Promienna jak słońce, zawsze uśmiechnięta, dobra prawdziwą dobrocią, ciepła miłością, tak bardzo Ją kocham. Też kiedyś była małą dziewczynką, aż trudno uwierzyć, lecz łagodne oczy jaśnieją blaskiem tamtych dni, gdy mówi o dzieciństwie to widzę zielone łąki, pachnie skoszone siano, grają pasikoniki, chata na wzgórzu rozbrzmiewa rodzinnymi opowieściami. A potem wojna, straszna druga wojna światowa - huk spadających bomb, czerwone płomienie ognia i ludzki płacz... Teraz już cisza wokół, tylko na Jej twarzy zakręci się łza, gdy wspomina dawne lata, ukochany dom. To moja najukochańsza, najlepsza Babcia - taka Babcia od serca...
Mój Dziadek
Zawsze radosny, śmieje się w głos, pogodą rozjaśnia szare dni, przy nim nie można być smutnym. Prawdziwa z Niego skarbnica dziwnych historii, które maluje słowami na szybach czasu. W długie, rodzinne godziny prawi opowieści z wojny - prawdziwe i żywe w pamięci. Spogląda z portretu młoda twarz wojaka w polskim mundurze z rogatywką i nagle co dawne znów wraca z tętentem koni, żołnierską piosenką, szeregiem na baczność, okopem przed bitwą, strzałami z karabinów, rozkazami dowódców, pluskiem wody uderzanej wiosłami... To mój Dziadek - jedyny i najbardziej ukochany, niepowtarzalny poeta słów.
Bóg przekazał w nasze ręce wielkie skarby i szczerze nam ufa, że będziemy je pomnażać. Takim wielkim, wręcz bezcennym skarbem jest chociażby miłość. Jest nim też pokój, zgoda między ludźmi, bo kiedy jej brak, przestają budować coś wspólnego, wspólną przyszłość i zaczynają niszczyć, rozwalać, uśmiercać.
Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: «Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi. Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu Pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego Pana!”»
Jednym z przystanków podróży Leona XIV do Peru będzie sanktuarium dedykowane świętemu, który w XVI wieku wywarł decydujący wpływ na Kościół tego południowoamerykańskiego kraju, głosząc Ewangelię w lokalnych językach i broniąc rdzennej ludności. Św. Turybiusz z Mogrovejo jest patronem biskupów Ameryki Łacińskiej. Wikariusz biskupi ds. duchowieństwa w Limie podkreśla, że „dla niego nikt nie był zbyt mały”, „chciał, aby wszyscy poznali miłość Boga”.
Św. Turybiusz z wykształcenia był wybitnym prawnikiem, doktorem obojga praw, profesorem uniwersytetu w Salamance oraz głównym sędzią trybunału inkwizycyjnego w Grenadzie. Choć był osobą świecką, król Filip II mianował go w 1579 roku arcybiskupem Limy, ówczesnej Ciudad de los Reyes, stolicy wicekrólestwa Peru. Wkrótce przyjął święcenia kapłańskie i został mianowany przez papieża Grzegorza XIII arcybiskupem Ciudad de los Reyes. W 1581 roku wyruszył do tej odległej ziemi misyjnej, która na zawsze zmieniła jego życie.
Czy można zmarnować życie tylko dlatego, że za bardzo boimy się porażki? Czy pragnienie doskonałości może stać się pułapką? I dlaczego człowiek, którego uznano za mało zdolnego, stał się jednym z najbardziej niezwykłych duchownych Ameryki, nazywanym „amerykańskim Ojcem Pio”?
W dzisiejszej „Szklance Dobrej Rozmowy” opowiem Wam historię genialnego kompozytora, który z obawy przed niedoskonałością zniszczył własne dzieło, oraz bł. Solanusa Caseya – skromnego zakonnika, któremu nie pozwolono nawet głosić kazań, a który stał się duchowym przewodnikiem tysięcy ludzi. Co łączy te dwie pozornie zupełnie różne historie? Dlaczego jedni, mimo niezwykłych zdolności, nie potrafią ich wykorzystać, a inni, choć niewiele mają, dokonują rzeczy zdumiewających?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1792598077.jpg)
