Młodość spędziła w zamożnej rodzinie, miała bogatego męża, żyła więc dość beztrosko. Gdy miała 37 lat, pojawił się jej we śnie św. Franciszek z Asyżu i surowo ją napomniał. Aniela odbyła wówczas spowiedź generalną, wstąpiła do III Zakonu św. Franciszka, rozdała całą swoją majętność ubogim i oddała się pokucie. Miała głębokie nabożeństwo do Trójcy Przenajświętszej i Chrystusa Cierpiącego. Doświadczała przeżyć mistycznych. Otrzymała mistyczny znak na sercu. Do jednego ze swych synów duchowych napisała: „Synu mój, gdybyś zobaczył moje serce, musiałbyś absolutnie czynić wszystko, czego Bóg chce, ponieważ moje serce jest sercem Boga, a serce Boga jest moim sercem”.

Ostatnie lata życia spędziła jako rekluza – pustelnica odcięta od świata. Pozostawiła po sobie ok. trzydziestu pięciu pism i listów, które dyktowała franciszkaninowi Arnoldowi z Asyżu, swojemu powiernikowi i kierownikowi duchowemu. Najcenniejszym z nich jest Memoriale – rodzaj autobiografii. Benedykt XVI powiedział: „Życie bł. Anieli zaczyna się wśród światowych uciech, dosyć daleko od Boga. Ale później spotkanie z postacią św. Franciszka i na koniec spotkanie z ukrzyżowanym Chrystusem budzą w jej duszy wrażliwość na Boga, na fakt, że tylko z Bogiem życie staje się prawdziwym życiem, ponieważ w bólu z powodu grzechu staje się miłością i radością”.

Święta Aniela z Foligno, zakonnica ur. w Foligno w Umbrii w 1248 r. zm. 4 stycznia 1309 r.