Umiłowani Diecezjanie,
Drodzy Kapłani
i Rodziny Zakonne,
Umiłowani Siostry i Bracia,

Ojciec święty Jan Paweł II w październiku tego roku zapoczątkował Rok Eucharystii. Wskazał tym samym ponownie na Jezusa Chrystusa, jako centralny znak całego zbawienia, całej misji Kościoła. Wcielony i narodzony z Maryi Jezus z Nazaretu jest najdoskonalszym wyrazem miłości Boga Ojca do ludzi, do każdego z nas. W Nim mamy jedyną i najpewniejszą drogę w trudach naszego ziemskiego pielgrzymowania. Pokarmem pielgrzymujących na tej drodze jest właśnie Eucharystia, czyli sam Jezus Chrystus pod postaciami chleba i wina.

1. Chrystus obecny.
Jezus Chrystus, jako Jednorodzony Syn Boży jest dziś prawdziwie obecny w czasie Mszy św. i w tabernakulum pod eucharystycznymi postaciami chleba i wina. Przez swoje ciało i krew cały Chrystus jest zawsze obecny w swoim Kościele. Trzeba zatem na nowo uświadomić sobie prawdę, że „w obliczu Eucharystii (...) stajemy przed samym Chrystusem” (MND, 16). To jest ciągle ten sam Jezus, który cierpiał i zmartwychwstał dla naszego zbawienia, a dziś żyje w chwale po prawicy Ojca. Ojciec św. Jan Paweł II wskazuje, że „Eucharystia jest tajemnicą obecności, przez którą spełnia się w najwznioślejszy sposób obietnica Jezusa, że pozostanie z nami aż do skończenia świata” (MND, 16). On zatem jest z nami i oczekuje na nas, by swoim ciałem karmić tych, którzy pielgrzymują drogą zbawienia.

2. Chrystus wielbiony.
Świadomość prawdziwej obecności Chrystusa w Eucharystii powinna pobudzać wiernych do kultu i modlitwy. Jan Paweł II przypomina nam, że „konieczne jest, aby całej postawie względem Eucharystii (...) towarzyszył najwyższy szacunek” (MND, 18) To przecież jest spotkanie z żywym Bogiem! Eucharystia powinna pobudzać nasze serca do tęsknoty za miłością Chrystusa, do wsłuchiwania się w Jego słowa i kontemplowania Jego oblicza. Takie spotkanie z Jezusem możemy przeżyć w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu pozostając przed Nim dłuższy czas w ciszy i na klęczkach. Ojciec św. zachęca nas do szczególnej czci Eucharystii w uroczystość Bożego Ciała. Zaprasza nas również do modlitwy różańcowej, przez którą wraz z Maryją możemy uwielbiać Jej Syna obecnego w Eucharystii. Kult i modlitwa są „wyrazem naszej wdzięcznej miłości i niewyczerpanym źródłem błogosławieństwa” (MND, 18). Adoracja jest uwielbieniem Jezusa Eucharystycznego za dar bezgranicznej miłości do ludzi.

3. Chrystus jednoczący.
Eucharystyczna obecność Chrystusa umacnia jedność Wspólnoty Wierzących. Ona jest źródłem jedności Kościoła. „To właśnie - jak przypomina Ojciec św. - jeden Chleb eucharystyczny czyni nas jednym ciałem” (MND, 20). W tajemnicy Eucharystii Jezus buduje Kościół jako komunię” (MND, 20). Jest to jednak wymagająca komunia, zachowująca we wspólnocie porządek hierarchiczny i jednocześnie więzi braterskie. Komunia skłaniająca nas „do wzajemnego otwarcia się na siebie, do miłości, zrozumienia i przebaczenia” (MND, 21). Czy w naszym życiu nie potrzeba takiego pojednania? Czy nie tęsknimy za Kościołem, który byłby „zdolny do wzajemnego dzielenia się nie tylko dobrami duchowymi”, ale również dobrami materialnymi? Czy nie czujemy, że potrzeba nam nowego zapału w głoszeniu Ewangelii i dawaniu świadectwa wiary? Ten nowy zapał możemy zaczerpnąć właśnie z celebracji eucharystycznej (por. MND, 22).

