Dla jednych nadzieja umiera wraz z odejściem bliskiego człowieka, dla innych jest wciąż żywa, pobudza do działania, jest źródłem radości, nadaje sens cierpieniu. I choć na co dzień nie życzymy sobie nadziei, bo przecież zdrowie jest najważniejsze, to jednak nasze życie jest nieustanną nadzieją.

Nadzieję trzeba podtrzymywać i pielęgnować. Nie otrzymaliśmy jej bowiem raz na zawsze. Wymaga stałej pracy. Święty Bonawentura (XIII wiek) porównał chrześcijańską nadzieję do lotu ptaka, który chce się oderwać od ziemi i wzbić w powietrze. Siła grawitacji ciągnie go jednak ku ziemi, dlatego musi on włożyć wiele wysiłku, by pofrunąć. Nadzieja jest właśnie takim lotem, do którego niezbędny jest wysiłek człowieka. „Kto wierzy, musi unieść swoje czoło, by skierować myśli ku górze, musi wznieść swoje oczy, by być świadomym wszystkich wymiarów rzeczywistości. Musi także swoimi rękami włączyć się do pracy” – napisał św. Bonawentura.

Nadzieja chrześcijanina płynie z pewności, że Bóg zawsze dotrzymuje słowa. A Pismo Święte pomaga nam na nowo odkryć nadzieję, która być może do tej pory była przywalona warstwą lęku. Biblia stale zachęca do tego, abyśmy się trzymali nadziei (por. Hbr 10, 23) i pokładali ją w Bogu (por. 1 Tm 4, 10; 1 J 3, 3). W Psalmie 130 czytamy: „Oczekuję Pana, czekam na Niego, pokładam nadzieję w Jego słowie”. Mędrzec Kohelet powiada: „(...) kto zostaje wśród żyjących, może mieć nadzieję” (Koh 9, 4), a św. Paweł mówi: „W nadziei już zostaliśmy zbawieni” (Rz 8, 24).

Nadzieja to coś więcej niż optymizm. Pomaga pogodzić się z tym, czego nie można zmienić, i daje odwagę, by zmieniać to, co można. Nadzieją chrześcijanina jest sam Bóg. W nauczaniu Chrystusa odnajdujemy wyraźny zwrot ku nadziei wykraczającej poza wymiar materialny. W Kazaniu na górze składa On obietnicę ubogim, upokorzonym, prześladowanym, że będą nasyceni, pocieszeni i dostąpią miłosierdzia. Z krzyża Jezus wypowiada słowa nadziei: „Zapewniam cię: Dzisiaj ze Mną będziesz w raju” (Łk 23, 43). Na krzyżu bowiem spotykają się dwa światy. Ten ziemski, gdzie wraz z nim umiera także nadzieja, i ten, w którym nadzieja pokonuje śmierć. Ostatecznie to zmartwychwstanie daje nam przekonanie, że Chrystus jest gwarantem nadziei naszego spotkania z Nim i życia w niebie.

Nadzieja nie jest matką głupich, lecz jest matką mądrych. Ksiądz prof. Józef Tischner powiedział: „Kiedy człowiek ma nadzieję, powstaje droga, kiedy człowiek traci nadzieję, wtedy ziemia pod nogami zamienia mu się w grób”.