Spotkanie autorskie odbyło się 13 maja w Bibliotece Wyższego Międzydiecezjalnego Seminarium Duchownego w Częstochowie. Wzięli w nim udział przedstawiciele środowisk twórczych, częstochowskiego Towarzystwa Galeria Literacka oraz Klubu Inteligencji Katolickiej.
– Biblioteki kościelne zawsze były związane z kulturą. Spotkanie z poezją jest jedną z misji biblioteki. Myślę, że poezja jest bliska tajemnicy i może również ewangelizować – powiedział, otwierając spotkanie, ks. dr Kamil Zadrożny, dyrektor Biblioteki WMSD.
Pomiędzy liczbą a literą to już dwunasty tomik poezji w twórczości Tadeusza Luterka. Wcześniej opublikował on m.in.: Na obraz i podobieństwo. Biblijne motywy i inspiracje (2017), 40 i 4 rymowanki dla Adama (2020), Strofy Jakubowe (2021). – Najnowszy tomik jest konsekwencją wcześniejszych poszukiwań. Wiersze odnoszą się do liczb wymienianych w Piśmie Świętym – podkreślił Tadeusz Luterek. W rozmowie z Niedzielą poeta przyznał, że bardzo bliska jest mu i inspirująca duchowość karmelitańska, szczególnie św. Jan od Krzyża.
Reklama
Obecny na spotkaniu biblista z Przemyśla – ks. dr hab. Stanisław Haręzga zaznaczył, że twórczość Tadeusza Luterka jest bardzo religijna. – Biblia jest pierwsza i najważniejsza w tym tomiku. Biblia stała się kulturotwórcza. Stała się tworzywem nowej kultury i nowej rzeczywistości. Biblia kształtuje poezję, sztukę i malarstwo – powiedział ks. Haręzga.
Odnosząc się to tytułu ostatniego tomiku poezji Tadeusza Luterka, podkreślił, że „w Biblii litera posłużyła do wyrażenia Bożego Objawienia. Liczby są formą wypowiedzi w Biblii. W apokaliptyce są wyrażane w kluczu symbolicznym”.
Wybrane wiersze Tadeusza Luterka recytowały: Katarzyna Niedźwiedź, Anna Kulej-Stacherczyk i Małgorzata Stryczak.
Tadeusz Luterek urodził się 26 sierpnia 1939 r. w Bychawie, w woj. lubelskim. Od 1947 r. mieszka w Częstochowie. Związany jest jako nadzwyczajny szafarz Komunii św. z parafią św. Jakuba Apostoła w Częstochowie. Jest współtwórcą Grupy Literackiej „Profile” przy Politechnice Częstochowskiej. Jest również autorem książek: Prawda wiary. Historia życia św. Teresy Benedykty od Krzyża (2013) oraz Eliasz z Tiszbe. Prorok na czas bałwochwalstwa, posuchy i ucisku (2014).
Zapraszamy na Marsze dla Życia i Rodziny do Częstochowy i Radomska.
Hasło tegorocznych marszów: „Po pierwsze życie” nakierowuje nas na świat wartości, które obejmują i normują wszystkie wymiary życia. Dotyczą one sfer: fizycznej, psychicznej, duchowej i społecznej.
Nasza pielgrzymia droga prowadzi nas teraz do Poznania, a konkretnie na Wzgórze Przemysła, do miejsca, gdzie historia państwa polskiego splata się z najgłębszą maryjną pobożnością. Wchodzimy do sanktuarium Ojców Franciszkanów, aby stanąć przed niewielkim, ale potężnym swoją duchową mocą wizerunkiem, który poznaniacy od stuleci nazywają „w Cudy Wielmożną”. To tutaj, w sercu wielkopolskiej stolicy, Maryja objawia się jako ta, dla której nie ma rzeczy niemożliwych.
Kiedy klękamy przed ołtarzem, nasze oczy spotykają wizerunek niewielkich rozmiarów (zaledwie 12 na 18 cm), malowany na desce, ukazujący Maryję w tajemnicy Niepokalanego Poczęcia. Choć skromny w formie, obraz ten jest skarbnicą Bożej hojności. Nazwa „w Cudy Wielmożna” nie jest tylko pobożnym zawołaniem – to świadectwo wieków, w których Pani Poznania ratowała miasto przed zarazami, pożarami i wojnami. Już w 1668 roku wizerunek ten uznano za cudowny, a rzesze wiernych, od królów po prosty lud, zostawiały tu swoje wota jako znaki wdzięczności za wysłuchane prośby.
„Należy pani do rodziny papieskiej” – powiedział mi kiedyś kard. Stanisław Dziwisz. Przyjęłam te słowa ze wzruszeniem, ale dopiero po latach zrozumiałam, jak wiele w nich było prawdy. Bo są takie rodziny, które najpierw poznaje się przez dokumenty, archiwa, świadectwa i żmudne badania, a potem odkrywa się, że weszły głęboko w serce. Tak właśnie było ze mną i z Wojtyłami.
Z Wojtyłami naprawdę związałam część życia. Najpierw była wieloletnia praca: biografia Emilii i Karola Wojtyłów, potem Edmunda, brata Papieża, godziny spędzone nad źródłami, rozmowy, porównywanie relacji, mozolne odtwarzanie losów ludzi, o których świat zwykle pamięta tylko dlatego, że wydali na świat świętego. Z czasem jednak przestała to być wyłącznie praca. Coraz mocniej czułam, że obcuję nie tylko z historią, ale z tajemnicą domu, z którego wyrósł człowiek zdolny poruszyć sumienie świata. Dlatego 18 maja nigdy nie jest dla mnie tylko rocznicą urodzin Jana Pawła II. Ten dzień zawsze prowadzi mnie do Wadowic. Do skromnego mieszkania. Do matki, która kochała małego Lolusia bez granic i powtarzała, że „to dziecko będzie kimś wielkim”. Do ojca, który więcej mówił klęcząc, niż inni potrafią powiedzieć słowami. Do starszego brata Edmunda, który poświęcił swe młode życie, gdy jako lekarz ofiarnie służył chorej (zaraził się od niej szkarlatyną). Im dłużej zajmuję się tą rodziną, tym mocniej widzę, że świętość Jana Pawła II nie zaczęła się ani w seminarium, ani na Stolicy Piotrowej. Zaczęła się w domu.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
