Ks. Stanisław Czernik
Góral z Poronina, dyrektor Katolickiego Centrum Edukacyjnego Caritas Archidiecezji Krakowskiej, proboszcz parafii św. Jadwigi Królowej w Krakowie-Krowodrzy
Za kilka dni rozpocznie się kolejny Wielki Post w naszym życiu. Popiół, którym zostaniemy posypani w Środę Popielcową, symbolizuje przemijanie i marność ludzkiej egzystencji. Wielu z nas zapewne zastanawia się, co robić w tym szczególnym czasie, aby popiół stawał się diamentem.
Moim zdaniem powinniśmy bardziej kochać Boga, cenić swą wiarę – chrześcijaństwo. Jak to uczynić? Proponuję lekcje w szkole wiary, nadziei i miłości. Po pierwsze, modlitwa – wytrwałe stawanie w obecności Boga, szukanie Go. To modlitwa przenosi człowieka w nieograniczony czasem i przestrzenią świat. Daje prawdziwy skarb – pokój w sercu.
Po drugie, asceza – przez trening cielesny i psychiczny uczymy się panowania nad sobą, nad instynktami, potrzebami i odruchami... To przecież one, choć nie zawsze złe, potrafią skutecznie osłabiać naszego ducha.
Po trzecie, wspólnota – potrzebujemy wsparcia innych, potrzebujemy wspólnoty. Każdy góral dobrze zna podstawowe wspólnoty – rodzinę i Kościół. W tej pierwszej znajdziemy zachętę, przykład i poczucie bezpieczeństwa. A w Kościele, we wspólnej modlitwie, w nabożeństwach wielkopostnych, w sakramentach odnowią się i umocnią: wiara, nadzieja i miłość. To one prowadzą do prawdziwego uznania Zmartwychwstania Jezusa i wyznania tej prawdy.
Każdy z nas winien być świadomy, że drogi pokuty nie podejmuje w pojedynkę, ale razem z braćmi i siostrami w Kościele. Chrystus przyszedł, by rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno – mówił w Środę Popielcową w katedrze poznańskiej abp Stanisław Gądecki. Metropolita poznański zachęcał wiernych do modlitwy i czynnej miłości.
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski przypomniał słowa Benedykta XVI, że nawrócenie to pójście pod prąd, gdzie „prądem” jest powierzchowny, niekonsekwentny i złudny styl życia, który często nas pociąga, dominuje nad nami i czyni nas niewolnikami zła lub co najmniej więźniami moralnej przeciętności. Metropolita poznański zauważył, że nawrócenie w Wielkim Poście ma na celu ukazanie wysokiej miary życia chrześcijańskiego i zawierzenie Jezusowi Chrystusowi. „Proces ten nie dotyczy wyłącznie jednostki, lecz również wspólnoty. Wymiar wspólnotowy jest podstawowym elementem wiary i życia chrześcijańskiego” – zauważył abp Gądecki.
Rdz 37 otwiera historię Józefa, a wraz z nią temat powracający w całej Księdze Rodzaju: napięcie między braćmi. Jakub kocha Józefa bardziej i daje mu „płaszcz z długimi rękawami”. Znaczenie tego zwrotu nie jest jednoznaczne. Tradycja przekładów widzi tu strój ozdobny i wyróżniający. Taki dar stawia syna na oczach innych w roli uprzywilejowanej. Bracia odczytują to jako niesprawiedliwość w domu. Wzmianka, że „nie mogli mówić do niego przyjaźnie”, pokazuje pęknięcie jeszcze przed przemocą. Jakub posyła Józefa do braci pasących trzody. Tekst prowadzi od Szechem do Dotanu, miejsca przy szlaku karawan ku Egiptowi. W opisie karawany pojawiają się wonności, balsam i żywica. To towary drogie i poszukiwane. Bracia planują zbrodnię. Ruben, pierworodny, proponuje wrzucenie do cysterny. Cysterna jest pusta, „bez wody”. Staje się więzieniem na wyniszczenie. Potem pojawiają się kupcy Izmaelici, a przekaz wspomina też Madianitów. To ślad złożonej historii opowiadania. Juda proponuje sprzedaż brata. Znika zamiar zabójstwa, pojawia się handel człowiekiem. Dwadzieścia sykli srebra odpowiada cenie wyceny młodego mężczyzny w Kpł 27,5, a więc cenie „za osobę”. Bracia jedzą posiłek w chwili, w której Józef pozostaje w dole. Tak wygląda znieczulenie na cierpienie najbliższego. Zdarzenie zaczyna się w rodzinie, a kończy na rynku. Tradycja chrześcijańska widzi w Józefie zapowiedź Chrystusa: umiłowany syn posłany przez ojca, odrzucony przez swoich, pozbawiony szaty, sprzedany za srebro i wydany obcym. Tekst ujawnia też dynamikę grzechu. Zazdrość przechodzi w przemoc, a potem w chłodną kalkulację.
„Co wam po moich konkretach, jeśli będziecie widzieli gołym okiem, że niczego nie przeprowadzę” – mówił podczas kampanii parlamentarnej w 2023 roku, na spotkaniu we Włocławku, Donald Tusk. Chyba mało kto z zachwyconych słuchaczy zdawał sobie wtedy sprawę, jak wielka była to w istocie samokrytyka.
Słuchanie wypowiedzi obecnego premiera z czasu, gdy jako lider opozycji namawiał Polaków, by uczynili go szefem rządu, przypomina dziś podróż w czasie. Trochę jakby szukać trybuna, który potrafiłby celnie podsumować rządową propagandę, chaos informacyjny wokół ewakuacji Polaków z Bliskiego Wschodu, przejmowanie mediów publicznych, siłowe przejmowanie instytucji czy spór z częścią środowiska sędziowskiego. A potem nagle odkryć, że najlepiej zrobi to… sam Donald Tusk. Ten sprzed dwóch i pół lat.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
