Siostra profesor Zofia „Józefa od woli Bożej” Zdybicka urodziła się 5 sierpnia 1928 r. w Kraśniku. 20 lat później, po maturze w lubelskim liceum handlowym, wstąpiła do Zgromadzenia Urszulanek Serca Jezusa Konającego. Drugą miłością jej życia była filozofia i praca naukowo-dydaktyczna na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Wybitna uczennica Karola Wojtyły, a z czasem przyjaciółka św. Jana Pawła II, w ramach lubelskiej szkoły filozoficznej stworzyła całościową koncepcję filozofii religii, wyjaśniającą relacje człowieka do Absolutu. Jako pierwsza zakonnica w powojennej Polsce otrzymała tytuł naukowy profesora. Wypromowała ok. 100 magistrów oraz 28 doktorów; jej dorobek naukowy obejmuje ponad 300 publikacji. Zmarła 24 kwietnia 2026 r. w Warszawie, pozostawiając pokolenia wychowanków oraz znaczący wkład w polską myśl filozoficzną. Jej pogrzeb w kościele akademickim KUL oraz na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie (5 maja) był dziękczynieniem za dar niezwykłej zakonnicy, całym sercem oddanej Bogu, ludziom i nauce.

Pogrzebowej Liturgii przewodniczył arcybiskup senior Stanisław Wielgus, uczeń śp. s. Zofii Zdybickiej i były rektor KUL. – Należała do najwybitniejszych myślicieli polskich ostatnich lat; była profesorem, mistrzem, autorytetem i wychowawcą pokoleń absolwentów Wydziału Filozofii KUL – powiedział ksiądz arcybiskup. Jak podkreślił, całkowicie identyfikowała się z dewizą uczelni „Bogu i Ojczyźnie”; miała piękne, szlachetne i bogate w dobre uczynki życie. – Była bardzo kochana i szanowana przez profesorów, studentów oraz siostry z jej wspólnoty. Bardzo cenił ją i szanował jej zdanie św. Jan Paweł II. W czasach, kiedy polskie uczelnie wyższe opanowane były przez marksizm, ona wraz z kilkunastoma filozofami broniła prawdziwej filozofii, niezależnej od politycznych i ideologicznych wpływów, ucząc studentów racjonalnego i obiektywnego widzenia rzeczywistości oraz autentycznej chrześcijańskiej postawy w codziennym życiu – zaświadczył abp Wielgus.

W pożegnalnej homilii biskup senior Ignacy Dec ukazał śp. s. Zofię Zdybicką jako „ikonę KUL, rozmodloną i pokorną zakonnicę, promieniującą wiarą i wiedzą profesor”. Jako jej uczeń i przyjaciel dziękował za długie lata służby ludziom słowem prawdy, gestem miłości i wzorem zaufania Bogu. Bogaty dorobek naukowy ksiądz biskup ujął w czterech tezach. W ujęciu s. prof. Zofii Zdybickiej „religia ma swoje nieusuwalne zakorzenienie w bycie ludzkim; religia jest koniecznym elementem samospełnienia się człowieka; religia stanowi podstawową i niezbywalną część kultury; podmiotem aktów religijnych jest realnie istniejący Bóg, nazywany w filozofii Absolutem”. – Do twoich osiągnięć na polu naukowym trzeba koniecznie dołączyć przepiękne rysy osobowościowe. Jesteś dla nas wspaniałym wzorem rzetelnego i odpowiedzialnego człowieka nauki, a zarazem skromnej i rozmodlonej siostry zakonnej, obejmującej dobrocią, uśmiechem i gotowością niesienia pomocy każdego człowieka, zaangażowaną w sprawy zgromadzenia, uniwersytetu, Kościoła i Ojczyzny – podkreślił bp Ignacy Dec.

W imieniu zgromadzenia zmarłą pożegnała s. Beata Mazur, przełożona generalna Urszulanek Serca Jezusa Konającego. Przywołując słowa śp. s. Zofii Zdybickiej: „Człowiek żyje i działa w perspektywie osobowego Boga, do którego nieustannie zdąża poprzez poznanie i miłość”, wskazała, że „siostra Józefa od woli Bożej w sposób niezwykły wypełniła treść własnych słów”. – Żegnamy wybitną uczoną, postać formatu światowego, ale przede wszystkim naszą kochaną siostrę, dla której największym tytułem nie była profesura, ale powołanie i całkowite oddanie się do dyspozycji Chrystusa. Dziękujemy za jej zwyczajną nadzwyczajność i urszulańską prostotę, za wzór i świadectwo harmonii umysłu i serca, za pasję życia i odkrywania prawdy, za ukochanie Kościoła, Zgromadzenia i każdego człowieka – powiedziała matka generalna.