Wieś Zaborów była wzmiankowana w dokumentach historycznych już w XIII w. Wymieniana też była przez Jana Długosza w Liber beneficiorum. Na przestrzeni wieków rozwijała się prężnie, gdyż w notatkach z kolejnych lat widoczny jest wzrost liczby ludności.

Wieś usytuowana jest na terenie pagórkowatym, malowniczym, ale za to trudnym, zwłaszcza dla rolników. Ponieważ ziemie są mało urodzajne, a rolnictwo mało opłacalne, wiele osób rezygnuje z uprawy ziemi nawet dla swoich potrzeb. Okoliczne zakłady podupadają, dlatego sytuacja materialna niektórych rodzin pogarsza się. Tymczasem standardy życia wzrastają i także tutaj ludzie chcieliby żyć wygodniej i łatwiej niż kiedyś. Wiele osób zajmuje się handlem, pojedyncze osoby wyjeżdżają do pracy dorywczej za granicę.

Parafia w Zaborowie w dekanacie strzyżowskim liczy ponad pół wieku. Obecnie tworzy ją ok. 1700 wiernych z Zaborowa i Glinika Charzewskiego. Od 15 lat obowiązki proboszcza pełni ks. kan. Józef Dziadosz.

Zaczęło się od wikariatu eksponowanego

Przez wieki wieś należała do parafii w Czudcu oraz w Strzyżowie. W Zaborowie znajdowały się rozległe posiadłości będące uposażeniem parafii strzyżowskiej. Po II wojnie światowej, w czasie reformy rolnej, rozparcelowano ziemie parafialne, pozostawiając jedynie kawałek nowo tworzonej parafii. Dekretem Biskupa Przemyskiego z 17 listopada 1947 r. został utworzony w Zaborowie wikariat eksponowany, wydzielony z parafii Czudec oraz częściowo z parafii Połomia i Strzyżów. Wikariat nie posiadał kościoła ani budynku parafialnego. Opiekę duszpasterską sprawowali księża z Czudca i ze Strzyżowa. Mszę św. odprawiano w tymczasowym pomieszczeniu. Dopiero w 1957 r. duszpasterzem w Zaborowie został mianowany ks. Władysław Kowalski, wikariusz w Strzyżowie. Zamieszkał w wynajętym pokoju i zaczął organizować budowę kościoła. W latach 1957- -58 powstała świątynia według projektu Stanisława Ćwiżewicza.

Budowa nie była łatwa, bo nie tylko brakowało materiałów, ale przede wszystkim władze państwowe przeszkadzały nie chcąc, by powstawała nowa świątynia. Ludzie jednak byli konsekwentni i mimo problemów, zastraszeń, przesłuchań, potrafili się zorganizować i umiejętnie kierowani przez swojego duszpasterza, wznieśli tę świątynię, która została poświęcona w 1958 r.

W głównym ołtarzu umieszczono rzeźbiony krzyż z oryginalnie i z dużą ekspresją ukazanym wizerunkiem Chrystusa. Ponieważ wezwanie kościoła nawiązuje do Matki Bożej Królowej Polski, w 1979 r. dobudowano boczną nawę i utworzono w niej kaplicę poświęconą Matce Bożej. Figura Maryi umieszczona jest na postumencie, na którym wyrzeźbione są berła królewskie i orzeł. Na sklepieniu znalazły się obrazy przedstawiające sceny z maryjnych tajemnic różańcowych.

W 1988 r. zostały wymienione instalacje, zmieniono wystrój wnętrza. Polichromię wykonała Teresa Pisarek wraz z synami. Trzy lata temu zostały zakupione organy włoskie. W ubiegłym roku wymieniono okna w kościele. Drugą ubiegłoroczną inwestycją była rozbudowa plebanii powstałej w 1971 r. staraniem ks. Juliana Chmiela.

W następnym roku po wzniesieniu kościoła zostały zakupione dzwony i zawieszone na drewnianej dzwonnicy. Kilka lat temu dzwonnica została przebudowana i w jej dolnej części powstała kaplica przedpogrzebowa, gdzie nie tylko można umieścić trumnę, ale wierni mogą zgromadzić się na modlitwie przy zmarłym.

Zaborowianin w Japonii

Z tej parafii pochodzi dziewięciu kapłanów, w tym aż trzech pracuje na misjach (ks. Michał Moskwa, salezjanin, od ponad 60 lat pracuje w Japonii). W seminarium duchownym przygotowuje się do kapłaństwa jeden kleryk. Są także trzy powołania zakonne żeńskie.

W parafii modli się 18 Róż Różańcowych, w tym 3 męskie i 5 dziecięcych. Osoby należące do Kół Różańcowych, oprócz codziennej modlitwy i comiesięcznych wspólnych spotkań, są szczególnie zaangażowane w pomoc przy parafii, m.in. kobiety pielęgnują kwiaty i zieleńce wokół kościoła oraz przy pomniku, który został ustawiony na placu przykościelnym z okazji 600-lecia diecezji przemyskiej.

Obowiązki wykonywane w innych świątyniach przez kościelnego spoczęły na ministrantach i lektorach. Mają oni wyznaczone dyżury tygodniowe niezależne od służby przy ołtarzu. Do sprzątania świątyni przychodzą parafianie według kolejności. Natomiast do dekoracji okolicznościowych jest stała grupa kilku osób. O parafię i świątynię dba także Rada Parafialna - 16 osób wybranych przez parafian, którzy podejmują ważne decyzje, sami przychodzą do pracy, gdy jest taka potrzeba, zbierają ofiary na konkretne prace.

Niedzielną Liturgię upiększa śpiewem schola. Nieco trudniej jest zgromadzić starszą młodzież przy parafii, a wynika to przede wszystkim z trudności organizacyjnych, gdyż młodzież dojeżdża do szkół. Trudno jest więc organizować spotkania wieczorem, zwłaszcza, że większość z nich musiałaby pokonywać znaczną odległość. Jednak latem kilka osób uczestniczyło w rekolekcjach, zorganizowali się także na pielgrzymkę pieszą do Częstochowy. Jest więc nadzieja, że już niedługo powstanie KSM. W trakcie tworzenia jest także Zespół Synodalny.

W czasie peregrynacji obrazu "Jezu, ufam Tobie" zostało wprowadzone stałe, bardzo lubiane przez parafian, nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego. Odprawiane było w każdy piątek, teraz-w trzecie piątki miesiąca. W Roku Jubileuszowym odprawiono misje święte. Owocem ich było złożenie przyrzeczeń trzeźwościowych aż przez 300 osób w parafii. Wielkim przeżyciem dla parafian było także jubileuszowe nabożeństwo na cmentarzu.