W wielu miejscowościach naszej diecezji styczniowe wieczory wypełnione są muzycznymi spotkaniami, na których bożonarodzeniowe utwory śpiewane są nie tylko przez znanych wokalistów, czy chóry, ale i przez parafialne zespoły, schole dziecięce i młodzieżowe.
W uroczystość Objawienia Pańskiego na zaproszenie ks. Jacka Stali – proboszcza z Gościsławia, w kościele filialnym w Osieku ze świątecznym repertuarem wystąpił Chór Chłopięcy i Męski Filharmonii Poznańskiej, znany bliżej pod nazwą Poznańskie Słowiki, pod batutą Macieja Wielocha.
Jak już wspominaliśmy, 7 stycznia w Dobromierzu wystąpiła jedna z najbardziej charakterystycznych polskich artystek estradowych lat 80. Krystyna Giżowska.
Dwa dni wcześniej w odnowionym kościele Chrystusa Króla w Głuszycy w kolędowym repertuarze wystąpili zaprzyjaźnieni z parafią artyści: Sylwia Banasik-Smulska i Karol Smulski, Marcin Staszek, Małgorzata Szarek, Marta Wilk, Dominika i Michał Chorosińscy, Martyna Młynarczyk-Modlińska przy akompaniamencie orkiestry pod batutą Mieczysława Smydy.
W klimacie góralskich kolęd 8 stycznia na zaproszenie miejscowych samorządowców w hali sportowej Gminnego Centrum Kultury i Sportu w Żarowie wystąpiła Kapela Janicki.
Z kolei wójt gminy Świdnica do wspólnego kolędowania, które odbyło się w auli I LO w Świdnicy, zaprosiła piosenkarkę Eleni.
Reklama
Także 8 stycznia wspólne kolędowanie z zespołem Odgłosy Kniei odbyło się w kościele św. Michała Archanioła w Wirach, a wałbrzyszanie śpiewali kolędy z Zespołem Pieśni i Tańca Wałbrzych w kościele na Podzamczu i Piaskowej Górze.
Klimatyczne koncerty kolęd odbyły się w Piskorzowie z zespołem Gennesaret, z młodymi akordeonistami w Kłodzku, w Teatrze Zdrojowym w Kudowie-Zdroju, a także w Ząbkowicach Śląskich i Udaninie.
Warto się rozejrzeć w swojej okolicy, czy jeszcze gdzieś można wspólnie pokolędować. Czas mamy do 2 lutego. /xmb
Oj maluśki, maluśki, Gdy Śliczna Pana czy Wśród nocnej ciszy. - to tylko niektóre
kolędy, które można było usłyszeć podczas festynu rodzinnego, jaki zorganizowała
parafia katedralna w Legnicy.
Hiob woła do przyjaciół o litość, „bo ręka Boga mnie dotknęła”, a zaraz potem wypowiada pragnienie, które dla prawnika brzmi jak żądanie utrwalenia dowodu: „oby me słowa zostały spisane, oby w księdze utrwalone, rylcem żelaznym i ołowiem na skale wyryte na wieki”. Człowiek, któremu współcześni odmówili racji, apeluje do trybunału przyszłości. Skoro proces doczesny jest nie do wygrania (zob. glossę na 30 IX), niech przynajmniej akta przetrwają. Pismo utrwalone na skale to w starożytności forma najtrwalszej publikacji, jak inskrypcja królewska. Hiob chce, by jego sprawa nie umarła razem z nim. Wtedy, z samego dna, wyrywa się zdanie, które przerosło całą księgę: „lecz ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni”. Hebrajskie goel oznacza krewnego-mściciela, wykupiciela, tego, kto z mocy prawa rodowego wykupywał krewnego z niewoli, odzyskiwał jego ziemię i ujmował się o jego krew (por. Kpł 25; Rt 4). Hiob, opuszczony przez wszystkich, wyznaje, że ma jeszcze jednego Krewnego, który wstanie „jako ostatni”, dosłownie jak ten, kto w procesie zabiera głos na końcu i rozstrzyga. Wulgata przełożyła śmiało: Scio enim quod redemptor meus vivit, i tak te słowa weszły do liturgii za zmarłych, gdzie Kościół śpiewa je nad trumnami do dziś. „Ja sam Go zobaczę, moje oczy ujrzą, nie kto inny; moje nerki już mdleją z tęsknoty”. Tekst hebrajski jest w szczegółach ciemny i tłumacze biedzą się nad nim od wieków, ale kierunek nadziei jest jasny. Hiob spodziewa się zobaczyć Boga po swojej stronie. Chrześcijańska lektura od czasów Ojców słyszała tu przeczucie zmartwychwstania. Dzisiejsza patronka, Teresa z Lisieux, przeszła pod koniec życia własną noc wiary, próbę ciemności, o której mówiła, że siedzi przy stole niedowiarków. Właśnie w tej nocy powtarzała akt ufności. Mała droga i wielka skarga Hioba spotykają się w jednym punkcie. Ufność jest decyzją miłości podjętą w ciemku.
Aktywistki aborcyjne uruchomiły - jak same się chwalą na swojej stronie internetowej - "pierwszy na świecie system paczkomatowy stworzony specjalnie w celu wydawania tabletek aborcyjnych". Abortomat - bo tak eufemistycznie nazwano przerażające urządzenie, mające wspierać odbieranie życia nienarodzonym dzieciom - stanął 29 września w Warszawie. Już dziś wywołało to szereg kontrowersji i pytanie, czy aktywistki w sposób bezczelny nie łamią polskiego prawa.
Kiedy czytamy komunikaty wypuszczane przez "aborcjonistki", przeraża, jak bardzo banalizują one stosowanie nie tylko tabletek aborcyjnych, ale i samego - jak to nazywają - "zabiegu", którego konsekwencją jest zabicie życia rozwijającego się w łonie matki.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
