„To, co lektor głosi, powinien czynem i świętym życiem potwierdzać” – pisał Jan Ślęzak w swoich zapiskach duchowych. Jego refleksje i wskazania towarzyszyły klerykom toruńskiego seminarium podczas rekolekcji.
Tradycją toruńskiego seminarium jest udzielenie posług lektora i akolity na zakończenie rekolekcji wielkopostnych. Tegoroczne rekolekcje wygłosił jezuita o. Józef Augustyn, doświadczony rekolekcjonista i ceniony kierownik duchowy.
Być człowiekiem
Rekolekcjonista głoszone konferencje wzbogacał ciekawymi przykładami realizacji chrześcijaństwa, wskazując, jak bardzo ważne jest zaangażowanie. W ćwiczeniach duchowych pomocna była m.in. książka „Jan Ślęzak, notatki rekolekcyjne alumna 1935-1937”, którą otrzymali wszyscy uczestnicy rekolekcji. Ojciec Józef wskazywał na nieprzeciętność tej postaci. – On pokazuje nam, że aby być dobrym księdzem, musisz najpierw stać się dobrym człowiekiem – mówił rekolekcjonista, podkreślając jego zaangażowanie we własną formację, ciężką pracę nad sobą i ofiarną modlitwę w dążeniu do kapłaństwa.
W I niedzielę Wielkiego Postu w toruńskiej katedrze siedmiu kleryków przyjęło posługi lektora i akolity. Po odczytanej Ewangelii rektor WSD ks. kan. Stanisław Adamiak odczytał imiona i nazwiska kandydatów, którzy wyrazili gotowość przyjęcia posług. W homilii biskup senior Andrzej Suski wskazywał, że posługi te odnoszą się do dwóch stołów, obecnych w liturgii Kościoła. Dla lektora miejscem posługi jest stół słowa Bożego – ambona, realizacją posługi akolity jest stół eucharystyczny – ołtarz.
Nowi lektorzy ustanowieni są do wykonywania czytań mszalnych z wyjątkiem Ewangelii, podawania wezwań modlitwy powszechnej. Poza liturgią mają przygotowywać wiernych do przyjęcia sakramentów. Wspomniany Jan Ślęzak w swoich notatkach rekolekcyjnych pisze o lektoracie bardzo krótko i zarazem bardzo poważnie, zawierając to, co najważniejsze w tej posłudze: „Lektorat nakłada obowiązek głoszenia Słowa Bożego. By jednak być tym głosicielem, musimy posiadać głęboką i rozległą wiedzę teologiczną, musimy ukochać książkę, mieć swoje książki. Dokładnie poznawać każdą kwestię, by potem nie głosić na kazaniach lub też w konfesjonale herezji”.
Głównym zadaniem akolity jest pomoc kapłanowi oraz diakonowi podczas sprawowania świętych czynności przy ołtarzu Pańskim. Akolita może rozdzielać Komunię św. wiernym i zanosić Eucharystię chorym, wystawiać Najświętszy Sakrament, przewodniczyć nabożeństwom. Poza liturgią przez pełną ofiarności służbę przy ołtarzu, powinien stawać się dla wszystkich wiernych przykładem szacunku i powagi, otaczając szczególną czcią mistyczne Ciało Chrystusa, lud Boży, a zwłaszcza słabych, biednych oraz chorych.
Posługę lektora przyjęli:
Radosław Figurski z parafii Ducha Świętego w Grudziądzu
Emanuel Kwiatkowski z parafii bł. Marii Karłowskiej w Toruniu
Paweł Lange z parafii św. Tomasza Apostoła w Nowym Mieście Lubawskim
Mateusz Marchlewski z parafii św. Tomasza Apostoła w Nowym Mieście Lubawskim
Szymon Ostrowski z parafii Chrystusa Króla w Jabłonowie Pomorskim
Mateusz Witos z parafii św. Tomasza Apostoła w Nowym Mieście Lubawskim
Posługę akolity przyjął Dawid Szczodrowski z parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Grudziądzu
Czy chcesz coraz lepiej poznawać tajemnicę zbawienia, uobecnianą w liturgii? – pytał w seminaryjnym kościele kandydatów na ceremoniarzy abp Wacław Depo.
Msza św. odprawiona 14 maja w Wyższym Seminarium Duchownym w Częstochowie dopełniła swym uroczystym charakterem prawie półroczny czas przygotowań młodych ludzi do sprawowania posługi ceremoniarza.
