W dniu jubileuszu 11 października uroczystej Eucharystii przewodniczył bp Jan Piotrowski w asyście ok. 30 kapłanów, pocztów sztandarowych i oprawie muzycznej zapewnionej przez orkiestry dęte, chór i scholę. Reprezentowane były wszystkie instytucje szkolne i kultury, samorząd, koła gospodyń wiejskich, strażacy.
Ciesz się Sędziszowie!
Uroczystość poprzedziły trzydniowe rekolekcje, które poprowadził o. Jacek Dembek redemptorysta, od 7 do 9 października.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
Reklama
– Ciesz się, przezacny Sędziszowie – mówił na początku Mszy św. bp. Piotrowski, powierzając Bożemu Miłosierdziu pokolenia wspólnoty ojców. W homilii nawiązywał do jubileuszu jako czasu łaski i podkreślał znaczenie kościoła w lokalnym środowisku. – Ta świątynia przetrwała trudny i burzliwy czas, aby w ostatnich latach pokazać swoje piękno – mówił w homilii biskup kielecki, nawiązując do historii sędziszowskiego kościoła. – Jest ona przede wszystkim bogata życiem poprzednich pokoleń, świadectwem ich wiary i życia, hojności ich ofiar – zaznaczył. – Kościół parafialny to coś więcej niż zabytek sztuki i architektury – to ziemia święta, spotkanie człowieka z Bogiem, który jest miłością – tłumaczył. W murach tej świątyni, jak przypominał, dzięki sakramentowi chrztu, „rodzi się nowe życie dla Boga i wspólnoty Kościoła”. Wskazując na wizerunek Maryi, omodlony przez cztery stulecia, przypomniał, że ku Jezusowi prowadzi sędziszowian Maryja, Matka Kościoła, Rodzin i Różańca. – Od 400 lat w słynącym łaskami obrazie Matka Boża niesie światu i wam Jezusa, i kocha swoje dzieci niezmienną miłością – podkreślał. Nigdy nie przesłania misji Jezusa, ale słowami z Kany Galilejskiej prosi o posłuszeństwo swojemu Synowi, a dla „całej wspólnoty Kościoła pozostaje niezastąpionym wzorem jako Matka i Królowa”. – Weźmy do ręki różaniec i z wiarą powtarzajmy: „Zdrowaś Maryjo...” – zachęcał bp Piotrowski.
Omodlony różaniec
Jednym z darów złożonych podczas Mszy św. był wyjątkowy różaniec. Od października 2024 r. do sierpnia 2029 r. wędrował on po rodzinach parafii przez 95 tygodni, inspirując do rodzinnej modlitwy pod wspólnym dachem. – Było to dla nas wielkie przeżycie, które łączyło i zbliżało rodziny w tych niełatwych czasach – mówi „Niedzieli” Ewa Stabrawa. Dodaje, że parafia jest dumna ze swojej historii, kościoła, ciągłości wiary na ziemi sędziszowskiej.
Bp Piotrowski pobłogosławił odnowione korony, nałożone na wizerunek Maryi z Dzieciątkiem, wystawiony w ołtarzu głównym. Poświęcił także dwa dzwony ufundowane przez parafian, o imionach „Piotr i Paweł” – o wadze 350 kg oraz „Matka Boża Sędziszowska”, ważący 220 kg.
Reklama
Małgorzata Jawor pochodzi z rodziny, która, jak mówi, „całe swoje życie związała z Kościołem”. Jej ojciec, śp. Daniel Jawor, zmarły w 2024 r., był szczególnie zaangażowany w upamiętnienie ks. Mariana Łuczyka, byłego proboszcza w Sędziszowie i pierwszego dyrektora powojennej Caritas w Kielcach, nazywanego sędziszowskim Bratem Albertem. Córka i inni członkowie rodziny także mu w tym pomagali, podobnie jak w wielu innych dziełach związanych z życiem lokalnej wspólnoty. – Ileż tutaj wspomnień; każda Msza św., każda uroczystość, pięcioro moich ochrzczonych dzieci…Zawsze klękaliśmy przed Matką Bożą Sędziszowską, Ona prowadziła nas przez życie, dzięki Jej opiece zbudowaliśmy trwałe, chrześcijańskie rodziny – podkreśla.
Sędziszów u początków swej historii był siedzibą Jastrzębców, historycznie lokowaną w XIII w., ze wzmianką o niej i drewnianym kościele w 1326 r., gdy plebanem był ks. Adam. Obecny pochodzi z lat 1771-86. Kościół murowany wznieśli właściciele okolicznych dóbr – dziedziczka Sędziszowa Urszula z Morstinów Dembińska i starosta Rogowski Stanisław Oraczewski, a konsekrował go bp Jan z Dębowej Góry Dembowski w 1786 r.
Murowany kościół, podupadły i ograbiany w kolejnych wojennych zawieruchach, dotrwał do XX w., choć niszczyły go pożary. Z późnobarokowej świątyni zachowały się boczne ściany nawy i fasada. 25 kwietnia 1914 r. kościół ponownie konsekrował bp Augustyn Łosiński.
W ołtarzu głównym odbiera cześć słynący łaskami obraz Matki Bożej w typie Santa Maria Maggiore, przywieziony z Rzymu. Poświęcił go papież Urban VIII. Był to dar dla ks. Baltazara Strumieńskiego, proboszcza Sędziszowa, w l. 1625-45. Początkowo wizerunek znajdował się w bocznej kaplicy, ale gdy zasłynął cudami – przeniesiono go do głównego ołtarza. Nazwa „cudowny” pojawia się kilkakrotnie, np. w 1750 r. tak nazwał go ks. M. Jasiński, prebendarz różańcowy. Kult obrazu znacznie ożywiono w ostatnich latach. Powstały specjalne pieśni i modlitwy, przygotowano ok. 500 kopii wizerunku, oprawionego w ramy, który obecnie znajduje się w domach rodzinnych znacznej części parafian. Otrzymał go też bp Piotrowski.
Z okazji jubileuszu przygotowano nową publikację o historii i zabytkach sędziszowskiej świątyni.
