Fragment 33. rozdziału Księgi Ezechiela definiuje rolę proroka jako strażnika: „Ustanowiłem cię stróżem dla domu Izraela”. Nie jest to przypadkowy obraz, wpisuje się on w samą istotę prorockiego powołania Ezechiela. W kontekście starożytnego Bliskiego Wschodu strażnik pełnił wartę na murach miejskich, zapewniając bezpieczeństwo mieszkańcom. W przypadku Ezechiela ten militarny obowiązek zostaje odczytany pod kątem teologicznym i moralnym. Zadaniem strażnika jest: po pierwsze – dostrzegać zbliżające się niebezpieczeństwo; po drugie – ostrzegać, aby wspólnota mogła odpowiednio zareagować i ocalić życie. Powołanie prorockie opiera się zatem na pośrednictwie: Bóg posyła proroka, aby pouczył i oświecił lud. Od reakcji wspólnoty na zlecone posłannictwo zależy dalszy rozwój wypadków. Prorocka misja jest wyrazem troski Boga o zbawienie człowieka.

Przesłanie Ezechiela wyostrza logikę odpowiedzialności: jeśli strażnik ostrzega, a grzesznicy się nie nawrócą, ich krew spada na ich własne głowy, jeśli jednak strażnik nie ostrzeże, to on odpowiada za ich krew. Paradoks ma tutaj kluczowy charakter. Boża sprawiedliwość współgra z ludzką wolnością. Prorocki przekaz nie zwalnia grzesznika z osobistej odpowiedzialności. Jeśli prorok wydaje ostrzeżenie, lud nie może szukać wymówek i zrzucać winy na posłańca, otrzymał bowiem możliwość nawrócenia i pokuty.

Rola strażnika zostaje doprecyzowana i spersonalizowana: „twój lud” nie jest abstrakcyjną masą, lecz jest tym, który został powierzony pieczy proroka. Retoryka Ezechiela podkreśla, że posłannictwo wiąże się z ryzykiem: mówienie prawdy w imieniu Boga naraża na odrzucenie, z drugiej strony – milczenie i abdykacja mogą się stać powodem cudzej zguby.

Zwrot „stróż domu Izraela” umiejscawia osobę i misję proroka w historii Przymierza. Wybór Izraela wiąże się z konkretnym powołaniem: byciem ludem wezwanym do wierności Przymierzu i do świadczenia o nim narodom. Rolę stróża należy odczytywać w kontekście Bożego miłosierdzia: wezwanie do powrotu na drogę Przymierza ma służyć ocaleniu i zbawieniu. W tym sensie prorockie ostrzeżenie nie ma jedynie charakteru piętnującego, ale jest też narzędziem naprawczym. Ezechiel podkreśla, że Bóg nie ma upodobania w śmierci, lecz pragnie nawrócenia (por. Ez 18). Głos stróża jest narzędziem i przejawem Bożego miłosierdzia i dobroci.

Przesłanie Ezechiela podkreśla, że odpowiedzialność ma charakter relacyjny. Bóg posługuje się swoimi wysłannikami – prorokami, kapłanami, przywódcami, aby dzięki nim historia Przymierza była kontynuowana. Motyw stróża podkreśla odpowiedzialność zarówno wertykalną (wobec Bożego powołania), jak i horyzontalną (wobec wspólnoty). Rola strażnika jest wzorem teologii pośrednictwa opartej na współodpowiedzialności za życie innych oraz na konieczności przekazywania prawdy w miłości. Wypływa ona z nieskończonego Bożego miłosierdzia, które jest silniejsze od ludzkiej słabości i niestrudzenie zaprasza do powrotu na drogę pełnego i prawdziwego życia.