Juan Diego, którego indiańskie imię brzmiało Cuauhtlatoatzin (Mówiący Orzeł), należał do najliczniejszej, a zarazem najbiedniejszej warstwy społecznej Azteków. Wiódł skromne i proste życie, które upływało mu na wytwarzaniu słomianych mat oraz pracy na roli. Wraz z żoną Malitzin nie doczekali się potomstwa. Jego życie nabrało nowej wartości po upadku państwa Azteków, podbitego przez Hiszpanów. Diego jako jeden z pierwszych Azteków przyjął chrzest – prawdopodobnie udzielił mu go w 1524 r. hiszpański misjonarz o. Torbio de Benavente, franciszkanin.

Juan Diego był gorliwym chrześcijaninem – był pokorny, posłuszny i cierpliwy, postępował zgodnie z sumieniem, a tym samym dawał przykład swoim krajanom. W każdą sobotę i niedzielę pokonywał wiele kilometrów, by dotrzeć do najbliższego kościoła i uczestniczyć we Mszy św. Podczas jednej z takich wypraw, 9 grudnia 1531 r., w obchodzone wtedy święto Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, gdy znajdował się już na wzgórzu Tepeyac, objawiła mu się Matka Boża. Maryja pozostawiła na płaszczu ubogiego Indianina swój cudowny wizerunek i poleciła mu, by w miejscu objawień wybudować kościół. Objawienia te były przełomowe w ewangelizowaniu Nowego Świata, pod ich wpływem miliony Indian chętnie przyjęły chrześcijaństwo. Dziś w miejscu objawień wznosi się najliczniej odwiedzane sanktuarium maryjne na świecie.

Św. Juan Diego ur. ok. 1474 r. zm. 30 maja 1548 r.