Misją francuskiej mistyczki była misja Miłości. Ukazać Serce Boga zranione przez grzeszną obojętność i wzgardę człowieka; człowieka, którego tak bardzo i do końca umiłowało.

Pochodząca z francuskiej Burgundii Małgorzata Maria urodziła się 22 lipca 1647 r., w czasach, w których Francja, u progu monarchii absolutnej Ludwika XIV, przeżywała upadek znaczenia szlachty i duchowieństwa. Gdy miała zaledwie 4 lata, złożyła ślub dozgonnej czystości. Ojciec Małgorzaty był notariuszem i sędzią. Zmarł, gdy dziewczynka miała 8 lat, i pozostawił pod opieką żony siedmioro dzieci. Małgorzatę oddano do klarysek w Charolles, gdzie ciężko zachorowała, więc wkrótce odesłano ją do domu. Wówczas jej wychowaniem zajęli się surowy wuj i zrzędliwe ciotki, od których wiele wycierpiała. Choroba trwająca 4 lata wydoskonaliła dziecko duchowo.

Młodziutkiej Małgorzaty nie wabiły uroki świata, czuła za to wielki głód Boga, któremu służbie gorąco pragnęła się poświęcić. Musiała jednak pomagać w domu swoich opiekunów. Jej pragnienie spełniło się, gdy miała 24 lata. Wstąpiła do Sióstr Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny (wizytek) w Paray-le-Monial, zgromadzenia założonego przez św. Franciszka Salezego i św. Joannę de Chantal, nad którym przez 40 lat duchową opiekę roztaczał św. Wincenty a Paulo (†1660). Przyjęła habit zakonny 25 sierpnia 1671 r. Dwa razy piastowała urząd asystentki przełożonej, a w latach 1685-87 była mistrzynią nowicjuszek.