Żyjący w III wieku św. Walenty jest postacią dość nieoczywistą. Istnieje kilka legend dotyczących życia świętego. Jedna z nich głosi, iż jako biskup Terni pod Rzymem potajemnie udzielał ślubów młodym parom. Nie mógł działać jawnie, gdyż panujący wówczas cesarz Klaudiusz II Gocki wydał edykt zakazujący zawierania małżeństw. Jednak sekret się wydał i święty został pojmany, a następnie stracony. Według innych podań św. Walenty uzdrowił z padaczki syna jednego z rzymskich filozofów – to tłumaczy, dlaczego patronuje także chorym na epilepsję.

Wychować w miłości

Doświadczenie miłości najlepiej widać w rodzinie. Magdalena i Łukasz są małżeństwem od 10 lat, poznali się w trakcie pracy w jednej ze świdnickich szkół. Przyznają, że choć domowe obowiązki potrafią nieraz odwrócić uwagę od drugiej osoby, to małżonkowie mogą na siebie liczyć w każdej sytuacji. W ważnych życiowych momentach pomaga im też wstawiennictwo świętych.

– Żona zwraca się z prośbami do Matki Bożej, ja oprócz niej szukam oparcia w swoim patronie, św. Łukaszu oraz Janie Pawle II – mówi Łukasz. Małżonkowie zgodnie podkreślają, że starają się wychowywać swoje dzieci, Stefana i Mariannę, w miłości.

– Kiedy coś nie wychodzi, pojawia się problem, uczymy, żeby sobie przebaczać i starać się rozmawiać. Miłość to nie tylko radosne chwile, ale też przeszkody do pokonania. Nie można się poddawać i trzeba wytrwale iść razem – podkreśla Magdalena.

Warto wybaczać

Fragmentem z „Hymnu o miłości” św. Pawła, który najlepiej opisuje relację Małgorzaty i Wojciecha, są słowa „miłość cierpliwa jest, nie pamięta złego”. Obydwoje podkreślają, że choć nie zawsze jest kolorowo, warto sobie wzajemnie wybaczać i nie wracać do tych gorszych momentów.

– Myślimy, że trudy, z którymi przychodzi się mierzyć pewnie każdemu małżeństwu, powinny zbliżać, a nie oddalać. Z różnymi sytuacjami już przychodziło nam się mierzyć. Czasami było bardzo ciężko, ale chyba to nas zawsze zbliżało. Mój mąż, który na szczęście jest mniej uparty ode mnie, cierpliwie czeka i zazwyczaj to on wyciąga rękę do rozmowy, by od razu wyjaśniać wszystkie nieporozumienia. A czasami po prostu przyjdzie i mnie przytuli, a to wystarczy, żeby inaczej spojrzeć na wszystko – opisuje Małgorzata.

Przykład wiary

Małżonkowie w swoim życiu mocno odczuwają obecność Matki Bożej i do niej zwracają się o pomoc w trudnych chwilach. Przykład żywej wiary starają się także przekazywać swoim córkom, Oliwii i Indze.

– Często się razem modlimy i myślimy, że jest to bardzo ważne. My pochodzimy z wierzących rodzin, ale ze swoich domów nie znamy wspólnej modlitwy. Jako rodzice tego pilnujemy i to później procentuje – mówi Wojciech.

– Kiedyś mieliśmy taką zabawną sytuację, gdy naszej młodszej córce ktoś zaproponował kebaba w piątek. Ona wówczas powiedziała, że my nie jemy mięsa w piątek, bo my jesteśmy „Bożą Rodziną” – wspomina z uśmiechem Małgorzata. – Byliśmy dumni, że nasze 8-letnie dziecko potrafi tak odpowiedzieć zupełnie obcej osobie. W takich chwilach widzimy, że nasza szczera miłość i przekazywanie dobrych wartości przynoszą piękne owoce – podsumowuje.