Reklama

Niedziela Zamojsko - Lubaczowska

Duchowa siła samorządu

Wspólnota, wiara i służba – to trzy słowa, które najlepiej oddają istotę wydarzenia, jakim była IV Pielgrzymka Samorządowców i Sołtysów Powiatu Biłgorajskiego do sanktuarium św. Stanis-ława w Górecku Kościelnym.

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Była to doskonała okazja do podziękowania za miniony rok pracy, a także do głębokiej refleksji nad rolą, jaką pełnią osoby odpowiedzialne za lokalne sprawy, oraz nad wartością ich służby dla wspólnoty.

Msza św. pod przewodnictwem ks. Sylwestra Zwolaka, kanclerza kurii diecezjalnej w Zamościu, była momentem modlitwy za tych, którzy każdego dnia podejmują trudne decyzje, troszczą się o dobro społeczne i stoją na straży lokalnej tożsamości. W słowach kapłana wybrzmiało przekonanie, że prawdziwa mądrość przychodzi nie tylko z wiedzy, ale z modlitwy, ciszy i relacji z Bogiem. – Dzisiejsza Eucharystia to modlitwa za was, samorządowców, za wasze decyzje, trud codziennej pracy, za wasze rodziny i za tę wspólnotę, której służycie. Dziękujemy dziś za waszą gotowość do służby. Modlimy się za was, byście nie ustawali w dobrym, byście czerpali siłę nie tylko z głosu wyborców, ale i z modlitwy, z ciszy sumienia, z relacji z Bogiem – podkreślał kapłan. To piękne przypomnienie, że nawet w czasach, gdy technologia i szybkie decyzje dominują, fundamentem skutecznej służby jest duchowa równowaga i pokora.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Prosili o dary Ducha Świętego

Reklama

Patron powiatu biłgorajskiego, św. Stanisław, biskup i męczennik, to postać nie tylko historyczna, ale żywa symbolika dla samorządowców. Jego życie, oddanie wartościom i gotowość do poświęceń przypomina o tym, że rola ich służby wykracza poza codzienne obowiązki – ma wymiar moralny i duchowy. To właśnie od nich wymaga się kompetencji i odpowiedzialności za losy społeczności, którą reprezentują. Chcemy powierzać św. Stanisławowi wszystkie sprawy związane z rozwojem naszych samorządów – zaznaczał Andrzej Szarlip, starosta biłgorajski: – Pragniemy podziękować Panu Bogu za tę naszą posługę, ale też prosić o dary Ducha Świętego i o światłość w podejmowaniu decyzji w samorządzie, bo te decyzje są niejednokrotnie trudne, wymagające od nas pewnej rozwagi, żeby wszystkie potrzeby, które mieszkańcy do nas zgłaszają, mogły być realizowane i żeby nasza praca opierała się o służbę lokalnym społecznościom – podkreślił.

Fundament społeczności

Ważnym aspektem wydarzenia była refleksja nad znaczeniem wiary i lokalnej tożsamości w rozwoju społeczności. Przypominanie, że rozwój oparty na wartościach katolickich, pamięć o patronie, a także wspólne modlitwy i podziękowania, wzmacniają więzi i nadają sens codziennej pracy. Żyjemy w czasach, gdy często dominują podziały i sceptycyzm, a taka inicjatywa przypomina, że fundamentem silnej społeczności jest wspólnota, zaufanie i wspólna moralna orientacja.

W czasach, gdy często mówimy o kryzysie wartości, takie wydarzenia dają nadzieję, że można jeszcze pielęgnować w sercach szlachetne idee i wspólnie dążyć do dobra. Warto więc, aby takie pielgrzymki i refleksje nad służbą, odwagą i pokorą stały się tradycją, którą będziemy przekazywać kolejnym pokoleniom samorządowców. Bo w końcu, jak mówi stare przysłowie, prawdziwa siła społeczności tkwi w sercach jej liderów – tych, którzy służą z miłością, pokorą i odwagą.

2025-07-15 11:50

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Pójdź za Mną

Uroczystości złotego jubileuszu kapłaństwa ks. kan. Józefa Jana Dudka trwały od 21 do 22 czerwca.

Ksiądz Józef świętował najpierw podczas sobotniej wieczornej dziękczynnej Eucharystii, sprawowanej w Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej Lwowskiej, przed laty prokatedrze, w której w 1975 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Następnie w niedzielne popołudnie dziękował za dar kapłaństwa w parafialnej świątyni Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Oleszycach, gdzie był ochrzczony, przyjął I Komunę św., sakrament bierzmowania i celebrował 22 czerwca 1975 r. prymicyjną Mszę św.
CZYTAJ DALEJ

W Austrii starsi mężczyźni przygotują się do kapłaństwa

2026-01-08 19:11

[ TEMATY ]

kapłaństwo

Austria

Vatican Media

Kościół katolicki w Austrii ogłosił nowy program, który umożliwi starszym mężczyznom przygotowanie się do kapłaństwa, jednocześnie kontynuując pracę w świeckim zawodzie. Kandydaci muszą spełniać jednak standardowe wymagania dotyczące przygotowania do wstąpienia do stanu kapłańskiego.

5 stycznia Konferencja Rektorów Austriackich Seminariów ogłosiła nowy program dla diecezji, podkreślając, że będzie on dostosowany indywidualnie do każdego kandydata, a nie oparty na uniwersalnym podejściu do późnych powołań. Program ten, znany jako Zweiten Weg für Spätberufene, czyli Druga droga dla późnych powołań, pozwoli kandydatom na kontynuowanie studiów teologicznych w elastycznym trybie lub w ramach kształcenia zdalnego, przy jednoczesnym kontynuowaniu codziennej pracy zawodowej.
CZYTAJ DALEJ

Wspólnota Dwunastu niesie w sobie tajemnicę wolności

2026-01-09 19:33

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję