29 czerwca obchodzimy święto patronów diecezji legnickiej Świętych Piotra i Pawła.
Postacie obu Świętych są nam raczej dobrze znane. Św. Piotr - rybak z Galilei, noszący wcześniej imię Szymon, przylgnął do Jezusa, odkąd przyprowadził go do Niego Andrzej, jego brat. To na Piotrze Jezus "zbudował swój Kościół", jemu też powierzył nad nim władzę. Ewangelie mówią więcej o Piotrze niż o jakimkolwiek innym apostole. Był czczony przy wielu okazjach. Przypisywano mu dokonanie licznych cudów. Chrystus przebywał w jego domu, nauczał z jego łodzi, jemu pierwszemu nakazał przesłać wiadomość o swym zmartwychwstaniu, po którym ukazał mu się osobiście. Często Piotr działał jako rzecznik innych apostołów. Pismo Święte podaje także wzmianki o jego wadach i ułomnościach: o skłonności do gniewu, o tym że zachwiał się w wierze, był gwałtowny i trzy razy zaparł się Chrystusa. To wszystko sprawia, że widzimy go jako zwykłego człowieka, który podjął walkę ze swymi ułomnościami, aby jak najlepiej służyć dziełu Zbawiciela.
Wiemy także o nim, że mieszkał w Rzymie. Był założycielem i pierwszym biskupem tamtejszego Kościoła.
W 67 roku, ostatnim roku panowania Nerona, został ukrzyżowany, przy czym wyraził życzenie, by przybito go do krzyża głową na dół, nie czuł się bowiem godny umierać tak jak jego Boski Mistrz. Przypisuje mu się także autorstwo dwóch listów zawartych w Nowym Testamencie, natomiast Ewangelia św. Marka, który był jego uczniem, została nazwana "Ewangelią Piotra", co sugeruje, że była spisaną relacją pochodzącą od niego.
Drugi ze świętych, św. Paweł znany jest jako niestrudzony apostoł pogan. Najpierw gorliwy prześladowca chrześcijan, doznał nawrócenia w drodze do Damaszku. Ochrzciwszy się, pozostał kilka lat w Damaszku, potem udał się do Arabii, a powróciwszy do Damaszku, "zaczął głosić w synagogach, że Jezus jest Synem Bożym" (Dz 9, 20). Z tego powodu naraził się Żydom i musiał uciekać z miasta. Udał się wtedy do Jerozolimy, "by widzieć Piotra" (Ga 1, 18) i złożyć hołd Głowie Kościoła. Później powrócił do rodzinnego Tarsu i zaczął działalność apostolską w swej własnej prowincji, dopóki nie został wezwany przez św. Barnabę do Antiochii. Po roku z powodu panującego głodu obydwaj - Barnaba i Paweł zostali wysłani z jałmużną do ubogiej wspólnoty chrześcijańskiej w Judei. Wypełniwszy swoją misję, powrócili do Antiochii.
Św. Pawła kojarzymy najczęściej z jego wielkimi podróżami misyjnymi. Pierwszą podróż misyjną odbył w latach 44/45-49/50. Odwiedził wyspę Cypr, następnie Azję Mniejszą, przebywając w Pamfilii, Antiochii Pizydyjskiej i Likaonii i ustanawiając Kościoły w Pizydii, Antiochii, Ikonium, Listrze i Derbe.
Druga podróż misyjna trwała w latach 49/50-52/53. Najpierw odwiedził ponownie Kościoły, które uprzednio założył w Azji Mniejszej. Przeszedł potem przez Galację i udał się do Troady, skąd pociągnięty dziwnym widzeniem, przeszedł na ląd europejski i udał się przez Macedonię do Grecji. Następnie przez Efez i Jerozolimę powrócił do Antiochii.
Trzecia podróż misyjna (lata 53/54-58) św. Pawła obejmowała niemal te same regiony, co druga. Głównym ośrodkiem działalności misyjnej apostoła stał się Efez, gdzie św. Paweł pozostał blisko trzy lata. Robił także plany kolejnej podróży misyjnej, zamierzając udać się do Jerozolimy, a stamtąd do Rzymu i Hiszpanii. W Jerozolimie jednak został zaatakowany przez Żydów, nie mógł więc zrealizować swojego celu. Pochwycono go i poprowadzono do Cezarei, gdzie był więziony przez dwa lata. Potem przewieziono go do Rzymu, pozwoliwszy mu mieszkać prywatnie razem z żołnierzem, który go pilnował (Dz 28, 16). Dzieje Apostolskie nie dają nam dalszych wiadomości o życiu apostoła. Dowiadujemy się jednakże z jego listów pasterskich, a także z tradycji, że po dwóch latach został uwolniony i opuścił Rzym. Następnie podróżował do Hiszpanii i na Wschód. Kiedy wrócił do Rzymu, uwięziono go ponownie i w roku 67 został ścięty. Św. Paweł okazywał wielkie zainteresowanie życiem Kościołów, które ustanowił. Zawsze obdarzał je ojcowskim uczuciem, czemu dał wyraz w kilkunastu listach do nich skierowanych. Przypuszcza się, że napisał także inne listy, które jednak nie zachowały się. W swoich listach św. Paweł okazuje się głębokim myślicielem religijnym, mającym trwały i budujący wpływ na rozwijające się chrześcijaństwo. Badania przeprowadzone w późniejszych epokach udowodniły jeszcze wyraźniej wielkość jego umysłu i ducha.
Tych patronów czci nasza diecezja, ustanowiona przez Ojca Świętego Jana Pawła II 25 marca 1992 r. Imiona tych Świętych nosi centralny kościół naszej diecezji - katedra. Jako kościół biskupa diecezjalnego świątynia ta pełni szczególną rolę w życiu ludu Bożego diecezji, zgromadzonego wokół swojego pasterza. Katedra legnicka swymi początkami sięga końca XII w. Wiemy też, że odbudowaną z ruin po najeździe mongolskim konsekrował w 1341 r. biskup wrocławski Nankier. Szczególną zaś historię pisze ta świątynia od wspomnianego roku 1992 jako kościół katedralny, który nawiedził podczas swej pielgrzymki do Legnicy 2 czerwca 1997 r. Piotr naszych czasów Ojciec Święty Jan Paweł II.
Kościół katedralny tętni życiem nie tylko parafialnym, ale i wydarzeniami diecezjalnymi. W nim odbywają się ważniejsze uroczystości, w nim otrzymują święcenia kapłani, diakoni, w nim gromadzi się duchowieństwo i wierni diecezji, tu spotyka się co roku młodzież w Niedzielę Palmową, z tej świątyni wyrusza corocznie piesza pielgrzymka na Jasną Górę. Katedra jest także miejscem wydarzeń kulturalnych i naukowych.
Świątynia jednak wymaga stałej opieki konserwatorskiej i budowlanej, aby móc służyć jak najdłużej następnym pokoleniom. Dodajmy, że w ostatnich miesiącach proboszcz katedry, ks. inf. Władysław Bochnak, podjął trud wymiany dachu na świątyni. Niestety, pokrycie dachowe nie wytrzymało skutków następstw cywilizacyjnych zanieczyszczenia środowiska, ulegając postępującym zniszczeniom. Obecnie wymieniono już większą część pokrycia dachowego, przywracając świetność tej centralnej świątyni naszej diecezji.
Niech więc dzień Świętych Patronów diecezji będzie okazją do wspólnej modlitwy w intencji naszej diecezji, jej pasterza wraz z biskupem pomocniczym, duchowieństwa i wszystkich, którzy tworzą naszą wspólnotę diecezjalną.