4. Chrystus solidarny.
Współczesny człowiek jest często bardzo samotny i biedny, nawet mimo posiadania licznych dóbr materialnych. „Rozdarty obraz naszego świata, który wszedł w nowe tysiąclecie z widmem terroryzmu i tragedii wojny, - zdaniem Ojca św. - bardziej niż kiedykolwiek wzywa chrześcijan, by przeżywali Eucharystię jako wielką szkołę pokoju, gdzie formują się mężczyźni i kobiety, którzy na swych szczeblach zaangażowania w życie społeczne, kulturalne, polityczne działają na rzecz rozwijania dialogu i komunii” (MND, 27) Każda Msza św. jest darem zbawienia dla wszystkich ludzi, bo jest pamiątką ofiary krzyżowej Jezusa Chrystusa. Uczestnictwo w niej uczy zaangażowania na rzecz pokoju, solidarności i miłości braterskiej we wszystkich okolicznościach naszego życia. „Eucharystia nie jest tylko wyrazem komunii w życiu Kościoła; jest ona również programem solidarności dla całej ludzkości” (MND, 27). We Mszy św. otrzymujemy nie tylko dar „wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem, ale także jedności całego rodzaju ludzkiego” (MND, 27).

5. Chrystus potrzebujących.
Ojciec św. Jan Paweł II podkreśla, że „nie możemy się łudzić: tylko po wzajemnej miłości i trosce o potrzebujących zostaniemy rozpoznani jako prawdziwi uczniowie Chrystusa” (por. J 13,35; Mt 25,31-46). To właśnie jest kryterium, wedle którego będzie mierzona autentyczność naszych celebracji eucharystycznych” (MND, 28). Eucharystia jest przecież znakiem miłości Boga ku ludziom, podkreślającym wartość służby w obrazie samego Mistrza Jezusa Chrystusa umywającego nogi swym uczniom (por. J 13, 1-20). Eucharystia ma sens służebny. Przez uczestnictwo w niej mamy stać się darem dla innych. Dlatego „nie jest godziwa celebracja eucharystyczna, w której brakuje blasku miłości, potwierdzonej konkretnym świadectwem dzielenia się z najuboższymi” (MND, 28). Eucharystia jest wezwaniem do czynnej odpowiedzi między innymi na „samotność starców, trudności przeżywane przez bezrobotnych, przeciwności losu znoszone przez emigrantów” (MND, 28), a także zagrożenia dotykające nienarodzonych i słabości wszystkich cierpiących. Właśnie w tym wyraża się autentyzm uczestnictwa we Mszy świętej, że jest ona „bodźcem do czynnego zaangażowania w budowę społeczeństwa bardziej sprawiedliwego i braterskiego” (MND, 28).

6. Dzień Pański.
Tę wielką i różnorodną moc przemieniającą świat możemy odkryć w Eucharystii jeżeli jako wspólnota parafii będziemy wiernie gromadzić się wokół Jezusa na niedzielnej Eucharystii. Czy dziś jesteśmy w stanie ponownie odkryć, właściwe przeżywać i prawdziwie ukochać Dzień Pański jako najważniejszy dzień każdego tygodnia? To właśnie w Dniu Pańskim, pierwszym dniu tygodnia, Jezus zmartwychwstały stanął w Wieczerniku zwiastując pokój, a dziś staje szczególnie blisko swoich uczniów we wszystkich zakątkach świata. To jest także uroczysty dzień gromadzenia się wspólnoty Kościoła, jako ludu Bożego Nowego Przymierza. Właśnie w tym dniu Jezus Chrystus pragnie szczególnie wysłuchiwać wszystkie nasze prośby oraz obdarowywać nas niezbędnymi łaskami na kolejne dni naszego życia i pracy. Zdaniem Ojca świętego właśnie niedzielna Msza św. winna ukazać się w Roku Eucharystii jeszcze wyraźniej „jako celebracja, w której wspólnota parafialna spotyka się w jedności ducha i w której zazwyczaj uczestniczą także różne grupy, ruchy, stowarzyszenia” (MND, 23). Niech zatem niedzielna Msza św. będzie dla każdego z nas szczególnym znakiem Jezusa nieustannie przychodzącego do swych uczniów.
Ojciec św. Jan Paweł II w swoim liście na Rok Eucharystii przypomina nam prośbę uczniów wypowiedzianą, gdy serca ich pałały w bliskim spotkaniu ze zmartwychwstałym Jezusem: „Zostań z nami, Panie” (por. Łk 24, 29). W rozpoczynającym się okresie Adwentu podejmijmy starania, aby tak przygotować się do uroczystości Bożego Narodzenia, by nasze serca płonęły miłością, gdy witać Go będziemy jako Dziecię narodzone dla nas w Betlejem. Postarajmy się z sercami gorejącymi wiarą przeżywać Jego obecność wśród nas w postaciach chleba i wina przez cały rozpoczynający się Rok Eucharystii i całe nasze życie.
Na dni adwentowego uczenia się i coraz głębszego odkrywania tajemnicy żywej obecności w nas i pośród nas Jezusa Eucharystycznego, obejmuję wszystkich pasterskim błogosławieństwem.

I Niedziela Adwentu 2004 roku.