Mazurek Dąbrowskiego, odśpiewany przez cywilów i służby mundurowe przy akompaniamencie orkiestry wojskowej, zjednoczył wszystkich pozdrawiających Pełną Łaski. „Dziś my, jako uczniowie Jezusa Chrystusa stajemy obok Matki Bożej z tymi samymi problemami, zadaniami, radościami i nadziejami, z jakimi stawali Polacy na Jasnej Górze” - mówił w homilii bp Mieczysław Cisło. „Pod znakiem Jasnogórskiego Obrazu Polacy odnosili zwycięstwo i dlatego trzeba nam dziś na nowo w obliczu Pani Jasnogórskiej wsłuchiwać się w słowo Jezusa Chrystusa. Potrzeba nam przeżywać nawiedzenie w Maryjnej szkole wiary, uczyć się wierności Bogu i ufności, która pozwala dostrzec nowy, lepszy świat, który daje Bóg tym, którzy Jemu zaufali” - podkreślał Ksiądz Biskup.
Słowa bp. Cisło doskonale wpisały się w przestrzeń historii, jaka jest związana z wiekową tradycją istnienia świątyni i nieustanną troską parafian o wierność Bogu i Kościołowi. Obecny kościół pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny został wybudowany w 1904 r. jako prawosławna cerkiew pułkowa dla wojska i policji carskiej, którym służyła do 1915 r. W czasie I wojny światowej zamierzano w nim urządzić kino lub łaźnię miejską, ale tym planom sprzeciwił się bp Marian Fulman. Na jego prośbę Biskup Polowy Wojska Polskiego mianował proboszczem Garnizonu Lublin ks. kpt. Stanisława Małka, a cerkiew dostosowano do potrzeb liturgii katolickiej, przeznaczono dla duszpasterstwa Wojska Polskiego oraz nadano oficjalną nazwę „Załogowy Kościół Wojska Polskiego w Lublinie”. 29 kwietnia 1926 r. Biskup Polowy WP nadał kościołowi tytuł Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Parafii podlegały wszystkie jednostki wojskowe, żołnierze zawodowi oraz ich rodziny w powiatach lubelskim, lubartowskim i janowskim. Świątynię nazywano odtąd kościołem garnizonowym. Konsekracji świątyni dokonał biskup polowy Wojska Polskiego, gen. Józef Gawlina 1 października 1933 r. W czasie II wojny kościołem garnizonowym opiekowali się Ojcowie Jezuici, prowadząc pracę duszpasterską na obszarze dawnej parafii wojskowej. Od 1944 r. w kościele garnizonowym odprawiali Msze św. kapelani jednostek wojskowych stacjonujących w Lublinie. 4 kwietnia 1976 r. bp Bolesław Pylak erygował przy kościele garnizonowym parafię cywilną wydzieloną z parafii Nawrócenia św. Pawła. Po przywróceniu w 1991 r. Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego, biskup polowy WP gen. Sławoj Leszek Głódź erygował w Lublinie parafię wojskową.
Czas nawiedzenia zgromadził w kościele garnizonowym wszystkich wiernych, zarówno cywilów, jak i wojskowych, którzy - przygotowani duchowo do przyjęcia Matki Bożej w parafii poprzez rekolekcje prowadzone przez ks. Tadeusza Gniewka SCJ - czynnie włączyli się w uroczystość. Przy Matce Bożej nie zabrakło grup i wspólnot działających w parafii, m. in.: KSM-u, Akcji Katolickiej, Kółek Różańcowych, Koła Przyjaciół Radia Maryja, Legionu Maryi, Liturgicznej Służby Ołtarza, Oazy Rodzin oraz młodzieży z I LO im. S. Staszica i dzieci ze Szkoły Podstawowej nr 6 im. R. Traugutta. Mieszkańcy poszczególnych ulic przynależących do parafii czuwali na modlitwie u stóp Matki przez całą noc. O północy została odprawiona pasterka koncelebrowana przez kapelanów WP, modlono się także w intencji chorych, a także kadry, pracowników cywilnych wojska, rodzin wojskowych i żołnierzy Garnizonu Lublin.