Jej żywot przypada na czasy Dantego Alighieri, autora Boskiej komedii. Urodziła się we włoskim Foligno w zamożnej rodzinie. Rodzice zadbali o to, by nie zabrakło jej dóbr materialnych, jednak opływanie w luksusach przysłoniło jej duchową perspektywę. Przez długi czas korzystała z uciech tego świata z takim zapamiętaniem, że zaczęła pogardzać tymi, którzy pokutowali i w geście umartwiania się rozdawali majątek ubogim. Po wyjściu za mąż jeszcze mocniej folgowała swoim kaprysom. Urodziła kilkoro dzieci, ale macierzyństwo nie odmieniła jej sposobu bycia.
Radykalna przemiana nastąpiła w 37. roku jej życia, gdy w wizji ukazał się jej św. Franciszek. Uświadomiwszy sobie swoje grzechy, odbyła generalną spowiedź – czego wcześniej zdecydowanie unikała – po czym oddała się pobożnym praktykom. Gdy zmarli jej najbliżsi – matka, mąż i dzieci – aby pełniej naśladować Chrystusa, rozdała całą swoją majętność potrzebującym, a sama w ubóstwie poczęła praktykować surową ascezę. Wkrótce przystąpiła do Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego.
Bóg obdarzył św. Anielę wieloma łaskami. Doznała porywającego doświadczenia mistycznego Trójcy Świętej. Intensywnie kontemplowała Chrystusa cierpiącego. Benedykt XVI w katechezie jej poświęconej stwierdził: „Na duchowej drodze Anieli przejście od nawrócenia do przeżyć mistycznych, od tego, co można wyrazić, do niewyrażalnego, następuje za pośrednictwem Ukrzyżowanego (...). Sekretem tej najwznioślejszej drogi jest nieustanna modlitwa”. Święta Aniela w ostatnich latach swojego życia odcięła się od świata zewnętrznego i całkowicie poświęciła się modlitwie i kontemplacji. Zmarła w rodzinnym mieście 4 stycznia 1309 r.
Pozostawiła po sobie bogatą spuściznę piśmienniczą. Pisma i listy dyktowała swojemu powiernikowi i kierownikowi duchowemu. Poznajemy z nich nie tylko jej mistyczne doświadczenia, tajniki jej duszy, ale także „kroki” wiodące do nawrócenia. Pisma św. Anieli wkrótce po jej śmierci zostały poddane wnikliwej analizie teologicznej i uzyskały aprobatę. Z uwagi na głębię zawartych w nich myśli św. Anielę nazwano „mistrzynią teologów”.
Jej przykład pokazuje, że światło nawrócenia przychodzi w najmniej spodziewanym, acz najwłaściwszym momencie naszego życia oraz że prawdziwe życie duchowe wymaga pokory i modlitwy. Jak zauważył Benedykt XVI, droga św. Anieli „zaczyna się wśród światowych uciech, dosyć daleko od Boga. Ale później spotkanie z postacią św. Franciszka i na koniec spotkanie z ukrzyżowanym Chrystusem budzą w jej duszy wrażliwość na Boga, na fakt, że tylko z Bogiem życie staje się prawdziwym życiem, ponieważ w bólu z powodu grzechu staje się miłością i radością”.
Był gorliwym misjonarzem, ale także apostołem prasy katolickiej.
Po wielkim przełomie duchowym odkrył powołanie kapłańskie i misyjne. Jako kapłan w Rzymie ofiarował swoje życie i pracę Kongregacji Rozpowszechniania Wiary. W 1847 r. założył w Barcelonie, istniejącą do dziś, drukarnię i wydawnictwo katolickie dla krzewienia misji. W tym samym roku powołał też do życia nową rodzinę zakonną: Serca Maryi z Vich. Założył ponadto Stowarzyszenie Pań Serca Maryi, które miało pomagać kapłanom w duszpasterstwie, oraz stowarzyszenie dobrej prasy. Dał również początek Instytutowi Córek Niepokalanego Serca Maryi. W tym czasie wydał wiele broszur poświęconych rozwojowi życia religijnego świeckich. W 1849 r. założył Zgromadzenie Misjonarzy Synów Niepokalanego Serca Błogosławionej Maryi Dziewicy (klaretyni). Z misjami udał się także na Wyspy Kanaryjskie.
