nagle chmur o świtaniu i porannej rosy w upalny dzień. Gdy chodzimy letnim rankiem po trawie, czujemy przyjemny chłód wilgoci. Jest jej mnóstwo, niczym wody w zbiorniku. A jakież zdziwienie nas ogarnia, gdy po wschodzie Słońca nagle ten bezmiar wilgoci ustępuje miejsca przejmującej suchości, chłód zmienia się w gorąc, a przyjemna miękkość zieleni – w twardość podłoża przypominającego skałę. Jak to możliwe w tak krótkim czasie? – pytamy zaskoczeni. Niemal identycznie dziwi się Ozeasz postawie ludu Bożego wybrania. Wielkie słowa, zapewnienia o wierności Bogu i Jego przymierzu, liczne ofiary, modlitwy, uroczystości oraz święte zwołania... i nagle pustka. Więcej nawet: odwrót! Zwrot ku pogańskiemu kultowi, ku Baalowi, nikczemne zachowanie nielicujące z rangą wybrania i Dekalogiem, złożonymi ślubami i obietnicami. Słomiany zapał – mawiamy w takiej sytuacji, wzruszając ramionami. Konsekwencje stygnięcia wiary Izraela były widoczne w życiu publicznym, gdzie sojusze polityczne były ważniejsze niż zaufanie Bogu. Panował chaos, mnożyły się społeczne konflikty, a moralne zepsucie elit widoczne było gołym okiem. A wszystko to w obliczu niebezpieczeństwa inwazji ze strony potężnej Asyrii. Skąd my to znamy? Wszelkie podobieństwa do sytuacji, w jakiej obecnie się znajdujemy, są nie tylko nieprzypadkowe, ale wręcz ostentacyjnie oczywiste! Kochający swój naród Ozeasz natarczywie napomina, grozi karą Bożą, ale i zachęca swych rodaków do powrotu pod skrzydła Boga. Wprawdzie porównuje Izrael do niewiernej żony, ale jednocześnie przypomina, że Bóg jawi się jako wierny mąż, gotowy do przebaczenia. Jeśli tylko Izrael powróci do lojalności, do głębi, a nie będzie „mydlił oczy” Bogu fałszywym, bo pozbawionym nawrócenia moralnego kultem, On zwróci pogodne oblicze ku swemu ludowi. Pojednanie i odnowienie przymierza możliwe jest w każdej chwili. Czułymi słowami Ozeasz kreśli obraz Boga – jest On pełen miłości, współczucia i cierpienia z powodu zdrady człowieka. Można by powiedzieć, że paradoksalnie upadek każdego z nas Bóg przeżywa jako własną porażkę, bo nas kocha. Poznanie prawdziwego Boga, Ojca Jezusa Chrystusa, a nie boga mojej wyobraźni, ambicji czy aspiracji, jest kluczowe. Wtedy bardziej będziemy wydobywali z siebie miłosierdzie, niż tylko składali ofiary, dawali samych siebie, a nie tylko coś od siebie.
Hiszpania, do której udał się Leon XIV to kraj postsekularnego paradoksu. Jak wynika z przeprowadzonych w 2025 r. badań, 36 proc. dorosłych Hiszpanów porzuciło wiarę chrześcijańską. Zarazem jednak widać wyraźne odrodzenie wiary wśród młodych. W nowych pokoleniach mniej jest uprzedzeń względem Kościoła. Wiara budzi ciekawość.
W ciągu ostatnich 15 lat Kościół w Hiszpani poniósł bolesne straty. Odsetek mieszkańców, którzy deklarują się jako katolicy spadł z 71,7 proc. do 52,8 proc.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