Cmentarz w Zagórzu należy do największych i najstarszych nekropolii w Sosnowcu. Spoczywa na nim wiele pokoleń mieszkańców zasłużonych dla rozwoju miasta oraz Zagłębia. Wśród wielu grobów sosnowieckich intelektualistów są groby znanych lekarzy. Wymienić tu należy grób rodziny Wrzosków, w którym spoczywa znany w całym kraju i na świecie prof. med. Adam Wrzosek. Niedaleko od podupadającej kapliczki - grobowca rodziny Wrzosków, przy tej samej alejce znajduje się grób innego lekarza - Aleksandra Widery.
Dziś postać ta nie byłaby znana, gdyby nie powieść Stefana Żeromskiego rozgrywająca się w Zagłębiu Dąbrowskim, a zatytułowana Ludzie bezdomni. Powieść ukazała się drukiem na rok przed śmiercią Widery, a losy głównego bohatera dr. Tomasza Judyma zbiegają się z działalnością i sytuacją życiową Aleksandra. Stąd powszechne mniemanie, iż dr Widera był pierwowzorem Judyma. Aleksander Widera znany był z tego, iż z wielkim oddaniem i gorącym sercem spieszył z pomocą chorym robotnikom i górnikom Sosnowca oraz biedakom z Zagórza. Zmarł w wieku 35 lat. Nie założył rodziny. Nie pozostawił po sobie najbliższych. Dlatego też grobowiec na zagórskim cmentarzu wybudowany został kilka lat po jego śmierci staraniem dyrekcji sosnowieckiego oddziału Towarzystwa Lekarskiego. Wydaje się, że wybudowanie grobowca było wynikiem ukazania się w roku 1900 powieści Stefana Żeromskiego Ludzie bezdomni. "Zmieniające się czasy, rewolucyjne utarczki z początku XX w., I wojna światowa, II wojna światowa, później odbudowa kraju sprawiły, że o doktorze Widerze i jego grobie prawie zapomniano. Wprawdzie starzy mieszkańcy Zagórza opowiadali, że na cmentarzu jest pochowany słynny doktor, to jednak po upływie prawie całego wieku nikt tym grobem się nie opiekował" - wyjaśnia dr Emilian Kocot.
Przełom nastąpił w roku 1996, kiedy w prasie ukazał się artykuł o tym, że wandale przewrócili okazały krzyż z czarnego marmuru na grobie doktora Aleksandra Widery. Wówczas Zarząd Sosnowieckiego Koła Polskiego Towarzystwa Lekarskiego z proboszczem parafii św. Joachima, ks. Stanisławem Kocotem, i Zarządem Cmentarza postanowili odrestaurować zniszczony działaniami atmosferycznymi i rękami wandali grobowiec.
W aktach parafialnych odnaleziono akt zgonu doktora Aleksandra Widery. Odbudowano rozsypujące się fundamenty grobowca, na nowo ustawiono na wysokim cokole przewrócony, lecz na szczęście nieuszkodzony krzyż. Na płycie nagrobkowej umieszczono granitową tablicę z napisem: "Dobro człowieka najwyższym prawem. Doktorowi Judymowi i ku pamięci potomnym Sosnowieckie Koło Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w 90. rocznicę powstania Towarzystwa Lekarskiego Zagłębia Dąbrowskiego 1997 r.". 20 listopada 1997 r. biskup sosnowiecki Adam Śmigielski SDB poświęcił odnowiony grobowiec. Uroczystość zgromadziła liczne grono lekarzy z całego Zagłębia oraz władze miasta.
Grobowiec doktora Widery znajduje się przy tej samej alei, co zbiorowa mogiła robotników poległych w 1905 r. podczas strajku w Hucie Katarzyna w Sosnowcu. Nieco dalej, w kierunku wschodnim, po prawej stronie z daleka widać wysoki, z czarnego marmuru krzyż spoczywający na granitowym bloku. Widnieje tam napis: "Śp. Aleksander Widera - lekarz zakładów Towarzystwa Sosnowieckiego. Zm. D. 29 maja 1901 r. w wieku lat 35. Śp. Janina Widera. Zm. D. 18 października 1897 r. przeżywszy lat 18". Dawniej na płycie nagrobnej znajdowały się w narożach cztery graniaste, wysokie cokoły z piaskowca połączone grubym, stalowym, ozdobnym łańcuchem. Dzisiaj grobowiec ten jest jednym z pomników kultury i przypomina o szczytnych hasłach zawodu lekarskiego. Oby znalazło się jak najwięcej naśladowców doktora Widery.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
