Cuda są znakami, przez które Bóg także przemawia do ludzi. Te znaki rozumie się jednak jedynie wtedy, gdy w sercu człowieka jest wiara. "Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże wam brak wiary"
(Mr 4, 40) - mówi Jezus do uczniów po uciszeniu burzy na morzu. Odrzućmy więc lęk.
23 czerwca - poniedziałek XII tygodnia zwykłego.
O Abrahamie jako człowieku, który nawet "wbrew nadziei" zaufał Bogu, opowiada fragment czytanej dziś Księgi Rodzaju. Od jego wiary zależała cała jego przyszłość i dalszy rozwój Bożego planu
zbawienia. Każdy z uczniów Chrystusa powinien prosić o łaskę wiary, którą miał Abraham.
24 czerwca - uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela.
Obok Najświętszej Maryi Panny Jan Chrzciciel jest jedynym świętym, którego narodziny świętujemy w liturgii Kościoła. Już w łonie matki został uświęcony, gdy Maryja, mając pod
sercem Zbawiciela świata, nawiedziła jego matkę. Jan przyszedł na świat, aby przygotować miejsce Zbawicielowi. Pierwsi uczniowie Jezusa pochodzili z uczniów Jana.
25 czerwca - wspomnienie bł. Doroty z Mątowów, wdowy.
Urodziła się 25 stycznia 1347 r. we wsi Mątowy Wielkie k. Malborka. Ojcem jej był holenderski kolonista. W wieku 16 lat została wydana za starszego od niej o 20
lat gdańskiego rzemieślnika. Po śmierci męża oddała się całkowicie modlitwie i uczynkom pokutnym. Za zgodą biskupa poleciła się zamurować w wieży katedry w Kwidzynie.
Przeżyła tam 14 miesięcy. Zmarła 25 czerwca 1394 r. Została beatyfikowana 9 stycznia 1976 r. Jej kult szerzyli franciszkanie.
26 czerwca - czwartek XII tygodnia zwykłego.
Reklama
Hagar, niewolnica Sary, żony Abrahama, rodząc syna Ismaela, stała się matką pustynnych plemion arabskich. Dziękując Bogu za powołanie nas do wiary, pamiętajmy, że tą samą miłością kocha
On wszystkich ludzi.
27 czerwca - uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa.
Miłość Boża nie pragnie zniszczenia ludzkiej miłości. Pragnie ją jedynie uczynić obrazem miłości Boga. Ten ma w sercu miłość Boga, kto uczy się kochać bliźnich. Wierzyć w Jezusa,
to wierzyć w miłość. Skądinąd jednak tylko ten może wierzyć, kto kocha.
28 czerwca - wspomnienie Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny.
Niepokalane Serce Maryi jest symbolem całkowitego Jej otwarcia się na Boży dar i znakiem Jej posłuszeństwa Bogu. Im serce bardziej jest wolne od grzechu, tym bardziej potrafi kochać Boga
i ludzi.
Bp Pawło Honczaruk, ordynariusz diecezji charkowsko-zaporoskiej
Bardzo dużo zawdzięczamy Polsce. Dziękuję za to, że wasze serca są otwarte – mówi Vatican News bp Pawło Honczaruk, ordynariusz diecezji charkowsko-zaporoskiej. Podczas spotkania z Leonem XIV opowiedział Papieżowi o życiu Kościoła na terenach, przez które przebiega 800 km frontu. Prosił też Ojca Świętego o modlitwę i jeśli będzie to możliwe o przyjazd do Ukrainy.
Podziel się cytatem
– relacjonuje bp Honczaruk. Przedstawił Leonowi XIV sytuację diecezji, która pozostaje pod nieustannymi atakami. Linia frontu przebiegająca przez jej teren ma – jak wskazuje hierarcha – około 800 km.
