Mogła korzystać z urody, pozycji i dworskich znajomości. Zrezygnowała jednak z tego wszystkiego, by w ciszy i ukryciu powołać dzieło, które trwa do dziś.
Beatrycze z Silvy pochodziła z portugalskiej rodziny szlacheckiej. W 1447 r. trafiła na kastylijski dwór królowej Izabeli Portugalskiej. Jej uroda miała budzić zachwyt dworzan, ale i zazdrość królowej. Beatrycze zdecydowała się opuścić dwór i przez niemal 30 lat prowadziła życie poświęcone Bogu w Klasztorze Santo Domingo w Toledo.
Centrum jej duchowości stała się Maryja Niepokalana. W czasach gdy teologowie wciąż spierali się o Niepokalane Poczęcie, Beatrycze zapragnęła, aby właśnie ta tajemnica kształtowała nową wspólnotę zakonną. W 1484 r. tworzyła ją wraz z towarzyszkami w Toledo. Pięć lat później papież Innocenty VIII zatwierdził fundację.
Beatrycze nie doczekała ostatecznego ukształtowania się swego dzieła. W 1511 r. koncepcjonistki otrzymały własną regułę. Ich duchowość połączyła kontemplację, modlitwę, pokutę i czystość z naśladowaniem Maryi oraz całkowitym oddaniem się Chrystusowi.
28 lipca 1926 r. Pius XI ogłosił Beatrycze błogosławioną, a 3 października 1976 r. Paweł VI ją kanonizował. W tym roku mija więc pół wieku od kanonizacji kobiety, która chciała zniknąć z oczu świata, a pozostawiła po sobie dzieło obecne w Kościele do dziś. Paweł VI podczas kanonizacji podkreślił, że sekret jej doświadczenia duchowego i świętości zawierał się w jednym imieniu: Maryja Niepokalana.
Św. Beatrycze z Silvy, dziewica ur. 1424 r. zm. 9 sierpnia 1490 r.
Żaden z ubogich, którzy ją spotykali, nie odchodził z pustymi rękami.
Święta Elżbieta nie bez powodu stała się uosobieniem dzieł miłosierdzia. Urodziła się jako trzecie dziecko Andrzeja II, króla Węgier, i Gertrudy, siostry św. Jadwigi Śląskiej. Gdy miała 14 lat, poślubiła Ludwika IV, landgrafa Turyngii. Małżeństwo było szczęśliwe. Po sześciu latach Ludwik zginął podczas wyprawy krzyżowej, a Elżbieta wraz z dziećmi musiała opuścić posiadłość zmarłego małżonka i osiąść w Marburgu, gdzie ufundowała szpital. To bolesne doświadczenie otworzyło ją bardziej na życie duchowe i pogłębienie relacji z Bogiem. Przejawiała wielką miłość do bliźnich – choć pochodziła z królewskiego rodu, to osobiście usługiwała w ufundowanym przez siebie szpitalu, opatrując chorych na trąd i osoby kalekie. Oddała znaczną część majątku na rzecz biednych, co spotkało się z dezaprobatą ze strony najbliższej rodziny. Pochylała się nad każdą potrzebującą osobą, zapraszała do swojego stołu nawet największych nędzarzy. Poza aktami miłosierdzia, poświęciła się bez reszty wychowywaniu dzieci, modlitwie i pokucie. Przyjęty styl życia doprowadził ją do złożenia w 1228 r. ślubów wyrzeczenia się świata i przyjęcia habitu tercjarek św. Franciszka. Zmarła w opinii świętości, mając zaledwie 24 lata. „Postać św. Elżbiety pokazuje, że wiara, przyjaźń z Chrystusem kształtują poczucie sprawiedliwości, równości wszystkich, praw innych, a także rodzą miłość i miłosierdzie. A z tej miłości rodzi się też nadzieja” – powiedział papież Benedykt XVI.
Jako pierwsza określiła cierpienia dusz czyśćcowych jako mękę i żar miłości.
Katarzyna Fieschi urodziła się w Genui. W dzieciństwie została osierocona przez ojca Giacoma. Matka – Francesca di Negro zapewniła dzieciom wychowanie religijne. W 16. roku życia Katarzyna została przymuszona do małżeństwa z Julianem Adoro. Związek nie był szczęśliwy. Przez kilka lat Katarzyna żyła w osamotnieniu, po czym podjęła życie towarzyskie właściwe jej sferze. W marcu 1473 r. doznała łaski nawrócenia i przemiany. Odprawiła spowiedź generalną i zaczęła się dużo modlić. Podjęła też działalność charytatywną. Miała częste objawienia Pana Jezusa, który pewnego dnia pozwolił jej nawet spocząć na swojej piersi. Kiedy indziej ujrzała Boskie Serce całe w płomieniach. Chrystus pozwolił jej przytknąć usta do Jego Serca. Spowiednik zgodził się, by przyjmowała codziennie Komunię św., co w tamtym czasie było nowością. W ostatnim okresie życia miała częste wizje, przeżywała dar uniesień i zachwytów, które trwały nieraz kilka godzin.
Były prefekt Kongregacji Nauki Wiary wprowadził relikwie dwóch błogosławionych Polaków – Prymasa Polski kard. Stefana Wyszyńskiego i ks. Jerzego Popiełuszki.
W parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Gorzowie Wlkp.13 września odbyły się uroczystości odpustowe z udziałem kard. Gerhard Ludwiga Müllera. Były prefekt Kongregacji Nauki Wiary wprowadził relikwie dwóch błogosławionych Polaków – Prymasa Polski kard. Stefana Wyszyńskiego i ks. Jerzego Popiełuszki.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
![Arcybiskup walczy z gitarą? [Felieton]](https://www.niedziela.pl/gifs/portaln/314x199/1737389632.jpg)