Listopad jest wyjątkowym czasem. My, ludzie wierzący, przeżywamy go jako okres, w którym nasze myśli i modlitwy biegną ku tym, których już nie ma pośród nas. Choć uroczystość Wszystkich Świętych przypomniała nam o tym, że każdy z nas jest powołany do świętości, to Dzień Zaduszny budzi refleksje nad naszym przemijaniem i ziemskim końcem, który kiedyś musi nadejść. Czy tego chcemy, czy nie, czas biegnie nieubłaganie. Przypomina nam o tym także słowo Boże, lecz nie po to, żeby nas straszyć, ale po to, żeby zachować w nas czujność. Na temat przypowieści o talentach na pewno słyszeliśmy już bardzo wiele. Wygłoszono pewnie setki tysięcy kazań o tym, w jaki sposób należy postępować z darami otrzymanymi od Boga. Wiemy, że Bóg każdemu z nas daje tyle, ile jesteśmy w stanie udźwignąć. Ale dziś, kiedy spoglądamy na groby naszych bliskich zmarłych, chcemy zapytać siebie: czy my odziedziczymy królestwo niebieskie? Czy usłyszę od Boga słowa: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię. Wejdź do radości twego pana!”. Co robię w moim codziennym życiu? Pamięć o zmarłych powinna rodzić w nas pytanie, co by było, gdyby dzisiaj Bóg wezwał mnie do siebie? Czy dziś jestem gotowy na spotkanie z Chrystusem? Jak przeżywam moje codzienne życie? Jak realizuję moje codzienne powołanie? Jakim jestem ojcem, jaką jestem matką? Jakim jestem pracownikiem, jakim jestem pracodawcą? Co kieruje moim codziennym życiem? Czy naprawdę jestem człowiekiem wierzącym wtedy, kiedy jestem wśród innych? Czy przypadkiem nie zamknąłem Chrystusa w kościele i zakrystii? A może moja religijność zaczyna się i kończy tylko w pokoju, w którym mieszkam? Jaka jest moja codzienna postawa? Wracamy zatem do dzisiejszego pierwszego czytania z Księgi Przysłów: „Niewiastę dzielną któż znajdzie?”. I choć może chcielibyśmy widzieć w tym czytaniu tylko i wyłącznie kobietę, to tak naprawdę autor Księgi Przysłów pyta dzisiaj o postawę każdego z nas. O postawę mojego codziennego funkcjonowania w świecie. Pokazuje, że prawdziwego człowieka wierzącego poznajemy po jego codziennym życiu. Nie po tym, co mówi, ale po tym, w jaki sposób postępuje. Bardzo mocno widzimy uzewnętrznienie tego, co tak naprawdę jest w środku. I nie bez przesady mówi tutaj o kobiecie dzielnej, bo bycie człowiekiem wierzącym we współczesnym świecie musi być nacechowane wielką odwagą. Choć może w naszym męskim rozumieniu chcielibyśmy widzieć kobietę jako tą słabszą, może nawet bardziej bojaźliwą, to żadna postawa nie usprawiedliwia nigdy naszego tchórzostwa. Jeśli chodzi o świadectwo naszej wiary, nikt nie ma prawa być tchórzem. A co więcej – być może ci, którzy uznawani byli za ludzi słabszych, tchórzliwych, tak naprawdę okazywali się osobami prawdziwie odważnymi. I pewnie można za św. Pawłem Apostołem powiedzieć, że to wszystko, o czym dzisiaj piszemy, jest dla każdego z nas jasne i oczywiste – przecież nie jesteśmy synami nocy ani ciemności – dlatego czuwamy i jesteśmy trzeźwi, abyśmy byli gotowi na przyjście Pana.
Zespół prasowy Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach /mfs
Małgorzata Pabis
W dniach 16–22 listopada łagiewnicka Bazylika Bożego Miłosierdzia i znajdująca się obok niej wieża widokowa zostaną podświetlone na czerwono.
W ten sposób Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach dołączy do międzynarodowej kampanii „Red Week – Czerwony Tydzień”, którą organizuje Papieskie Stowarzyszenie Pomoc Kościołowi w Potrzebie (PKwP).
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.