Bazylika Santa Maria Maggiore – najważniejsza świątynia dedykowana Matce Bożej
Wśród wielu uroczystości, świąt i wspomnień Najświętszej Maryi Panny, jakich wiele jest w ciągu roku liturgicznego, dowolne wspomnienie Najświętszego Imienia Maryi jest nieco zapomniane, już przez sam fakt, że jest ono dowolne. Święto imienia Maryi zaczęto obchodzić w Hiszpanii, ale dopiero po zwycięstwie odniesionym przez Jana III Sobieskiego pod Wiedniem, 12 września 1683 r. papież bł. Innocenty XI, na wniosek polskiego króla rozciągnął jego obchód na cały Kościół katolicki. Zgodnie z tradycją i żydowskim zwyczajem Matka Boża cztery dni po swoim urodzeniu otrzymała imię Maryja. Ponieważ Jej urodziny obchodzimy 8 września, stąd 12 września przypada wspomnienie nadania Najświętszej Dziewicy imienia Miriam. To hebrajskie imię oznacza „być pięknym lub wspaniałym”, zaś w języku aramejskim, którym posługiwano się w Palestynie w czasach Jezusa i Maryi, imię to występuje w znaczeniu „Pani”. Gdy zsumujemy znaczenia tego imienia w języku hebrajskim i aramejskim, otrzymamy tytuł „Piękna Pani”. Zatem Maryja to „Piękna Pani”, i tak jest ona nazywana od najdawniejszych czasów. Potwierdziły to badania archeologiczne przeprowadzone w Grocie Nazaretańskiej pod kierownictwem o. Bellarmimo Bagattiego. Największą niespodzianką było wydobycie kamienia z napisem: EMAPIA. To skrót greckiego wyrażenia: „Chaire Maria” (Bądź pozdrowiona, Maryjo). To jedne z najstarszych dowodów czci oddawanej Maryi, Matce Bożej. Po przeprowadzeniu zaś wnikliwych badań archeolodzy doszli do wniosku, że znaleziska te są fragmentami najstarszej świątyni chrześcijańskiej w Nazarecie. Znaleziono tam również dwa inne napisy z końca I wieku. Drugi z nich zawiera dwa słowa: „Piękna Pani”. Kiedy czytamy relacje osób widzących Matkę Bożą, np. św. Katarzyny Labouré, św. Bernadety Soubirous czy Dzieci z Fatimy, wszystkie te osoby nazywają Maryję Piękną Panią. Przejdźmy teraz do samego wspomnienia Najświętszego Imienia Maryi. Wyżej powiedziano, że bł. Innocenty XI wspomnienie to rozciągnął na cały Kościół na wiosek naszego Króla Polski. W 1683 r. potężna turecka armia groziła całej Europie, w tym Stolicy Apostolskiej. Pewny siebie Sułtan Mehmed IV rozmyślał, jak to uczyni z Bazyliki św. Piotra stajnię dla swoich rumaków. Wydawało się, że nie ma już ratunku ani dla oblężonego Wiednia i całego chrześcijaństwa. W tym ciężkim położeniu bł. Innocenty XI wysłał posła do Jana III Sobieskiego z prośbą, aby pośpieszył na odsiecz, podobne poselstwo wysłał cesarz austriacki. Jednak Sejm, mając na uwadze pusty skarb i wyczerpany wojnami kraj, wahał się. Wtedy to spowiednik króla św. Stanisław Papczyński dzięki Maryi ostatecznie przekonał króla oraz sejm. Matka Boża ukazała się św. Stanisławowi i zapewniła o zwycięstwie. Kazała iść pod Wiedeń i walczyć. Założyciel Marianów wystąpił wobec króla, senatu, legata papieskiego i przemówił tymi słowami: „Zapewniam cię, królu, Imieniem Dziewicy Maryi, że zwyciężysz i okryjesz siebie, rycerstwo polskie i Ojczyznę nieśmiertelną chwałą”. Sobieski idąc na odsiecz Wiednia, zatrzymał się na Jasnej Górze. Wstępował też po drodze do innych sanktuariów maryjnych, aby błagać Maryję o pomoc. 12 września Sobieski przed bitwą uczestniczył w dwóch Mszach św., w tej drugiej służąc bł. Markowi d’Aviano jako ministrant. Przystąpił do Komunii św. i leżąc krzyżem, wraz z całym wojskiem ufnie polecał się Matce Najświętszej. Chcąc, aby wszystko działo się pod Jej znakiem, dał rycerstwu hasło: „W imię Panny Maryi – Panie Boże, dopomóż!”. Polska jazda z imieniem Maryi na ustach ruszyła do ataku, śpiewając „Bogurodzicę”. Armia turecka licząca ok. 200 tys. żołnierzy uciekała przed 23 tys. polskiej jazdy. Atak był tak piorunujący i widowiskowy, że wojska cesarza austriackiego opóźniły swoje uderzenie, żeby podziwiać szarżę naszej husarii. Tego dnia zginęło 25 tys. Turków, a Polaków tylko jeden tysiąc.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
